Verslag tweede seizoenshelft

Op het nippertje werd mijn triathlon wedstrijdseizoen gered dankzij een overwinning in de halve Ch’triman in Cambrai op 28 augustus en mijn derde plaats overall op de Ironman van Wales op 11 september!!

Top 2 Chtriman

Top 3 IM Wales

Het is niet dat het allemaal slecht was geweest dit seizoen. Integendeel, in het voorjaar op training ging het super en werkte ik trainingen af waarvan ik nooit had gedacht die te kunnen. Maar op wedstrijd kwam het er niet uit of kon het niet naar waarde geschat worden. Er ging altijd wel iets fout: in de lange afstandsduatlon in Les Hyeres had ik geen concurrentie, in de triathlon van Geel had ik voor de eerste keer ademhalingsproblemen, en in Lanzarote werden mijn zeer goede zwem- en fietsprestaties overschaduwd door een rugblessure met als gevolg een slechte marathon. De aanrijding op de Brusselse ring tien dagen voor race-day met als gevolg een whiplash-letsel, waren ook niet bevorderlijk voor een goede prestatie in Lanzarote. Misschien is er ook wel een link: botsing- rugblessure??

Na Ironman Lanzarote ben ik door de typische ‘first-IM-decompressie’ gegaan, heb ik de rugblessure onder controle gekregen, heb ik met zona gesukkeld en werd ik op het BK lange afstand in Eupen geveld door inspanningsastma en reed ik ook (gelukkig !!!) lek in de eerste ronde van t fietsen. Juni, juli en de eerste week van augstus zijn blijkbaar maanden om snel te vergeten. Hoewel, misschien was die periode wel nodig om nadien veel bewuster te genieten van de trainingen, om een zwaar trainingsblok goed te verteren, en om met de juiste ingesteldheid naar Ironman Wales toe te leven.

Op 15 augustus werd samen met Dries Ampe het parcours van de Ch’triman in Cambrai verkend. Het werd een heel leuke trainingsdag, en eindelijk kriebelde het om een wedstrijd te doen. Na het debacle in Eupen moest er nog een wedstrijdprikkel in augustus zijn, ook om het vertrouwen dat onder nul stond, een beetje op te krikken. Ik mocht van mijn trainer mij inschrijven voor de halve Ch’triman op 28 augustus. De trainer was niet helemaal overtuigd of dit wel een goede wedstrijd zou zijn, want er was niet echt concurrentie en dus geen waardemeter. Maar in de laatste week verscheen Heleen Bij de Vaate nog op de lijst, top 10 Ironman Hawaii, en al een heel aantal jaren professioneel triatlete. Nu had ik tenminste een richtpunt en ik zou zolang mogelijk proberen aan te klampen. Doordat het aantal deelnemers heel groot was, werd er in twee waves gestart. En verdorie, Bij de Vaate vertrok 15 minuten vroeger… Daar ging mijn richtpunt. Soit, we zouden het wel merken onderweg.

Het zwemmen in het kanaal van de Schelde ging heel vlot. Opnieuw had ik het foutje gemaakt om mij pas op de derde of vierde rij te leggen, terwijl ik ondertussen toch moet weten dat ik bij de betere zwemmers zit op de langere afstanden. Na het vechten kon ik een heel stevig tempo houden en had ik het gevoel dat het steeds sneller ging. Na 27 minuten kwam ik uit het water. Al de afstanden in Cambrai zijn langer dan de officiele afstanden, dus ik ben heel tevreden over het zwemmen. Het fietsen bij stevige wind en met een aantal pittigere hellingen en lange stukken vals plat ging zeer vlot. Ik haalde veel mannen in, heb me kwaad gemaakt op een groepje stayeraars die ik vlot voorbij fietste en kende geen verval. Zelden zo’n goede fietsproef gedaan, en dat met vermoeide benen, want voor deze wedstrijd kreeg ik geen taper. + 92 km in 2u35’49”. Ook bij het lopen kende ik geen verval. Het was een mooi, afwisselend loopparcours met een stuk langs het kanaal, een stuk onverhard door het bos en een stuk in bewoning over een afgebrokkelde betonbaan. Dat onverhard lopen ligt mij helemaal niet met mijn labiele enkels, maar ik kon toch overal een goed tempo houden. Het was verschieten toen ik Heleen bij de Vaate kruiste: zij op km 5, ik op km 4 (u-turn op km 4.5). Een snelle rekensom leerde dat ik ongeveer 10 minuten voorlag in t geval ik 12km per uur zou lopen tussen km 4 en km 5 (maar ik liep wel een stukske sneller hoor). Amai, wie weet win ik dat hier!! Die vaststelling maakte niet dat ik een grote sanitaire stop kon uitstellen, maar nadien liep ik toch iets gemakkelijker. In de tweede ronde heb ik Heleen nog een keer gespot, en ze was wel een beetje uitgelopen, maar niet dramatisch veel. Een overwinning zat er nog steeds in. De laatste twee kilometers deden pijn. Ik was niet meer bezig met winst, maar  wel met het gevoel. Ik was zowaar een beetje emotioneel: eindelijk een wedstrijd waarin alles mee zat, eindelijk een goede prestatie. De ontlading was groot. Toen ik vernam dat ik ook gewonnen had, was ik nog meer gelukkig. Heleen heeft 6 minuten sneller gelopen. Gezien haar loopkwaliteiten ben ik tevreden met dit verschil. Het loopparcours was ook langer dan de 21.1km.

