TEAM grand raid = TEAM grand blog

Een blog schrijven in een roes na 25km duurloop: dat kan alleen maar positief zijn! Deze blog vertelt over het avontuur van mij en Dries Ampe op de Grand Raid van Nisramont. Dat is 4km kayakken, 6km trail run, 38km mountainbike en 7km Run en Bike. Alles off road, op de zwaarste Ardeense hellingen en ondergronden die je je kan voorstellen.T begon nochtans allemaal niet zo positief  (en dan is het nog maar goed dat Dries en ik niet bijgelovig zijn, want ons startnummer was 13…. ) Zaterdagavond, na een korte verkenning van het eerste en laatste deel van het parcours met the beast en met dat heel technische stuk tussen berkenbomen, stond ik naast mijn fiets en verklaarde ik aan Dries: ‘Dit doe ik niet. Zoek maar iemand anders. Dat is veel te gevaarlijk en IK KAN DAT NIET EN IK DURF DAT NIET!! En ik heb geen zin om hier overkop te gaan en mijn seizoen omzeep te doen.’ Etcetera etcetera (ik vermoed dat je je er wel iets bij kan voorstellen J). Ik was echt al allerlei constructies en ontsnappingswegen aan het bedenken, maar ik stootte altijd op een ‘njet’. Peter Lauwers, clubgenoot van SP&O, XTERRA specialist, en een van de weinige die de beast twee keer is opgefietst, was er even bij komen staan. Ze hebben met twee serieus op mij moeten inpraten. T ging bij mij het een oor in en het ander oor weer uit, maar ik ben er dan toch in geslaagd om die avond er niet te vaak meer aan te denken of over te beginnen (denk ik toch!).

Het werd een heel stil avondmaal tussen de feestvierder in La Roche temeer daar mijn disgenoot ei zo na in slaap viel in zijn bord.

Tot de volgende ochtend toen ik met de harde realiteit werd geconfronteerd. Normaal spring ik op wedstrijddag redelijk vlot uit mijn… bivakzak (in dit geval), maar deze keer bleef ik toch nog effe liggen. Het werd een heel stil ontbijt: focus zou je kunnen zeggen, t was eerder schrik in mijn geval.

Goed op tijd naar de wedstrijdsite, nog een lekke band repareren, zadel een centimeter lager zetten en MTB in de wisselzone zetten. Blijkbaar was er toch iets blijven hangen van de wijze raad van Peter: “Begin gewoon aan de wedstrijd, fiets even mee, en als je het niet meer ziet zitten, stap je van de fiets.”, want plots stond ik daar toch klaar om samen met Dries een kayak te nemen.

Dries heeft nog veel gekayakt in het verleden en zette zich vooraan. We zouden met twee sturen, ik moest dan gewoon maar nadoen wat Dries deed. Dit was eigenlijk een heel goed idee. Niet alleen voor het sturen, maar ook om te zien hoe het meeste kracht wordt gezet. We hadden snel een goed ritme en konden heel veel boten inhalen. Blijkbaar is er toch iets van de kracht in mijn bovenlichaam door jarenlang 20 uur per week te toestelturnen, blijven hangen, want we konden van begin tot einde goed doorpeddelen. Samen met de inspanning, ging de stress bij mij ook een beetje weg. Dat kayakken is eigenlijk super leuk! De kayak 75 meter verder dragen en stapelen, was minder leuk, maar gelukkig is Dries nog veeeeel sterker dan ik, en werd er ook niet te hard gereclameerd op slepende boten.

De quadriceps reclameerden wel in de eerste halve km, vermoedelijk van de kou. Maar een keer die wakker werden, ging het lopen heel goed. Dries had een rustig, maar ook niet te traag, tempo gekozen. Hij wist immers wat er nog ging komen. De trail run was ontzettend mooi! En ik heb genoten van elke meter. Behalve dan dat moment dat we daar Bart Schrooyen langs de weg zagen hinken: voet omgeslagen, game over… Ik hoop dat hij snel de voorbereiding van zijn triatlonseizoen kan verder zetten.

In de wisselzone aangekomen, heb ik goed gedronken en een BORN koolhydraat gelleke gegeten, want ik wist dat daarvoor tijdens het fietsen niet veel mogelijkheden zouden zijn.

Het fietsen dus: Eigenlijk, achteraf gezien, viel het wel mee. Wat niet wegneemt dat ik superblij ben dat ik heel voorzichtig ben geweest! In de tweede ronde begon ik zelfs meer en meer vertrouwen te hebben. Het is inderdaad zoals Peter zei (hij heeft heel de eerste ronde bij ons in de buurt gereden): ‘Je kan het wel, maar je durft het gewoon niet’. Ik heb alle steile afdalingen te voet gedaan. Daar verloor ik niet zoveel tijd. Maar ik heb ook alle minder steile afdalingen en alle technische stukken met de remmen toe gedaan. Daar zijn we veel tijd verloren. Als ik volgend jaar terug ga, ga ik de ronde nog een aantal keer verkkennen. Ik ben wel heel tevreden over het niveau dat ik haal bergop. Ik denk dat ik sterker fiets dan vorig jaar. Ik hoop dat dat ook duidelijk wordt op de echt belangrijke wedstrijden.

Vermoedelijk hadden we ook een stuk sneller geweest als Dries niet twee keer zijn ketting had overgetrapt.

