LD duathlon des Palmiers, Hyeres, Frankrijk

Zondag 15 april heb ik voor het tweede jaar deelgenomen aan de Long Distance Duathlon des Palmiers in Hyeres, aan de cote d’azur. Vorig jaar heb ik deze wedstrijd gedaan op de eerste dag van de stage. Toen was ik vooral heel moe na drukke werkweken en een nachtje doorrijden naar het Zuiden van Frankrijk. Dit jaar viel de wedstrijd op de laatste dag van de stage. De twee nachten ervoor heb ik nog goed en lang kunnen slapen. En dat was nodig, want rusten tussen de trainingen heb ik mij, als student, niet echt kunnen permitteren tijdens de stage. Bovendien zat er ongeveer 60 uur training op 14 dagen in mijn benen. Ik was dus heel benieuwd hoe die het tijdens de wedstrijd zouden doen.

En nu weet ik het: ik heb nog nooit zo veel pijn en zo weinig power gehad tijdens een wedstrijd ! De opwarming voelde nochtans goed aan. Maar ik vermoedde al dat het anders zou worden tijdens de wedstrijd.

De eerste run van deze duathlon (10km) is ongetwijfeld wondermooi, ik heb er echter niets van gemerkt. T begint nog relatief vlak, maar na één km al wordt er in steile hellingetjes op en neer geklommen tot aan het kasteel. Tot daar is de weg overwegend geasfalteerd. Vorig jaar ging het dan naar beneden over asfalt met opnieuw een vlak laatste stuk. Dit jaar was het parcours gewijzigd en moest er nog verder geklommen worden. Volgens de organisatie: la nouvelle boucle de course à pied concoctée par les organisateurs, “cassante” à souhait, et, selon l’avis d’habitués de l’épreuve, “beaucoup plus intéressante que l’ancien parcours”…. Het deed me denken aan het parcours in Aarschot waar je ook over een bult moet, alleen was de bult nu drie keer zo lang en onverhard, en één keer boven was het nog niet gedaan. Effe steil dalen, opnieuw klimmen en zo ging dat maar door. Allemaal op onverhard parcours en redelijk gevaarlijk om enkels om te slaan.

Bij de eerste klim moest ik al onmiddellijk twee vrouwen laten gaan, maar kon ik er ook eentje lossen. Na een vijftal kilometer werd het gevoel beter en kon ik mijn tempo houden. Toch was ik heel blij om aan mijn fiets te zijn. Vorig jaar als 81ste in koers, dit jaar als 74ste.

Tja, die fiets. Gevloekt heb ik op die anderhalve kilo zware powercranks en de zware trainingswielen. Van in t begin had ik door dat dit een koers op karakter ging zijn. De normale power in mijn benen was onvindbaar. In de plaats kreeg ik pijnlijke quadriceps en een lichaam dat schreeuwde: kleiner trappen!!!! Ik heb dus op souplesse moeten rijden, hoewel ik achteraf van een aantal mannen hoorde dat het er nog altijd sterk uit zag. Het fietsparcours van 60km begint en eindigt met een relatief vlakke strook. Eerst wind tegen, daarna wind mee. Ertussen moet er geklommen en gedaald worden: pas du cerf en pas de babaou in het ongelooflijk mooie massif des Maures, goed voor een dikke 600 hoogtemeters. Door de wind waren de fietstijden over het algemeen trager dan vorig jaar. Ik moest gelukkig maar 15 seconden toegeven ten opzichte van vorig jaar. Het is misschien een fout gevoel, maar het snelle besef van: ‘OK, dit doet pijn en gaat pijn blijven doen tot op ‘t einde van de wedstrijd’ heeft er misschien wel voor gezorgd dat ik minder dan anders tijdens wedstrijden heb nagedacht.

Na 1u47’40” (met de eerste wissel erbij, vermoed ik; 27ste tijd, vorig jaar had ik 34ste tijd), stond ik opnieuw aan mijn loopschoenen. Zonder lock-laces (sorry coachJ), maar het ADAMS-systeem gaat ook snel hoor! Zijnde: veters zodanig knopen dat je toch gemakkelijk in en uit de schoen kan en er ook vast genoeg in zit. Alleen voor mensen met specifieke ADAM-voeten!

