Een weekje met drie winterprikjes

In de winter krijgen we regelmatig kleine of minder kleine wedstrijdjes op ons programma. Dit om de motivatie op peil te houden en ook gewoon voor de fun! Soms zijn deze wedstrijdjes ook heel confronterend…Zondag 13 november zakten we met vijf af naar het land van Herve om de quatre cimes te lopen (lesquatrecimes.be), 33 km waarvan slechts twee relatief vlak en de rest ofwel steil naar beneden ofwel steil naar boven. Ik mocht dit gelukkig als een XL training opvatten en heb dan ook rustig gelopen. Na 2u51’47” liep ik als 6de vrouw over de streep. Het basistempo zit dus goed. De anderen mochten vanaf km 22 er een lap op geven. Raphael Amato werd heel knap 9de, Buffel Frederik Sleutel met winterpelsje 11de en Rob en Jan kwamen binnen rond plaats 40. Gratis deelname, geen prijzen of tombola, alleen voor iedereen een bord met brood en streekprodukten achteraf en voor elke vrouw een roos. Een zwaar maar zeer mooi parcours: een koerske voor herhaling vatbaar!

Dat dacht ik toch tot de volgende ochtend: lang geleden dat mijn quadriceps en scheenbenen zo veel pijn deden. Het was misschien een iets te grote prikkel gezien de beperkte mogelijkheden om te trainen in de laatste weken. Losfieten op maandag en dinsdag moest voldoende zijn om woensdag een inspanningstest op de fiets te doen. De test is daarbij van ondergeschikt belang, het is vooral het medisch onderzoek dat telt. Dit jaarlijks onderzoek is verplicht voor alle atleten die Loïc begeleidt. Ik volg Loïc daar helemaal in en vind het wraakroepend dat competitieve atleten dit nu slechts om de vier jaar moeten doen. Ik was dan ook blij te horen dat er geen cardiale restricties zijn om intensief sport te beoefenen.  En ook het resultaat van de test was goed, ondanks de pijnlijke benen door het duurloop(je) van zondag. De lactaatcurve verschoof naar onder en naar rechts ten opzichte van vorig jaar. Bewijs dat ik goed getraind heb vorig jaar!

De derde prikkel stond zondag op het programma: een bike & run van 12 km met Dries (Ampe) te Liévin in Noord-Frankrijk. Het parcours was volledig onverhard met lange stukken op gras en met enkele stevige korte hellingen. Die stukken waren zwaarder met de fiets dan al lopend, zeker het trappen lopen. Het is dan ook het parcours van het Frans Kampioenschap veldrijden; mijn respect voor veldrijders is er alleen maar door toegenomen. De opwarming met versnellingskes ging nog goed. Maar de wedstrijd zelf was lastig, heel lastig. Zowel Dries als ik hadden maar een beperkte versnelling in de benen. Het gevolg was een tweede plaats in de gemixte categorie, en het gevoel dat er nog veel werk aan de winkel is deze winter! De trainer heeft de boodschap ook begrepen en de eerste korte intervalletjes staan deze week op het loopprogramma. We kijken er alweer naar uit!

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s