Doornik, Bilzen, Charleroi en Obernai: een hele boterham!

Op 1 mei stond ik na een jaar afwezigheid opnieuw aan de start van het BK ploegentriathlon in Doornik. Zo’n BK ploegentriathlon is altijd wel speciaal: er is natuurlijk de strijd om de nationale titel, maar voor de meesten is het vooral de eerste triathlon van het jaar, de eerste test en een gezellig terugzien van kameraden na een lange winter.
Dit jaar stond ik aan de start met 3MD ploeggenoten Frauke Timmerman en Mieke Suys. Tijdens het losfietsen, bespraken we kort hoe we de wedstrijd zouden aanpakken. We hadden er duidelijk zin in.
In het zwemmen moesten Mieke en ik ons een beetje inhouden, én zwommen we dan ook nog eens een omweg rond boeien die blijkbaar niet tot het parcours hoorden. Spijtig van de verloren tijd. In het fietsen kon ik me helemaal uitleven met Frauke en Mieke in mijn wiel. Alleen achter de bochten moest ik me telkens een beetje inhouden. Het gevolg van het sterk overwicht aan non-drafting wedstrijden in Vlaanderen?? We zetten de 2de fietstijd neer. In het lopen hadden we hetzelfde niveau en konden we een mooi tempo houden. En zo finishte 3MD-ladies op een 6de plaats op dit BK, niet slecht met onze gemiddelde leeftijd van 37 jaar ;-)!
01_Doornik Stef 01

Mijn eerste grote test werd Bilzen 111 (1km zwemmen – 100km fietsen – 10km lopen) op 13 mei. Het vlakke parcours betekent dat ik stevig uit mijn comfortzone moet komen, maar zo vroeg op het seizoen vind ik dat eigenlijk wel ideaal. Ik had een goede zwem en kwam als tweede uit het water. Vorig jaar had Sarissa De Vries (een Nederlandse prof triatlete) nog 1’30” voorsprong, dit jaar was het 15” minderJ. Maar op de fiets ging het helemaal fout. Al na 10km voelde ik dat er geen power in mijn benen zat, mijn kuiten liepen vol en mijn heupbuigers reclameerden meermaals. Het kwaliteitsvolle volwiel dat ik via DEWA sport kon gebruiken, werd aan de tempo’s die ik reed, eerder een last dan een zegen. Het was lang geleden dat ik me op de fiets zo slecht voelde en ik was dan ook blij dat ik kon beginnen lopen. Gelukkig lag ik nog in 2de positie na het fietsen en kon ik deze ook houden tot de finish. Het lopen ging eigenlijk wel goed en was zelfs een minuutje sneller dan vorig jaar. Tweede plaats, ik tekende ervoor voor de start, maar had toch wel op een betere prestatie gehoopt.

Drie weken en enkele stevige fietstochten later (3 juni), stond ik aan de start van de halve triathlon van Obernai in de Elzas, Frankrijk. Een waanzinnig mooie triathlon en nu al staat deze op mijn verlanglijstje voor volgend jaar! Wat een mooie trainingsomgeving ook: de Vogezen vlakbij, de vallei van de Rijn voor de vlakke lopen en fietstochten, een zwembad en piste in Obernai. Zouden ze een dokter nodig hebben in Obernai, vraag ik me dan af??
Ook al was de wedstrijdorganisatie en de omgeving subliem, helaas werd het ook hier een lijdensweg op de fiets. Het zwemmen (2,1km) in het mooie meertje van Benfeld ging wel nog goed. Het fietsparcours (82km) bestond eerst uit 11 vlakke kilometers, daarna enkele kleinere klimmetjes gevolgd door een lange klim van 5km aan 8% gemiddeld (volgens de organisatoren). Nadien een lange afdaling met nog enkele kleine knikskes bergop in. Al in de vlakke kilometers voelde ik dat er geen kracht in mijn benen zat. Volhouden en op mijn kleinste verzetje naar boven. Door mijn goede zwemmen kon ik wel nog als eerste beginnen lopen maar 3 en 4 minuten voorsprong op de nummers 2 en 3 zijn voor mij zo vroeg op het seizoen niet voldoende om de kop te houden in de afsluitende 20km lopen. Het loopparcours was trouwens ook subliem: drie rondes van 6,8km met in elke ronde enkele stevige hellingen en onverharde paden. Op het hoogste punt van de tweede ronde (na 11,2km) werd ik ingehaald door de latere winnares en op 3km van het einde door de vrouw die tweede zou worden. Ik werd dus 3de overall en 1ste D40.