Dat kettingrepareren gaf Stefanie wel de gelegenheid om op haar eigen ritme te wennen aan het toch wel zeer specifieke terein. Halverwege de eerste ronde was het al z over In het begin van de lange asfalthelling kon ik plots heel hoge trapfrekwenties halen ( jammer genoeg ging dat niet gepaard met hoge snelheid bergop want de ketting wond zich rond het trapstel). Een eindje daarvoor was ik al eens vloekend van de fiets gesprongen omwille van schakelproblemen.  Later bleek dat een weigerend schakelapparaat de oorzaak was van de kettingellende. We beslisten al snel dat Stefanie zou doorfietsen en na het fietsen wel zou zien of ik eraan kwam.

Het schakeltje verwijderen en boeltje weer sluiten (volgende keer toch maar een powerlink aan de fiets tapen zeker) verliep verrassend vlot. Ook het Stefanie bijbenen vergde niet al te veel tijd. In de vlakke serpentines na The Beast (volgend jaar probeer ik het ook te temmen) kreeg ik haar in het vizier zodat ik het laatste deel van de eerste ronde mijn plaats terug kon innemen. Niet voor lang echter. Het begin van de omloop is  een gigantisch lange asfaltafdaling alvorens links het bos in te stuiven. Een paar bochten verder had ik weer prijs (eigenlijk had ik er ook niet aan gedacht om na de eerste kettingbreuk een beetje voorzichtig te schakelen – jeugdige ontstuimigheid of gewoon lomp??). Stefanie kon weer alleen haar weg ( die ze ondertussen al kende) verderzetten. De ketting was op de reparatieplaats terug opengerokken. Allez nog een stukje verwijderen. Dat begon steeds vlotter te gaan (bij Stefanie het fietsen en bij mij het hanteren van de kettingpons).  Na het terug wegstuiven begon ik me te realiseren dat een derde herstel waarschijnlijk niet meer mogelijk zou zijn wegens niet meer genoeg ketting over. Het werd dus schakelen met fluwelen handschoenen en een ei in ‘t achterste.  Om een veel te lang verhaal kort te maken: ik kwam terug bij Stefanie. Ik stak nog een paar van die mega-gellekes van Zipvit binnen (50 g suikers het stuk; alleen voor gebreide magen bestemd). Op naar de laatste wissel waar speaker Hans ons een hart onder de riem stak (en niet alleen bij ons).

Na een traditioneel trage wissel waarbij Stefanie haar fietsschoenen aan hield en ik mijn toch al natte voeten in nog niet echt droge loopsloepen schoof, konden we aan de laatste proef beginnen: Run & Bike. Stefanie zou vooral biken en ik vooral runnen.  Met het mes tussen de tanden (prijzen worden pas aan de meet verdeeld hé) stormden we de lange verhardhelling af (sommigen leren het nu eenmaal nooit) zeer snel getemperd in ons enthousiasme door een toch net iets te lang verhard bergopje. Snel even rusten in het zadel en Stefanie laten tapdansen op de plaatjes alvorens een schitterend slingerpad naar beneden te duiken. Waar Stefanie even de rol moest lossen. Daarna moesten we jammer genoeg ook terug bergop (niet mijn grootste specialiteit nu ik nog 5 kg winter meesleep). Gelukkig kwam er een lekker ploeterstukje (een goed zwijn lust alles) aan: eerst 2x door de beek  en daarna door de blubber (modder gemengd met echte koeienvlaaien) op de boerderij gevolgd door het onder de kar doorduiken (zie foto’s op sportevent). Even was ik daar het Noorden kwijt. ‘K was al aan het kijken hoe ik over die verdomde prikkelddraad ging springen toen toeschouwers me erop wezen dat het eigenlijk de andere kant uit was. Dan maar besloten om even op Stefanie te wachten om verder verlorenlopen te vermijden.  Samen doken we terug de wei in. Zat er daar wel geen veneinig stukje in zeker.Het was niet helemaal duidelijk of ik Stefanie op dat steile stuk duwde of  dat zij mij trok. Wat wel heel duidelijk was, was mijn piepende ademhaling, en het feit dat ‘k bijna door mijn benen zakte toen op het vlakkere gedeelte in de wei mijn teamgenote gewoon van mij wegreed. Deze keer werd ik gered door de prikkeldraad waarvoor zij halt moest houden en ik vlot verder kon. Het begon meer en meer op een race tussen ons 2 te lijken. Ik gaf me al snel gewonnen op een dalend en daarna stijgend stuk asfalt.  Ook op mijn zo geliefde steil onverhard bergaf terrein (waar mijn kamikaze- verstand op nul blik op eneindig – stijl zo goed tot zijn recht komt) moest ik de handdoek in de ring werpen. Het lijf wilde nochtans sneller dan de benen. Er zat niets anders op dan aan de noodrem te trekken en een wissel aan te vragen zodat ik een beetje kon ziten grijnzen. Al snel diende de nu echt wel allerlaaste beklimming zich aan waar we als 20ste afgevlagd werden.

Na een deugddoende maar niet zo warme douche mochten we nog even op het mixedpodium om een kledijbon van onze favoriete winkel in ontvangst te nemen. We sloten dit avontuur af met een schrans en zuippartijtje met brothers in arms (medestrijders van vele bergoorlogen) Jan en Wim. Zij zorgden ervoor dat ook onze lachspieren nog helemaal in kramp gingen.

Merci aan alle sympathieke medelijders die ons tot het uiterste dreven door ons aan te vuren en zelf hun uiterste best te doen en natuurlijk aan Wim voor de leukste wedstrijd van ‘t land.

Les voor volgend jaar: een reserveketting meenemen & misschien toch een ander startnummer vragen.

Sportieve groeten,

Stefanie en Dries

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s