Winterstage

Het eerst deel van de stage in Lanzarote zit erop. Hoog tijd voor een verslagje.

Vakantie in de winter (skien of triathlonstage) is nu al een aantal jaar een vaste gewoonte, ook in de jaren 2008 en 2009 toen er maar sporadisch getraind werd en het (niet-sportieve) hoofddoel bestond uit het schrijven van een wetenschappelijk boekske (de titel bespaar ik jullie). Skien of triatlonstage, t is eigenlijk hetzelfde: fysieke activiteit, gezondere lucht, bergen, ontstressen en streepjesbruinen. Alleen ben ik iets beter gerodeerd op mijn ARGON E112 (met dank aan John Meuleman van Athletefitting) dan op skilatten. Als zich dan onverwachts de mogelijkheid aanbiedt om met coach en twee andere atleten een weekje naar Lanzarote te gaan, heb ik niet lang getwijfeld, ook al moeten de spaarcenten daarvoor aangesproken worden.De stage kwam net op tijd, want de laatste maand stond de motivatie maar onder nul. Tja, én examens, én een maandje vertraging met het project waarop ik werk én die sneeuw en koude, pff, je zou voor minder de goesting en trainingsplezier verliezen. Gelukkig mogen we van de coach om de drie a vier weken de motor een beetje laten draaien op een wedstrijdje. Niet dat het voor mij deze winter al goede prestaties opleverde (in tegenstelling tot vorige winter), maar ‘t geeft toch effe ‘t gevoel een atleetje te zijn. Zeker als je de Relais Givres mag lopen met ene Frederik Sleutel (aka freminator), Stijn Veldeman en ene zekere Loic Helin (aka coach). Ook onze 3s-vervangende veteraan, Patrick Roelands moest niet onder doen. Dries moest verstek geven door een welgekende weerkerende kuitblessure, die hem al heel veel uren aquajogplezier heeft bezorgd. Bij deze nogmaals mijn excuses aan mijn Relais teamgenoten voor het laten vallen van de estafettestok 5 meter na de start, bovendien mooi in beeld gebracht door de lokale fotograaf. En neen, Frederik VDM, het was niet om op te vallen. @ coach: volgende keer een speciale Relais Givres briefing: niet alleen lopen als opdracht, maar ook stokje vasthouden en op tijd in de box klaar staan (misschien de wekker van Jimmy Loix al voorprogrammeren op Ironman Klagenfurt dag?). ‘t Was dus weer een memorabele dag met veel plezier en fijn gezelschap. De loopvorm is zeker nog niet super, maar samen met het zonnetje zal het stillekesaan wel terugkomen naar het niveau van vorig seizoen.

Een aantal weken voor de Relais stonden Dries en ik ook aan de start van de Gaston Roelants loop, ook al memorabel, wederom veel leute en goed gezelschap, maar ook massa’s valpartijen op de ijsbaan in het bos. Dries werd net geklopt door Jan Syryn (aka Jan Dolfyn) en al op de voet gevolgd door coach die met minimale training, maar gezond, toont wat jaren loopervaring en – talent betekent. En zo spelen Jan Syryn en Dries haasje over vergeleken met 2010, ik ben benieuwd wat het in de Hivernales wordt (kwestie van de competitiebeestjes een beetje op te jutten!). Het gaatje dat ik moest laten op de mannen, was een heuse kloof. Ik was er effe serieus slecht gezind over, want het verschil was veel groter dan vorig jaar. De trainingskameraden weten wat dat betekent als ik niet content ben, dan laat iedereen mij beter met rust. Ondertussen heb ik geanalyseerd en beseft dat mijn basissnelheid hoger is dan ooit, dat alleen snelheid ontbreekt, en dat is toch het doel van de winter! Op de Gaston Roelants loop was er niet zomaar een lokale fotograaf, maar een heuse VRT cameraploeg, speciaal voor onze trainer. Het doel en resultaat kunnen gezien worden in ‘Getest op mensen’ op TV. Van zijn vrouw mocht Loic horen dat hij er maar bleekjes uitzag op TV, maar in de volgende studio-aflevering zal dat niet meer ‘t geval zijn na een weekje van 30 uur trainen in een half zonnetje op Lanzarote. Dus terug naar de stage deel 1 (zaterdag 22/1 – zaterdag 29/1.

-de pechvogel: Rob Bobbaers: slaagt erin om twee keer een aantal spaken van zijn wiel stuk te rijden (te veel power zeker?!)
-de gelukzak: Rob Bobbaers! Vijf minuten na de eerste spaakepisode komt de Deense junior wielerploeg voorbij gefietst, gevolgd door …. een volgwagen met zeker 8 reservewieltjes in de koffer: kies er maar eentje uit! Een km na de tweede spaakepisode: een fietsenmaker (zouden er drie zijn op heel het eiland?). Rob blijft er stoicijns onder en werkt rustig zijn trainingen af. Ik heb veel respect voor deze 20-er. Anderhalf jaar geleden werd diabetes type 1 vastgesteld bij hem. Desondanks is hij vastberaden om zijn grenzen te verleggen en heeft hij ondertussen een aantal 70.3 wedstrijden en de IM van Cozumel gedaan. Voorlopig nog niet met de verwachte resultaten, maar ik ben er zeker van dat het er wel eens gaat uitkomen als hij zijn lichaam en die ernstige ziekte nog beter leert kennen.
-De haas van de stage: Jens Roegiers. Licht als een veertje, maar toch genoeg power om kei hard te lopen.
-En dan coach Loic, super tevreden, want eindelijk eens sinds lang zes goede trainingsdagen gekend zonder ziekte of energieloze dagen.
-En de ontstresste ben ik. Lang geleden dat ik met een vreugdesprongetje en dito kreetje, a la Jan Dolfyn, in t zwembad sprong. Het is ook motiverend om in groep en onder toeziend oog te trainen. Jens en ik elkaar opjuttend in het zwembad, Rob en ik op de fiets aan elkaar gewaagd.

Het fietsen voelt heel soepel aan, misschien hebben de trainingen met PC’s daarin een aandeel, of is het gewoon de zon?

En ondertussen uren babbelen, wedstrijdervaringen, leuke episodes, over Benny Vansteelant en de Belgische duatleten, de teloorgang van de duatlonsport, over Aalst en Limburg. Alleen jammer dat Dries er niet bij was (om West-Vlaanderen te representeren he). In griepperiode de patienten in de steek laten is moeilijk, zeg maar onmogelijk.

Vandaag was een echte overgangsdag in veel opzichten. Vanmorgen nog een vetloopje in groep gedaan, daarna de anderen op de bus gezet, een recupdagje met alleen nog een zwemtraining, de knop omgedraaid om alleen nog drie stevige trainingsdagen op dit fantastisch mooi eiland te doen. Soms is het goed de rust op te zoeken en van La Santa te verhuizen naar Rancho Grande (www.el-rancho-grande.com) in Tinajo. Ik ga er in ieder geval nog met volle teugen van genieten, ook al is het weer een beetje atypisch onstabiel. Voor de geinteresseerden, de statistieken. Van zaterdag tot en met vrijdag: Zwemmen: 20.2km (een aantal kms minder dan gepland wegens watertemperaturen van 21C, altijd je wetsuit meenemen naar Lanzarote in de winter!!). Fietsen: 541km met een lange duurtocht van 160km bij 6 beaufort, YIIEEHAAAH :-) , en lopen: 57.7km.

Groetjes,

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s