Proefdraaien in Geluwe

Voila, de kop is eraf. Het eerste wedstrijdje van seizoen 2011 werd de winterduathlon van Geluwe. Het doel was om wakker geschud te worden na ons kort (maar diep) winterslaapje en om een beetje wedstrijdsfeer op te snuiven. Zelden zo ontspannen aan de startlijn gestaan. Startlijn?

De dames mochten een minuutje eerder vertrekken voor het eerste loopnummer dat bestond uit 3 rondjes van 1.2 km, waarvan ongeveer een derde onverhard. Ladies only vertrekken was een groot voordeel, want we zijn rustig vertrokken. Blijkbaar ging het toch snel genoeg, want plots liep ik aan de kop van de wedstrijd. Dat ging beter, want de pasfrequentie van de andere dames brachten mij helemaal uit mijn ritme. Ik ben immers een half jaar geleden begonnen om iets meer op de voorvoet te landen en hierdoor veel snellere en kleinere pasjes te nemen. Het lukt nog niet altijd en het is nog niet helemaal goed, maar t is een begin van iets dat hopelijk tot snellere looptijden zal leiden. Lopen, mijn zwarte beest…

Aan de ademhaling van mijn achtervolgers te horen, liepen zij tegen hun limiet aan. Martine Van Hoolandt, geen onbekende in het duatlonwereldje, moest zelfs een klein gaatje laten. Met mijn beperkte duathlonervaring (dit was de derde) dacht ik even dat ik mij misschien aan het opblazen was, maar ik voelde mij goed en ‘t is ook eens leuk om ‘vol gas’ te gaan zonder na te denken over de eventuele gevolgen. Ik had Dries al verwacht na het eerste loopje, maar diesel zijnde, heeft hij pas de juiste short-distance-versnelling gevonden in het laatste loopje.

Het fietsparcours bestond uit vier ronden van 5.5 km. Het was gevarieerd en snel: een kasseihelling, een aantal geasfalteerde hellingen, bochten in een weide, een stuk door modder en een parkweggetje. Ik was heel blij met dit parcours, want mijn MTB ervaring is ook al heel beperkt. Ik heb zelfs een fiets moeten huren voor dit wedstrijdje!! Dries was daarentegen ontgoocheld, hij had het liever wat technischer gezien. Eén keer op de fiets begon ik koud te krijgen en ik wou er dus zo snel mogelijk vanaf zijn. De koude had geen invloed op mijn inspanning, want mijn hartslag bleef constant mooi boven de 180, een stukske boven de overslagpols. Dries bleef mooi op dezelfde afstand hangen, express?? Mijn voorsprong op de andere dames groeide stelselmatig uit en ik kon met een voorsprong van meer dan 3 minuten aan mijn afsluitend loopje beginnen. Dries stoof mij al na 50 meter voorbij, die had duidelijk zijn ritme te pakken. Ik heb het eerste rondje nog goed gelopen, maar daarna schoten de krampen in bil en hamstrings weer toe en moest het tempo een beetje omlaag. Het tweede lopen was dan ook 1’10” trager dan het eerste loopje, het enige minpuntje op deze wedstrijd.

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s