Helaas was er geen prijzengeld of naturaprijs. Blijkbaar is dat de vloek van 2011: mijn duurste triatlonjaar ooit, met het minste prijzengeld verdiend ooit. Ik mag hier niet teveel aan denken of ik stop ermee.

Maandagmorgen na de wedstrijd werd de knop al omgedraaid en lag de focus volledig op de laatste stevige trainingsweek voor Ironman Wales. Het vertrouwen was goed toegenomen, maar ik zou vertrekken zonder verwachtingen: ik had maar twee doelen: meer genieten van de wedstrijd dan in Lanzarote en langer dan 11 km kunnen lopen zonder pijn of mega-verval.  In die laatste trainingsweek bestonden de kwaliteitstrainingen nog uit: woendag de lange pittoresque (195km, 2400 hm) aan 30.7km/u gemiddeld gevolgd door een uur hellingen lopen (en achterna gezeten door twee honden, pff, niet gezond voor mijn hartje), op vrijdag een pistetraining van 6 keer tweeduuuzend in 8’ met 1’ rust met heel vermoeide benen, op zaterdag een 3u30 fietstraining met 3 blokken van 30’ @IM pace aan + 36km/u gemiddeld op de vaartdijk met al die overwegen, op zondag twee looptrainingen met in de tweede 50’ extensieve duur. Tussendoor werd nog los-gefietst, los-gelopen en gezwommen. Ik kon geen pap meer zeggen zondagavond, en vroeg me af hoe in godsnaam ik moest herstellen tegen de volgende zondag. Ik was kwaad op de trainer en zo apathisch dat ik de laatste week al de voorbereidingen en de reis naar Wales op automatische piloot heb afgewerkt. Pas zaterdag begon het te kriebelen (en was ik al minder kwaad op mijn trainer!). Het eerste goede weer in Wales op zaterdagnamiddag was ook goed voor de motivatie en gemoed!  Het slapen en rusten op een matje in de tent blijkbaar heel goed voor mijn rug. Misschien moet ik toch maar eens uitkijken voor een nieuw bed, of mijn tentje in de tuin zetten??

Het enige waar ik nog echt schrik voor had, was de koude in de Noordzee. En daar maakte ik mijn eerste van drie fouten in Ironman Wales. Ik kocht neopreen schoenen en dacht dat ik daar ook wel mee kon zwemmen. Niets is minder waar: je voeten worden naar beneden gezogen en de schoenen scheppen water. Gelukkig waren het twee ronden en kon ik die schoenen uitdoen na de eerste ronde. In de tweede ronde ging het zwemmen dan wel vlot, kon ik veel atleten inhalen en heb ik echt genoten van de golven en de massa’s plaats! De andere fout werd gemaakt in de zwemstart. Braaf als ik ben, plaatste ik mij achter de nadarhekken. Toen het startschot ging, liepen de meeste atleten (die al voorbij de hekken waren gewandeld) over het strand om recht naar de eerste boei te kunnen zwemmen. Ik was verbijsterd, daarna kwaad op organisatie maar ook op andere triatleten (ja, ook op jullie: Dries en Sleutel!!). Want ik moest eerst een heel stuk door het water, waarna ik niet meer onmiddellijk naar het strand kon en ik werd verplicht een veel langer stuk te zwemmen. Maar hei, ik ging vooral meedoen om mij te amuseren, en t was maar t zwemmen. Gewoon nog het beste van maken. Een link naar een filmpje hierover vind je in het verslag van Frederik Sleutel: http://teamhawi.wordpress.com/ Mijn derde fout gebeurde in de wissel naar het fietsen. Het was een looptochtje van 1 km tot de fiets. Ik dacht dat de regels waren dat je je wetsuit niet mocht uitdoen. Bergop lopen met een nat wetsuit is echt niet gemakkelijk, en dat verklaart mijn heel slechte transitie-tijd. Een keer op de fiets was het gelukkig gedaan met fouten maken. De benen voelden niet super aan, eigenlijk slechter dan in Lanzarote, maar ik kon wel een goed tempo aanhouden. Er stond heel veel wind en het was een parcours met veel hoogtemeters. Dat verklaart de heel trage fietstijden (geen enkele man onder de 5 uur, en bij de top tien niemand onder 5u10).  Ik heb echt genoten van dit fietstochtje. Alleen de laatste 30km waren lastig. Net op dat punt kreeg ik van Tim De Vilder en Frederik Dormaels te horen dat ik tweede vrouw lag (ik ben pas als 8ste beginnen fietsen door het zwemdebacle) op 4 minuten achterstand. Ik riep nog naar Frederik: daar ben ik echt niet mee bezig hoor! Waarop Frederik antwoordde: maar wij wel !!! Eigenlijk was ik op dat moment blij met de slechte zwemprestatie, want als je vol twijfels zit over het lopen, is het niet leuk om op kop van de wedstrijd te liggen en om een camera bij jou te hebben. Na afloop van de wedstrijd, was ik echter teleurgesteld over de zwemprestatie en de gemaakte fouten. Het had toch wat geweest om als age grouper als eerste te kunnen beginnen lopen! Dat is voor volgende keer ;-).