De oorzaak van het slechte fietsniveau van de afgelopen wedstrijden kan zeker deels verklaard worden door een gebrek aan fietskilometers. Het stagejaar geneeskunde van februari 2017 tot januari 2018, gevolgd door grote eindexamens, co-assistentschappen, en verplichte opdrachten, hebben ervoor gezorgd dat ik maar heel weinig heb kunnen fietsen en in het voorjaar geen fietsstage, zelfs geen enkel volledig weekend, heb kunnen doen. Vorig jaar kon ik nog teren op het zeer grote volume aan kilometers die ik in 2016 heb gedaan (met oververmoeidheid en een slecht seizoen als gevolg), maar dit jaar heb ik niets om op te bouwen: geen fietskilometers in 2017 en al zeker niet in 2018. Er werd beslist om voorlopig geen wedstrijden te doen, maar eerst een degelijk trainingsblok af te werken! Ik houd jullie op de hoogte over mijn komende wedstrijdplannen!

Frank deed op zondag 27 mei mee aan de cross triathlon Charleroi, dit op het mooie domein centre aquatique de Marcinelle. Frank vertelt:
De wedstrijd bestond uit 750m zwemmen in een 50m openlucht zwembad, dan 2 rondjes van 10km op een mooi pittig MTB parkoers en als laatste een trail run van 5km.
Ik voel me steeds sterker worden op training en keek dan ook uit naar deze wedstrijd. Eerst het zwemmen , tja zoals steeds mijn minste discipline. Daarna de MTB op en dit ging al veel beter, ik kon toch een aantal atleten inhalen. Het lopen erna was wel afzien maar ik kon mijn tempo aanhouden. Ik werd algemeen 10de en 1ste vet +50 J
Nog 2 weekjes en dan wordt het afzien rond de citadel van Namen voor de ‘Xterra Belgium’.
03_xtri_charleroi

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voorjaarswedstrijden

Het is hier even stil geweest, maar ik heb het ongelooflijk druk gehad: onze eetdag, enkele examens, veel opdrachten en zware stages, en oh ja, tussendoor ook een (veel te) weinig trainen…. Vandaag eindelijk tijd gehad om een beetje te vertellen over onze voorjaarswedstrijden.

Begin maart deden Frank, Troy en ik  de dubbel crossduathlon Trier op 4 maart en BK crossduathlon Retie op 11 maart.  Trier is een leuke winterwedstrijd. Het mountainbiken is niet technisch, maar wel zwaar met 3 beklimmingen. Ook het lopen is uitdagend met enkele hellingen en trappen. De afstanden (5-24-2,5) zijn ook ideaal zo vroeg op het jaar. In tegenstelling tot vorig jaar was het nu wel nog winter: op zaterdag lag er nog 10cm sneeuw, op zondag was het een modderbrij en vooral ongelooflijk koud. Ik heb nog nooit zo lang op bevroren voeten gelopen na het fietsen :-). Ook de fiets werd elke ronde iets zwaarder! Gelukkig zit het onderhoud en kuisen van de fietsen niet in mijn takenpakket thuis :-). Ik won de wedstrijd bij de vrouwen met 5 minuten voorsprong. Troy deed een enorm goede wedstrijd en werd tweede bij de U23. Frank deed, zoals verwacht, een mindere wedstrijd, maar heeft, ook zoals verwacht, er wel van genoten :-).

