Ironman LANZAROTE

Vier dagen na mijn eerste ironman, is het nog een beetje zoeken naar het gevoel erbij: opluchting en blijheid met het overschrijden van de finishlijn van de zwaarste ironman van Europa. Fierheid dat ik, ondanks de pijn, toch zo goed als mogelijk die marathon heb afgelegd. Maar tegelijkertijd ontgoocheling en frustratie dat het weer hetzelfde probleem is dat de kop opsteekt.Tot 30 april verliep de voorbereiding nochtans vlekkeloos. Ik kon het trainingsvolume en -intensiteit aan, ik amuseerde mij op training en ik had een aantal goede voorbereidingswedstrijden achter de rug. De 25-km loop van Waver naar Brussel gaf mij zelfs het broodnodige vertrouwen dat ik een marathon zou kunnen lopen in vermoeide omstandigheden en dat ik eindelijk mijn chronische piriformis-hamstrings-blessure min of meer onder controle had. Een intensieve prikkel in de vorm van een lange afstandsduatlon in Zuid-Frankrijk die ik ruim won, gevolgd door een 7-daagse stage met 36 uur trainingsplezier op mijn bord, vormden geen probleem. Maar tussen 30 april en het vertrek naar Lanzarote op 14 mei kreeg ik nog af te rekenen met een aantal tegenslagen: een allergie-aanval, een contractuur in mijn rechter hamstrings doordat mijn fietszadel gezakt was (wat ook het mindere fietsgevoel op de wedstrijd in Geel verklaart) en dan werd ik drie dagen voor het vertrek naar Lanzarote ook nog aangereden door een mega-camion op de Brusselse ring. De allergie werd aangepakt met de juiste medicatie, de contractuur werd eruit geprikt door mijn osteopaat en gelukkig is alleen mijn auto perte totale (met dank aan dat berschermengeltje dat op mijn schouder zit). Ik had alleen een drietal dagen nekpijn en een zeer hoog adrenaline- en stressgehalte, wat mij deed opschrikken bij elk putje in de baan, bij elk raar manoeuver van een automobilist. Zelfs overstekende katten op de weg werden de scheldwoorden naar hun kop geslingerd. De spanning dat zo’n ongeval veroorzaakt, had ik nog nooit eerder meegemaakt.

Dat alles maakte dat ik al blij was dat ik aan de startlijn van mijn eerste ironman was geraakt, misschien was ik zelfs iets te berustend. De laatste taperweek in Lanzarote verliep wel heel goed en gelukkig konden Sam Gyde, die vorige zaterdag een knalprestatie neerzette (9de overall en 1ste age grouper), zijn vriendin en nog een vriend van hem de juiste sfeer creeren: relaxed met toch een goede focus.

De start in Lanzarote is heel smal waardoor de eerste 400m bestond uit vechten en overleven! Ik was misschien ook iets te ver achteraan gestart waardoor ik atleten moest overzwemmen, wat toch iets lastiger is dan overzwommen te worden. Gelukkig vond ik snel een paar goede zwembenen voor mij en we cruisden samen stroomafwaarts naar het strand waar we een klein stukje mochten lopen vooraleer opnieuw de oceaan in te duiken. Op het strand gaf de klok 26′ en een chic aan, ik was tevreden. Helaas geraakte ik mijn compagnon met de goede kick kwijt bij het ingaan van de tweede ronde, die ik grotendeels alleen zwom. Na 53′ kwam ik aan land en nam ik uit noodzaak een heel lange douche (dat verdomde wetsuit toch he!!). Snel omkleden in de tent en hop de ARGON op voor een rondje Lanzarote. Al een hele week had ik zin om op dit fantastisch mooi eiland een toertje te fietsen, en eindelijk mocht ik eraan beginnen. De eerste 15km voelden de benen een beetje lui aan, maar het tempo zat goed. Natascha Badmann stak mij voorbij ergens tussen km 15 en 20 en haar gemeende ‘good job’ gaf mij nog een tikkeltje meer energie. Ik voel mij nog altijd vereerd dat ik met haar, THE IRON WOMAN toen ik met triatlon begon, in een wedstrijd heb mogen zitten. Regelmatig kreeg ik de mededeling dat ik in 3de positie reed, waarna ik altijd dacht: ‘I don’t care!!’ Ook de camera-brommer naast mij had ik liever niet gehad. Ik wou gewoon van mijn eerste ironman genieten en op een goede manier de finishlijn halen. Eten, drinken, doseren, goede parcourskennis (een must voor deze wedstrijd). Ik had ook veel tips gekregen van Dries en Pieter Van Damme die mij perfect wisten te zeggen waar ik moest drinken en eten, aan welke bevoorrading ik 1 of 2 drinkbussen moest aanpakken, en waar ik mij moest ontdoen van overtollige balast (en dan bedoel ik drinkbussen he, hoewel het mij ook voor de eerste keer gelukt is te plassen op de fiets :-) ). Ik kwam redelijk fris van de fiets na een fietstijd van 5u43′, de derde fietstijd bij de vrouwen. Ook de eerste 10 km van de marathon werden gelopen aan het geplande tempo. Maar al snel voelde ik mijn hamstrings en gluteussen opkrampen en wist ik dat het nog een lange marathon zou worden. Eigenlijk is het nog een pittig loopparcours in lanzarote door de lichte hellingen, een stevige wind tegen en de hitte bij het wind mee lopen. Blijven lopen, drinken en eten en uitlopen was het enige waar ik nog aan dacht. Ik zat eigenlijk nog veel te fris toen ik de finishlijn overschreed, maar tja, met pijn geraak ik niet vooruit. De opluchting was groot: doel bereikt. Ik kan dit aan, en doe het graag. De massage deed deugd, net als de vele berichtjes met felicitaties!!

Ik ben ook best fier op mijn prestatie: eerste ironman, goede zwem- en fietstijden, derde in mijn age group. Het was ook een heel leuke dag. Maar toch is er ook de ontgoocheling dat ik het loopniveau en de trainingen van de laatste maanden niet heb kunnen verzilveren in een degelijke marathon. Als ik echt de analyse juist maak, besef ik wel dat ik een half jaar geleden niet had gedacht de looptrainingen van de laatste maanden te kunnen uitvoeren zonder pijn. Er is dus vooruitgang merkbaar en ik blijf geloven dat met de nodige volharding, in de vorm van oefeningen, zelfmassage, martelsessies met de powercranks en massa’s technisch juiste loopkms, de belastbaarheid voldoende groot zal zijn om een goede marathon te lopen in IM wedstrijden.

Na deze ervaring, wordt het ook eens tijd om met meer ambitie dan finishen aan de start van dergelijke wedstrijden te staan.

Ik wil langs deze weg nog eens mijn coach Loic Helin bedanken, voor de leuke trainingen, de stage en de wedstrijdkalender, en voor het vertrouwen!

Nu gaat de riem er effe af en worden de batterijen opgeladen voor de tweede seizoenshelft. Wat die gaat brengen, blog ik heel binnenkort! Misschien zelfs op een andere site :-)

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s