Mijn fiets in de wisselzone zetten op het Frans systeem was lastiger. En bijna ben ik, die altijd brave en vriendelijke madam(!!!???), in discussie gegaan met een arbiter. Gelukkig was het een aimabele fransman, die na een half minuutje door had dat ik geen Frans kan en hem dus niet begreep (J)…, waarna hij dan maar zelf mijn fiets aan dat verdomde hek heeft gehangen. Soit, ik ben dan maar snel gaan lopen! (maar ik ben mij achteraf ook nog gaan excuseren hoor… In het Frans…;-)).

Dat tweede lopen op een vlak parcours was 10km volgens de organisatie, maar aan de tijden te zien, was het zeker meer. In t begin liep ik inderdaad redelijk snel, vlotter dan vorig jaar. Na vier kilometer is er echter een stuk van 2 keer 500 meter in-and-out, waardoor het mogelijk is de voorsprong op de tegenstand in te schatten. Op die km had ik geen vrouw gezien en zag ik er ook nog geen aankomen (mijn voorsprong op de tweede vrouw bedroeg 13 minuten bij aankomst…), en vanaf dan is mijn tempo als een pudding in elkaar gezakt. De jongen die voorreed met het bordje van eerste vrouw begreep het ook niet, en bleef maar achterom kijken naar mij. Maar de veer was gebroken, het vat af, het mes tussen de tanden ribbedebie…

Bij aankomst was ik natuurlijk ontgoocheld over dat tweede lopen. Alles was beter geweest dan het jaar voordien (hoewel ik dat tijdens de koers niet besefte), behalve dat tweede lopen: 54ste tijd dit jaar, 44ste tijd vorig jaar, en anderhalve minuut trager, waarvan wel een halve minuut of zoiets in de wisselzone. Misschien ligt een verklaring te vinden in het feit dat het de laatste dag van de stage was? Dat ik daardoor iets sneller dan normaal leeg zat?

Ongetwijfeld heeft ook het mentale aspect meegespeeld: zoveel voorsprong, dan heeft het toch geen zin meer om nog te proberen diep te gaan hè. Maar toch, ik zou tot de finish diep moeten kunnen gaan, ook als ik veel voorsprong heb en ook als anderen mij voorbij steken. Ik weet nu al jaren dat ik iets moet doen aan die gedachtekronkels in mijn hoofd, maar hoe doe je dat hè? Ook bijvoorbeeld als er een motard naast mij rijdt en filmt tijdens een ironman of een andere wedstrijd, dan word ik al bloednerveus en zou ik willen roepen: ‘Laat mij met rust!’ ‘Dejame en paz!’ ‘Leave me alone!!!’ Als iemand hier tips voor heeft, laat aub iets weten!

Mijn eindtijd was anderhalve minuut trager dan vorig jaar, maar alle tijden waren trager. De eerste man had drie minuten trager dan vorig jaar, en de kerel die vorig jaar derde was en dit jaar tweede, was ook drie minuten trager. In positie was ik dit jaar 33ste, vorig jaar 37ste.

De verleiding is héél groot om nu al eens uit te pluizen wanneer de paasvakantie en deze wedstrijd vallen. Misschien ga ik volgend jaar wel terug, en dan ga ik eens deelnemen met wedstrijdwielen en een gewoon crankstel!

Na de gezellige prijsuitreiking (en ja, de 300 euro prijzengeld was een extra stimulans om hier deel te nemen; een tripel-leven waarvan maar één deeltje financieel iets opbrengt, heeft zo zijn gevolgen) ben ik in mijn auto gesprongen voor 1100 kms rij-plezier. Plezant was het nochtans niet: druk, regen, storm… Tot voorbij Lyon kon ik meestal maar 105km/u rijden en was het echt heel vermoeiend. Daar moest ik beslissen of ik nog ergens zou slapen of niet. Maar hei, we zijn endurance junkies voor iets hè! Dus ben ik maar doorgereden en om 5u15 ’s morgens thuis uit mijn auto gekropen, drie uur geslapen, en om 10u was ik alweer op t werk (druk druk druk). T klopke kwam dinsdag, maar dat is er ondertussen ook alweer uitgeslapen.

Over endurance junkies gesproken. Door Peter Brees heb ik deze wedstrijd kunnen doen in een wedstrijdpak van Endurance Junkie (http://www.endurance-junkie.com/) . Lees er meer over op de tips and tricks-pagina!!

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s