Leuk modderig wedstrijdweekend

Al een weekje verder en nu pas tijd om een verslagje van het vorigewedstrijdweekendje te posten. T was dan ook een drukke week met, naast het werk, de les op dinsdagavond en het pendelen, 25 uur leuke trainingen. Vooral van mijn eerste + 2 uur-duurloop aan 4’47”/km tegen LSD hartslag ben ik heel tevreden. Vrijdag heb ik er nog met mijn kinesist Kathelijn Polspoel (SMAC – K.U.Leuven) over gebabbeld. Zij heeft mij in 2004 (denk ik) een paar maanden begeleid voor haar studies. Toen liep ik mijn duurlopen aan 10km/uur en had ik helemaal geen snelheid in mijn benen. De echte snelheid zal er nooit komen, maar mijn basistempo is sterk verbeterd. Goed voor de ironman! Kathelijn heeft mij bovendien ontslagen :-) , omdat mijn billen eindelijk eens niet als beton aanvoelden. Ik loop ook bijna volledig pijnvrij. Blijkbaar werkt de combinatie van bekkenstabilisatie, trigger point therapy (www.tptherapy.com) en het voorvoet landen met heel hoge stapfrequentie! Nu nog stilletjesaan de belastbaarheid verhogen.Ook vorig weekend heb ik niet veel last gehad van de blessure. T was een weekend zoals de veldrijders er veel hebben: twee wedstrijdjes, veel modder, regen, wind en kou! Zaterdag stond ik samen met Jan Syryn aan de start van de Run and Bike des Rameurs in Neder-over-Heembeek. Diegene die al aan deze wedstrijd of de Relais Givres hebben deelgenomen, weten dat dit parcours een echte off-road waardig is. Geen meter vlak, modder, boomstammen,… Dit maakt dat op veel stukken het fietsen een pak zwaarder is dan het lopen (vorig jaar heeft een lopende Frederik Sleutel mij en de MTB een paar keer een helling mogen opduwen :-) ). Na de regen van deze week, wisten we waar we ons aan konden verwachten!

Om de wedstrijd een beetje veilig te houden en voor afscheiding te zorgen voordat er gefietst wordt, moest 1 lid van de duo’s starten aan de budabrug, zo’n 700m lopen van de roeiclub waar de andere dan met de MTB klaar stond. Bij de gemixte duo’s moest de vrouw dit doen. Leuk, 700m extra lopen! Na die 700m begonnen we onmiddellijk te klimmen en doken we het bos in voor de eerste modderstroken. Het opzet van de organisatoren was echter mislukt, omdat de eerste duo’s, waaronder Hans en Rob die ook bij Loic trainen, net voor de eerste modderstrook fout waren gelopen (en neen, Hans, parcourskennis is in principe niet vereist, maar misschien toch wel beter  op de promorunbike challenge Francophone! Dries en ik zijn vorig jaar ook al een keer fout gelopen). Iedereen dook dus min of meer gezamenlijk het echte bos in. Het parcours lag er erg zwaar bij, recupereren op de MTB zat er dan ook niet in, en trailschoenen die ik niet heb, zijn een must. Ik heb Jan dan maar de ergste stukken modder laten lopen :-) .

In de eerste helft van de tweede ronde liep het schakelen voor de eerste keer fout. Ketting tussen wiel en cassette… Mijn gevloek zal ik maar op de adrenaline steken! Het duurde, schijnbaar, veel minuten voordat we de ketting loskregen. Maar er was nog geen enkele vrouw gepasseerd en binnen lopen moesten we toch doen. De inhaalrace kon beginnen. Bij de tweede keer fout schakelen, lukte het ons al iets sneller om de ketting opnieuw op de juiste plaats te krijgen. Gelukkig konden zowel Jan als ik ons opnieuw opladen om er kei hard voor te gaan. En dat is toch een opsteker, want in een triatlon is mechanische pech altijd mogelijk, en dan moet je ook verder. Na iets meer dan een uur liepen we over de finishlijn, de titel BK run and bike bij de mixte is binnen, wat dat ook mag betekenen…

Na de wedstrijd heb ik nog een beetje losgelopen, en ‘s avonds nog een half uurtje op de rollen gefietst. Zondag stond de winterduatlon in Hofstade op het programma. Uitstekend georganiseerd (vanzelfsprekend als mijn club SP&O dat doet) en een technisch en zwaar parcours. Een echt off road winterduatlon dus. Ik wist dat Kim Nulens en Erika De Coninck serieuze tegenstanders waren. Ik ben dan ook net achter Erika gestart. De start was op de zandstrook en iedereen stoof weg. Het was even verschieten, want ik kon niemand volgen en werd langs alle kanten voorbij gestoken en gehinderd. Een keer op de hardere ondergrond vond ik gelukkig snel mijn ritme en kon ik al gauw Erika voorbij steken en een beetje verder ook Kim. Ik heb hen pas teruggezien na de finishlijn, waar ik dik 5 minuten voorsprong had op Kim en 6 op Erika. Vooral op de fiets kon ik die grote verschillen maken. Nochtans ben ik echt geen held op de MTB in de modder. Maar blijkbaar durf ik toch dat tikkeltje meer als het wedstrijd is (opnieuw die adrenaline zeker?). En stoempen is ook wel mijn ding. Ik had echter geen superbenen. Waarschijnlijk speelde de vermoeidheid van de bike en run van zaterdag toch een beetje mee.

T was een heel leuk modderig weekend, maar nu mag van mij de lente komen!

Mijn trainer heeft mij een strikte wedstrijdplanning opgelegd, uit vrees dat ik er nog een aantal stratenlopen of duatlons zou tussen steken (de winterduatlon was niet zijn idee…). Ik neem nog deel aan een 25km loop op 27 maart, een LD duatlon in Frankrijk op 16 april en de kwarttriatlon van Geel (hopelijk met iets warmere watertemperaturen dan vorig jaar!!).

Tot dan!

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s