De week nadien stond het BK crossduathlon op onze planning. We waren alle drie nog niet gerecupereerd van de zware en koude wedstrijd in Trier, maar bij mij had dit het minste effect op mijn prestatie. Ik won de wedstrijd met een mooie voorsprong, al moet er bij gezegd worden dat van de drie laatste edities van het BK crossduathlon dit de editie met de minste tegenstand was. Ik ben vooral ook tevreden met mijn nieuwe MTB. Eindelijk een 29’er en een MTB waarop ik echt goed zit. Het lukt me nu toch iets beter om bochten te nemen en ik durf meer risico’s nemen. Echt goed zal ik nooit kunnen MTB’en, maar het is wel al een pak plezanter geworden.
Troy en Frank hadden geen goede dag, vermoedelijk zat de wedstrijd in Trier nog te hard in de benen.

Op 22 april deden Troy en Frank hun eerst crosstriathlon. Frank vertelt:

22/04 Triathlon Vert des Fagnes

Voila, seizoen 2018 is nu echt begonnen. Ik heb lang een mindere periode gehad door de twee volledige triathlons in drie maanden vorig najaar. Maar de trainingen beginnen terug goed te gaan en vandaag was mijn eerste triathlonwedstrijd: de offroad triathlon in Spa (500m/ 23km MTB / 5km offroad lopen).

Zaterdagochtend vroeg vertrokken we al. Eerst Stefanie afzetten in het ziekenhuis van Pellenberg waar ze (alweer) een dag opleiding had. Troy en ik konden op zaterdag nog het fietsparcours verkennen: een heel lange klim, snelle afdaling, niet te technisch, en maar op enkele plaatsen een beetje modder. Toch wel een zwaar en pittig parcours. ’s Avonds dan ons typisch pre-race avondeten van rijst, broccoli en kip (of zalm) en nog snel Stefanie ophalen aan het treinstation van Verviers.

Zondagochtend werden Stefanie en ik verwend met een stevig ontbijt klaargemaakt door Troy, thanks :-)!!  Stefanie vertrok dan al snel voor een iets langere fietstocht en wij weg richting race, mooi op tijd om ons rustig klaar te maken .

We startten om 13u50 in reeks 5 waarin de organisatie alle favorieten had gezet, met Troy, Joeri Deleebeeck, Tim van Daele en andere snelle mannen. Yep, ik stond daar ook tussen, maar t zal eerder zijn door onze vraag om in dezelfde reeks te zitten ;-). De 500m zwemmen ging goed. Ik stapte na ongeveer 7min30s uit het zwembad. Op de mountainbike voelde ik me goed en kon ik heel de tijd blijven duwen. Het lopen bestond uit twee rondjes van 2,5km, in elk rondje wat hellingen en quasi alles offroad. De eerste ronde ging nog heel goed maar in de tweede ronde kreeg ik het lastig. Ik moest even het tempo wat laten zakken, maar gelukkig was het op het einde vooral bergaf en was de finish er al snel :-).

Uitslag: Algemeen 16de en 1ste H50+

Ik ben tevreden over mijn wedstrijd en ik voel me sterker en sneller worden. Volgende zaterdag sta ik aan de start van een 3uurs mountainbike wedstrijd. Nu een weekje rustig aan en recupereren.

Gr, Frank

Vandaag, 28 april, startte Frank in een 3-uurs MTB wedstrijd in Heist-op-den-berg ten voordele van Kom op tegen kanker.

Het parkoers bestond uit rondjes van ongeveer 2,5km op en rond het Bergbos en dus hier ook weer pittig. Aan de start stonden een 50 tal ploegen van 2 of 3 man en 40 solo rijders waaronder Frank. 😊

Hij werd algemeen 23ste (met de ploegen) en 5de solo H+40 en was heel tevreden met zijn training! 😊

IMG-20180428-WA0003

Onze volgende wedstrijden zijn voor mij Bilzen 111 op 13 mei en voor Frank een crosstriathlon op 27 mei.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Run en Bike Eeklo – door Frank

21 Januari en tijd om eens lekker af te zien! We hadden ons ingeschreven als ‘mixed team’ voor de Run & Bike te Eeklo: 16km over drie ronden en 80% onverhard .

De start was om 11u en de briefing zouden we wel even lezen onderweg naar daar :-), gelukkig hadden we wel onze helm mee.

