Een mentale opsteker tussen Waver en Brussel!

Na het debacle op de Hivernales op 6 februari, waar ik na 14 km geparkeerd stond door hevige pijn in mijn billen, moest ik op zoek naar een grote dosis vertrouwen op de loopwedstrijd tussen Waver en Brussel. Volgens de coach was het parcours veel minder zwaar dan de Hivernales, en zou ik dus ook minder last hebben van mijn piriformis-syndroom. Deze keer was de parcourskennis van Loic echter ontoereikend (en hij stoeft er zo graag over ;-) , zie www.loichelin.be). Het was een heel zwaar parcours met een aantal venijnige kuitenbijters, veel onverharde wegen, enkele kasseistroken en lastige, lange stukken bergaf lopen. Hivernales waardig dus! Maar gelukkig zijn mijn hamstrings-gluteussen-piriformussen niet in kramp geschoten. Het was niet volledig pijnvrij, maar ik kon alles onder controle houden door goed op mijn loopstijl te letten.Het begon echter allemaal niet zo goed. Donderdagavond was er nog iets ‘out of the blue’ in mijn voet geschoten. Het bizarre was dat alleen stappen pijn deed; ik was dus verplicht om veel te lopen :-) . Een week later is de pijn bovendien ook ‘out of the blue’ weggegaan. Zoiets doet natuurlijk twijfelen en geeft de nodige portie stress, maar na een aantal jaar sporten ken je je lichaam een klein beetje en weet je wat de erge of minder erge pijntjes zijn.

Zondagmorgen bovendien ook opgestaan met hoofd- en keelpijn. Maar soit, ik had geen koorts en na een paar uur begon ik mij al beter te voelen. De weerslag heb ik later op de week gehad, met twee volledige off-days…

Bij de start van de wedstrijd was het een leuk weerzien met een aantal TDL-ers. Tim Peeters die na een zware val en een lange revalidatie opnieuw goed aan het trainen is en Tom De Beuckelaar, altijd goed gezind en altijd in vorm! Het zonnetje begon er ook door te komen en de temperaturen stegen onmiddellijk met een aantal graden. Ik had een redelijk dikke t-shirt met lange mouwen aan en had het voor de start al warm. T-shirt dus maar aan de vrouw van Tim gegeven en de wedstrijd in blote buik moeten lopen. Niet mijn ding, maar beter zo dan te warm hebben! Het plan was om tot km 15 tegen 4’20” a 4’30” per km te lopen en, als het ging, een beetje te versnellen in de laatste 10km. Met zo’n parcours is het echter moeilijk om tempo’s aan te houden, dus het moest eerder op gevoel gebeuren. En dat is zeer goed gelukt. Het parcours was super mooi en ik had altijd gezelschap van een aantal lopers. De meesten waren te snel vertrokken, probeerden aan te klampen, maar moesten na een tijdje lossen. Alleen de latere winnaar bij de mannen veteranen 3 bleef samen met mij lopen. In de laatste kms hebben we elkaar nog goed opgejaagd! Ik moest altijd mijn voorsprong nemen in de bergop, om vervolgens weer bijgebeend te worden in de bergaf. De eerste 15 kms vlogen voorbij. Ik had zelfs tijd om naar het speenkruid en de bosanemoontjes te kijken :-) . Ik had heel goed gedoseerd en kon de laatste kms nog iets versnellen. Heel tevreden liep ik als derde vrouw na 25.6 km binnen in een tijd van 1u51’03”, op 5’20” van winnares, who else?, Virginie van Droogenbroek.

Het is een wedstrijdje dat zeker voor herhaling vatbaar is! De organisatie is perfect, het parcours heel mooi en afwisselend, en er staan voldoende seingevers. Het enige minpuntje vind ik het redelijk hoge inschrijfbedrag. 10 euro voor de inschrijving en 5 euro voor de verplaatsing per bus naar de startplaats in Waver. Bovendien kreeg alleen de eerste vrouw in elke kategorie een natura-prijs.

Het lopen gaat vlot dit jaar. Ik voel ook dat mijn heupbuigers sterker zijn geworden, waardoor ik beter bergop loop. De sterkere heupbuigers zijn zeker het gevolg van het fietsen met de powercranks, maar het aandeel hiervan in het vlotter lopen is onduidelijk. Het is immers het eerste jaar dat ik heel regelmatig en redelijke volumes loop (nog altijd heel weinig voor lange afstandsatleten hoor, maar ik ben heel blij met de geleidelijke verhoging van de belastbaarheid. Stressbreuken aan mijn anatomisch rare voeten liggen altijd op de loer). Ik heb ook hard gewerkt aan mijn loopstijl, en voor het eerst in twee jaar heb ik de piriformisblessure min of meer onder controle. Ik schrijf min of meer, omdat ik merk dat hamstrings en billen toch nog soms tegenwerken als er moet gelopen worden na een zware fietstraining.

Ik geloof echter in de powercranks en daarom heb ik zelf ook een set gekocht. Volgende week worden ze geleverd, joepie, nieuw speelgoed :-) !!  Aangezien Jan Van Gorp beslist heeft de Norseman niet te doen (het lijkt me inderdaad heel moeilijk om je twee jaar op rij voor zo’n wedstrijd op te laden!), is het vanaf volgende week de beurt aan Dries om de powercranks te gebruiken. Ik ga mijn nieuwe powercranks op mijn argon installeren, zodat ik er ook in tijdritpositie en buiten mee kan trainen. Over twee weken in Zuid-Frankrijk :-) .

Wat we met de website gaan doen, weet ik nog niet. Maar ik houd jullie op de hoogte!!

Groetjes,

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s