Het publiek was ongelooflijk, en ook bij het binnenrijden van de wisselzone kreeg ik een massa applaus. De benen voelden nog goed aan, beter dan na het fietsen in Lanzarote, en ik had echt zin om te lopen. T is pas dan dat je een idee krijgt waar je in de wedstrijd zit. Ik was er niet echt mee bezig, ik wou gewoon beter lopen, en ik vond het dan ook niet erg toen Kristen Moller, de latere winnares, mij al na 3 km ongeveer voorbij snelde. Nu al? Ik was net beginnen lopen toen zij het wisselpark binnen reed. Misschien moet ik dat wisselen toch iets minder op t gemak doen. Moller heeft echter ook ontzettend hard gelopen. Ik ben ervan overtuigd dat we nog heel veel gaan horen van deze Duitse Abu Dhabi triatlete die nog niet zo heel lang bezig is. Het lopen ging redelijk goed, genoeg gegeten en gedronken en zeker de eerste ronde kon ik een goed tempo aanhouden. Daarna kwam het verval en mijn hartslag daalde plots van + 150 naar ongeveer 135. Maar ik kon blijven lopen, en ondanks de zwaarte van dit moordend parcours, bleef ik gespaard van rug- of billenpijn. Als derde vrouw mocht ik ook door een lint lopen! T was effe paniek over wat ik nu verondersteld was te doen J. Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=1FklwNZNHo0 vanaf 13’30” (danku Lieven Van Meel!). De ontlading was niet heel groot. Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd op zoek ben naar punten waar het beter kan. De foutjes in het zwemmen: hoe dom! De marathontijd geeft nog niet aan wat ik op training kan; tijd voor evaluatie en om nog een jaartje die belastbaarheid op te drijven.

Pas achteraf kwam het besef: derde op een ironman, eerste age grouper en een ticket voor Hawaii, de droom van elke lange afstandstriatleet, is binnen! Mijn twee-jaren Ironman-Hawaii-plan is geslaagd!! Nu ga ik er alles aan doen om volgend jaar in oktober in vorm te zijn. Hopelijk loopt dit via ironman Lanzarote in mei, een parcours dat mij heel hard ligt en waar ik iets kan tonen, ook tussen de professionele triatleten. Maar als ik geen financiele hulp vind, vrees ik dat ik mij moet uitschrijven. Twee dure ironmans op een jaar, is financieel niet haalbaar voor mij. Ik heb enkel BORN als voedingssponsor en krijg een beetje tegemoetkomingen van mijn club SP&O (die altijd in mij hebben geloofd: heel hard bedankt daarvoor!!).

Voor een laatste evaluatie, wil ik het zeggen in de woorden van Andrew Starykowicz (check fietstijden in Abu Dhabi 2011), de triatleet die mij met zijn enthousiasme in triathlon heeft gesleurd (September 2002 @ Purdue University, IN, USA): ‘Hard work pays off’. T heeft een beetje langer geduurd dan gehoopt, maar ik ben fier op het resultaat na slechts 20 maanden training. In 2007-2008-2009 heb ik immers een drie-jaren sabbatical genomen om een doctoraat te schrijven.  ‘Hard’ work moet wel genuanceerd worden; t is dat we t zo graag doen he!

Ik wil mijn trainer Loic Helin en de atleten van de trainersgroep (vooral Sam, Dries, Stijn, Frederik S, Frederik VDM en Jan) bedanken voor hun steun en de altijd amusante sfeer!

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s