Het zou zwaar worden, want we zijn allebei nog niet getraind: Stefanie in haar stage / blokperiode en ik zou nog moeten rusten van mijn laatste Ironman .

Bon we stonden aan de start en ik zou als eerste vertrekken. Bam 1.5km volle bak , dat was dat afzien, pffffffff. Daar stond Stefanie te wachten met haar fiets, ik zag haal al denken “eindelijk” ;-))). Ik had redelijk snel mijn tweede adem gevonden, Stefanie liep ook vlot en we begonnen langzaam naar voor te schuiven, zoals verwacht wordt van een veteranen-team.  Bij het ingaan van de tweede ronde hoorden we dat we op de eerste plaats lagen.  Straf, want dit hadden we beide niet verwacht. We konden ons tempo goed aanhouden en hebben dan ook gewonnen: bloemen en een mooie natura prijs.  Algemeen werden we 24ste in een tijd van 59:59, super tevreden om op zo een parkoers binnen het uur te finishen ;-).

Samen deelnemen is wel leuk, die zere benen nadien nemen we er met plezier bij!

Eeklo 01eeklo_RB

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Happy New Year!!

nieuwjaar_2018

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

De laatste van 2017 – door Frank

Ik had me ingeschreven voor ‘IRONMAN ARGENTINA’. Dit zou sowieso een avontuur worden. Mijn dochter Sinaii ging mee om me te steunen / helpen. Zo samen op pad was eens heel leuk. Bedankt Sinaii!

Opstijgen was voorzien in Schiphol dinsdag 28 november om 8u, dus hadden we voor de zekerheid een kamer in de IBIS van Schiphol geboekt maandag. Zo waren we zeker op tijd, hadden we nog een redelijke nachtrust en ik was nog een nachtje langer bij Stefanie. Thanx Stefanie om ons te brengen en al de steun de weken/dagen ervoor.

Alles ging vlot , koffers ingecheckt, en fiets mocht met 3kg te veel in de koffer gelukkig ook mee. Onze eerste vlucht was naar Madrid (mooi op tijd), gevolgd door een snelle overstap naar het vliegtuig richting Buenos Aires. We zaten in het vliegtuig, klaar om te vertrekken, maar niet, shit, technische problemen. Na 2u30 wachten in de vlieger waren we eindelijk weg voor een vlucht van +13u. Niet leuk van tijd te verliezen tijdens je reis maar tja dat hoort er blijkbaar al eens bij. Bij aankomst was het al ‘s nachts 24u (in België 4u ’s morgens). Later dan verwacht, en erger: Europcar was dicht. Wat nu? Al een geluk dat onze geboekte B&B een shuttle dienst had en zo hadden we toch nog een degelijke nachtrust. Na een goed ontbijt en wat rondbellen, hebben we onze wagen gevonden. Later dan verwacht konden we onze reis verder zetten richting ‘Mar del Plata’ 400km verderop . Wel nog enkele uren verspeeld door file op de ring rond Buenos Aires, wat een drukte! Rond 17u zijn we in Mar del Plata aangekomen, oef. Ingecheckt in ons hotel , beetje opgefrist, en dan iets gaan zoeken om te eten. Voor de zekerheid maar een goeie pizza Hawaii 🙂 binnen gespeeld, je weet maar nooit! Mijn pijpje was ondertussen wel uit en terug in het hotel viel ik als een blok in slaap.

Donderdag kon dan de echte voorbereiding beginnen: uitpakken, fiets ineen zetten , beetje gaan losbollen en checken of alles in orde was met fiets, naar de winkel voor eten en drinken, naar de inschrijving om ons wedstrijdpakket af te halen, eten maken, filmke zien op tv en terug als een blok in slaap. Donderdag was zo voorbij.

Vrijdag heb ik 40 minuutjes los gelopen. Gewoon zalig zo in de zon bij 25°! In de namiddag heb ik dan nog het zwemparcours getest met wetsuit in de zee. Amai toch steeds aanpassen aan het zout water en die golven. De temperatuur van het water was 16°, het zou zondag sowieso een wetsuit swim zijn.

