IJstijd = PC-tijd

Met de eerste winterprik in België, die uiteraard voor de nodige ellende zorgde, was het voor ons, triatleten, tijd om de indoor trainingsfaciliteiten op te zoeken. Dries is vorige zondag nog op zijn MTB gekropen voor een drie-tal uren ploeteren door modder, ijs en smeltwater. Slechts 10 moddervreters waren gestart in de toertocht van Thoricourt, en zelfs de bevoorrading heeft er vroegtijdig de brui aan gegeven. Gelukkig mocht Dries nadien nog een kort snel loopje doen om de koude te verdrijven, want bij thuiskomst van de MTB-tocht zag hij er niet zo goed uit (en dat vind ik niet snel :-) : klappertandend met bevroren tenen en handen en blauwe lippen, ondanks 5 lagen kleren).Massa’s respect, maar niet weggelegd voor mij met mijn slechte doorbloeding van mijn veel te lange tenen en vingers. Ik heb een weekje binnen getraind, en dan vooral op de powercranks. Het vergt al een beetje oefening voordat je vier sessies kan doen in één week. In oktober ben ik begonnen met 2*10’ tijdens mijn langere duurtrainingen. De eerste sessies moest ik me 110% concentreren op mijn benen, waardoor ik tot twee keer toe in de berm terecht kwam (op de weg blijven vraagt dus 10% concentratie). Het gebeurde in het begin ook heel vaak dat één van mijn benen haperde en dan staan de trappers niet meer in elkaars verlengde, zodat ik opnieuw moest beginnen. Na een paar sessies lukte het al beter, maar alleen aan lage trapfrequenties. Vorige week dus vier korte sessies met de powercranks en het lukt steeds beter om trapfrequenties van 80 rpm aan te houden. Eén van de sessies mocht ik 15 minuten aan een stuk steeds 30” versnellen, gevolgd door 30” rustig rijden. Ik heb trapfrequenties van 105 rpm gehaald, en dat was echt niet eenvoudig: mijn knieën flapperden mee en bij de eerste versnellingen verkrampten mijn kuiten. Gelukkig ging het beter na een aantal versnellingen. Hopelijk mag ik de komende weken nog een aantal sessies doen, want binnenkort is het Dries’beurt om zich uit te leven met de powercranks.

Of ik sterker ben geworden? Dat is moeilijk te zeggen. Natuurlijk merk ik dat het fietsen met de powercranks soepeler gaat en dat die specifieke quadriceps voor het omhoogbrengen van de knie sterker is geworden. Ook voel ik dat mijn hamstrings beter werken op de fiets. Maar in deze tijd van het jaar is de conditie belabberd en is het dus moeilijk in te schatten of er effect is van het trainen met powercranks. Begin november heb ik, onder het toeziend oog van mijn coach, een goede fietstest gedaan in het BLITS aan de VUB, maar ik betwijfel of daar al een effect van de powercranks bij zat. Ik vermoed dat de goede test het gevolg is van 9000 kms op de fiets dit jaar. Dat is nog altijd heel weinig voor een middellange afstandstriatleet, maar veel meer dan wat ik ooit in een jaar bijeen gefietst heb.

Voor mijn blessure (piriformis syndroom) is het vermoedelijk wel goed om de hamstrings door middel van powercranks te trainen. Wat die blessure betreft, heeft Professor Peers van het topsport ABC van de K.U.Leuven mijn gevoel bevestigd. Hij zei: “We zien liever mensen met andere blessures komen…” De vooruitzichten zien er niet zo rooskleurig uit. In eerste instantie doe ik oefeningen om heup en bekken sterker te maken en te stabiliseren. Bij Kathelijn Polspoel van het SMAC (http://www.kuleuven.be/sport/smac/index.htm, K.U.Leuven) ben ik in zéér goede handen. Ik mag elke dag een set oefeningen doen en gebruik maken van de red cords in de kiné-zaal (http://www.redcord.com). Ik probeer een half uur per dag hiermee bezig te zijn. Niet eenvoudig, aangezien ik vier dagen per week werk met 2 uur verplaatsing per dag én de lerarenopleiding volg. Als dat na 8 weken (nog 5 weken te gaan) geen verbetering brengt, kan cortisone ingespoten worden als de anatomie het toelaat. Ik ga dit zo lang mogelijk uitstellen, want ik houd niet van inspuitingen en al zeker niet van cortisone. Sommige patiënten eisen na jaren last een operatie, maar daarvan is het effect niet aangetoond. In mijn bil wordt dus niet gesneden. Ik blijf hopen dat de oefeningen soelaas brengen, zodat ik niet meer plots geparkeerd sta van de pijn tijdens het lopen zoals in de ongelooflijk mooie, maar furstrerende triatlon in Gerardmer 2010. In ieder geval is het een ‘lifetime’ blessure en zal het voornamelijk kwestie zijn om dit zo goed mogelijk onder controle te houden.

Ik (of Dries) houd jullie op de hoogte van onze trainingen en ervaringen met de powercranks! En vanzelfsprekend volgen er schrijfsels na onze wedstrijdjes.

Groetjes,

Stefanie en Dries

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s