Zaterdag, de dag voor de wedstrijd, ben ik nog een uurtje gaan losfietsen. Daarna alles gaan klaarzetten in de wisselzone. De fiets, maar ook de Bike & Run bags moesten we weghangen: alles moet erin zitten voor de race. Voor mij een belangrijk momentje, want ik durf al eens nonchalant te zijn. Zit alles in de zakken, en waar staat mijn fiets nu ook al weer? Dan zie je me soms zoeken in de wisselzone :-). Deze keer heb ik alles goed bekeken en zijn de wissels vlot verlopen :-).

Zondag race day: voor ons als age grouper was het een rolling start en dat vind ik gewoon super: geen gevecht in het water, gewoon vlot zwemmen, zalig. Ik kwam uit het water op 1:08u waar ik tevreden mee ben. Zoals steeds een trage wissel en dan de fiets op voor 180km. Dit ging in het begin heel vlot, kilometers wind in de rug en maar vooruitgaan tot we aan het keerpunt kwamen. Inderdaad veel wind en nu was het ‘stoempen‘. Ik had nog steeds een redelijk gevoel maar nooit dat super gevoel. Moest het echt slecht geweest zijn, zouden ze me wel voorbij komen vliegen zeker. Ik had dus een raar gevoel, was het nu goed of niet? Na 5:28u kwam ik terug in de wisselzone. Tja, ik had hier iets sneller verwacht. Nu de loopschoenen aan en weg voor mijn marathon. Direct de snelheid die ik wilde lopen en dit zo lang mogelijk volhouden. Ik voelde me sterker dan in Vichy. Ook hier was er veel tegenwind wat het moeilijker maakte om soepel te lopen, bovendien was het net als het fietsen nooit vlak. Maar ik kwam tevreden binnen na een marathon van 3:41u.

DSC_0557

Na een beetje bekomen in de recovery zone, waar er genoeg eten & drinken voorzien was, zag ik mijn resultaat: eindtijd van 10:27u en 5de in mijn age Group :-). Zelf was ik hier tevreden mee. Zeker met mijn 2de ironman op 3 maand. ‘Heb ik een ticket voor Hawaii?’, dat was toch ook een beetje het doel. Op maandag ging ik naar de roll down. Drie slots in mijn categorie en alle drie weg. Dus helaas GEEN IM Hawaii voor mij, een slot voor Hawaii gemist met 5 minuten…. Tja, ik heb het geprobeerd, maar de concurrentie was sterker.

Seizoen 2017 zit er nu op. Nu toch even mentaal en fysiek bekomen. Wat 2018 brengt, dat zien we wel, eerst kerst & Nieuwjaar vieren. Daarna maken we plannen voor volgend seizoen.

Stefanie’s seizoen 2018 ligt zo goed als vast met als hoofddoel ‘IRONMAN HAWAII’ in oktober, dus voor haar sta ik klaar om te helpen / steunen. Ook voor zoon Troy, die toch enkele stappen vooruit moet kunnen zetten in seizoen 2018. Eigenlijk ben ik meer bezig met anderen dan met mezelf maar ik voel me goed in deze rol van manager, helper, supporter ;-).

Iedereen prettige feestdagen gewenst en een sportief 2018.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1/10: Motus Crosstriathlon – door Frank

Yes was lang geleden maar ben dan toch gestart in de cross triathlon van Waasmunster. Veel verwachtte ik niet van deze race want na de Ironman van Vichy heb ik meer gerust dan getraind, maar het was puur voor de fun en mijn zoon Troy startte er ook .

De afstanden 750 / 18 / 5: amai, dat gaat afzien worden. Tja niet te vergelijken maar wat is afzien na een Ironman  :-).

Met ongeveer 70 atleten stonden we aan de start en om 13u vlogen we het koude water in.

Ongelooflijk maar het zwemmen ging heel goed. Ik kwam als 6de uit het water en na (een trage) wissel de MTB op, normaal mijn sterkste discipline. Maar vandaag dus niet. Ze haalden me constant in en ik kwam enkele plaatsen minder goed terug de wisselzone in. Weer een trage wissel en beginnen lopen. Oei, de form was er zeker niet, een toptijd zal het niet worden vandaag. Over de hele race had ik gewoon de snelheid niet. Ik kwam nog als 13de algemeen binnen en was wel 1ste 50+ 🙂

Het belangrijkste: ik heb me geamuseerd, Stefanie was erbij als supporter, het parkoers was easy, de mensen van de organisatie hebben echt hun best gedaan. EN ik heb Troy zien winnen, knap!, en dat gaf een goed gevoel.  Na de race nog rustig naar huis gefietst, een mooie sportieve dag!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1/2 triathlon Deinze en Ironman Vichy: 2 keer winst! – door Stefanie

Pffffieeww, dit was toch wel spannend! Op voorhand wist ik dat het een risico ging zijn om op 8 dagen een halve en een hele triathlon te doen, zeker gezien ik zo weinig had kunnen trainen sinds maart, het begin van het stagejaar geneeskunde. Maar ik ging het toch proberen. In Deinze zou ik vol gaan voor winst om zo mijn eindklassement van de urban3sport series veilig te stellen. Aan dat eindklassement hangt immers ook een prijzenpot van 1500 euro en daarmee zou ik dan mijn vlucht naar Hawaii kunnen betalen. Want dat zou dan ook het doel in de ironman van Vichy zijn: dat fel begeerde ticket voor Ironman Hawaii 2018.

In Deinze deed ik waarschijnlijk mijn beste halve triathlon ooit. Coach Wim (van 3coach.be) had me duidelijke instructies gegeven: mee zijn in het zwemmen, doseren op de fiets, consolideren in het lopen zonder te forceren. Mijn zwemmen trok op niets. Frank en zijn zoon Troy zeiden me het achteraf ook: ‘jij hebt zeker drie keer dwars de Leie overgestoken’. Tja, de juiste zwemlijn kiezen, zal ik precies nooit meer leren. Eén keer op de fiets voelde ik me onmiddellijk heel goed. Maar ik heb wel gedoseerd! Ik fietste elk van de vier rondjes in 35 minuten. Perfect. Ook in het lopen voelde ik me vanaf het begin goed. De eerste twee rondes waren wel heel eenzaam door de battle of the sexes (een competitie waarbij de vrouwen met een voorsprong vertrekken op de mannen en wie eerst over de lijn komt, wint de battle!), maar nadien kwam er gelukkig meer volk op het parcours. Aan sfeer was er in Deinze trouwens ook geen gebrek. Doordat het fietsen en lopen vier rondes waren en er heel veel publiek was, was het een heel leuke wedstrijd. Na twee rondes lopen wist ik dat ik voldoende voorsprong had op de tweede vrouw, maar het leek erop dat ik ook nog voldoende voorsprong had op de eerste man om de battle te winnen. Het was een moeilijke beslissing zo rond km 14 van de halve marathon: blijven doorlopen aan 4’15”/km en zo de battle winnen, of vertragen naar een comfortabele 4’45”/km en zo sneller herstellen voor Ironman Vichy een week later? Tja, ik koos het eerste. Een battle winnen, smaakt immers zo zoet!! De laatste kilometers kon ik nog vertragen en extra hard genieten van deze overwinning. Ik won de battle en had bij aankomst een voorsprong van 13 minuten op de tweede vrouw!

Check zeker de foto’s door ThrowBack Media op de media pagina!

Resultaat: Zwem: 30’26”, Fiets: 2u21’07”, Loop: 1u31’07”, Totaal 4u26’06”. 22ste overall, 1ste vrouw.

15_klein

 

De week erna verliep enorm snel. Dit  in tegenstelling tot normale taperperiodes voor een ironman waar de dagen gewoon heel lang duren en het niet snel genoeg raceday kan zijn. Eerst nog drie dagen stage gelopen (op de roes van de overwinning). Inpakken en woensdagavond vertrokken we dan naar Vichy. Hoewel ik geen stijve spieren had gehad na de halve van Deinze, merkte ik toch tijdens de korte trainingen dat ik niet gerecupereerd was. Ik moest er gewoon het beste van maken op zondag. Op zaterdag zag ik online dat mijn teamgenoten van 3MD het fantastisch goed deden! Een inspiratie! Op zondag was het dan aan mij en Frank. Het zwemmen was zonder wetsuit. Normaal gezien is dit geen probleem voor mij. Maar deze keer werd het toch heel lastig na 3km. Ik kon de vorm gewoon niet houden. Ongetwijfeld speelt het zeer beperkte zwemvolume hier mee. Fietsen gaat me gelukkig altijd redelijk goed af :-). Ik reed de eerste ronde volledig alleen. Op het einde van de tweede ronde kwam een groepje mannen me voorbij en ik besloot me achteraan te zetten. Het tempo verminderde wel stevig, maar ik voelde aan mijn benen dat het niet mijn dag ging worden, dus ik hield me heel rustig in die tweede ronde. Op het einde van het fietsen had ik een voorsprong van 20 minuten op de tweede vrouw. Al vanaf de eerste kilometer van de marathon voelde ik dat het een lijdensweg ging worden. Wat een verschil met de week ervoor in Deinze, hoe frustrerend ook! Maar tegelijkertijd het besef ik had gegokt en dat ik er dus gewoon voor moest blijven gaan tot aan de finishlijn. Hawaii 2018 was het doel, er zijn dit jaar geen kansen meer om me elders te kwalificeren, en na Hawaii 2018 heb ik vijf jaar geen mogelijkheid om te gaan. Dus ik moest zeker blijven volhouden. Na de eerste ronde hoorde ik dat mijn voorsprong met nog 2 minuten toegenomen was. Amai, hoe kon dit? Ik liep immers echt niet vlot. In de tweede en derde ronde moest ik regelmatig stappen. Maar gelukkig kreeg ik in de laatste ronde opnieuw wat meer energie. En kon ik zo de ironman van Vichy winnen. Een kippenvelmoment. En dan die massa supporters van 3MD, gewoon fantastisch! Bedankt!

Toch voelde ik me na de wedstrijd eerst enorm teleurgesteld. Alweer een slechte marathon in een ironman…. Volgens de testen moet ik immers 20 minuten sneller kunnen lopen. Na een paar uur kon ik dit gelukkig ombuigen naar een gevoel van fierheid. Hoe doe ik dit tijdens één van de zwaarste studies die er is? Wie blijft er topsporter in het stagejaar geneeskunde, waar weken van 60u een normale zaak zijn, er soms weken van 70u zijn en waar je als student heel de tijd geëvalueerd wordt? Geen wonder dat ik niet volgens mijn potentieel loop met zo weinig trainingsvolume. Dus uiteindelijk ben ik echt heel trots op mijn prestatie in Vichy en ook op het korte, maar fantastisch mooi seizoen! (Wat natuurlijk niet wegneemt dat ik de lange trainingen, de dagen op de fiets, de stages, enzovoorts, enorm hard mis.)

Frank deed na jaren opnieuw een lange afstandswedstrijd. Helaas was het zwemmen zonder wetsuit een heel groot nadeel voor hem en stond zijn voorband plat in de wisselzone. Ook de marathon heeft hij niet op niveau gelopen na een lastige blessure in het voorjaar. Hij heeft zijn ticket voor Kona 2018 niet kunnen halen, maar ik ben wel heel fier op hem en ik ben ook heel blij dat hij even zijn favoriete wedstrijden (kort en off road) aan de kant zet en mee met mij voor de lange afstand traint!

Na Vichy heb ik twee weken nog een beetje getraind. Ik kon me echter niet meer opladen om in La Roche te starten. Van de 6 edities van triathlon La Roche won ik er 4 bij 4 deelnames. La Roche blijft dus nog altijd een beetje van mij :-).

De voorbije vier weken en de komende drie weken heb ik heel zware stages en liggen de trainingen zo goed als volledig stil. Na 1 november zou het iets rustiger moeten worden, en kan ik dan eindelijk met de voorbereiding op Ironman Hawaii 2018 beginnen! We houden jullie op de hoogte!

Resultaat Vichy: Zwem: 1u04’21”, Fiets: 4u51’41”, Loop: 3u48’48”, Totaal 9u51’10”.

finish_happy

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen