Off-week… Ook slecht nieuws mag geblogt worden!

‘t Kan niet altijd feest zijn…Na een aantal ‘goed-nieuws-blogs’ is het nu eens tijd voor een blog over een totale off-week. Eigenlijk is het alleen maar de te verwachten crash na een periode waarin ik te weinig kon rusten. In de winter heb ik veel minder dan vorig jaar getraind, vooral het fietsen moest eraan geloven. In de paasvakantie kon ik dan plots wel een heel aantal kilometers op de fiets afhaspelen, maar zonder tussenin de tijd te nemen om te rusten. Daarbovenop kwam dan nog een gemiste nacht om met de auto in Belgie te geraken.De gevolgen van een maagdarmvirusje dat heel de familie geveld heeft, komen met al die dingen ervoor dan heel hard aan. Vorige woensdag en donderdag was ik misselijk en heb ik niet kunnen eten of drinken. Door vergaderingen op het werk kon ik bovendien niet thuis in mijn bed blijven. Vrijdag kon ik dan wel opnieuw iets eten, maar was ik ontzettend moe. En net nu een koninginnetraining gepland stond: de 270km tussen Luik, Bastenaken en Luik. Ik voelde me dus niet goed en de weersvoorspellingen (5 graden en buien) gaven ook al niet veel moed. Wat doe je dan? Ik heb echt lang getwijfeld of ik wel zou gaan, maar zo’n training laten vallen…, zo’n training zelfs niet proberen…, dat is heel moeilijk. Eigenlijk vind ik dat nog het allermoeilijkste: hoe beslis je of het wel een goed idee is om te trainen??

Ik ben dus ‘s morgens vroeg naar Luik gereden. Mijn maag en darmen deden nog altijd raar. Ik had het gevoel dat er gewoon niets gebeurde met de dingen die ik at: mijn lichaam kreeg geen energie, ik had het koud, en mijn eten viel gewoon als een baksteen op mijn maag. Na een uur op de fiets begon het te miezeren (regen) en na anderhalf uur harder te regenen. Ik had het koud en totaal geen energie. Ik had nochtans heel veel kleren aangetrokken (5 lagen + regenvest), dus daar kon het niet aan liggen. Ik dacht dat ik mij wel beter zou voelen nadat ik bij de splitsing voor de 270km had gekozen, want dan kan je niet meer terug he. Maar gelukkig was ik niet zo koppig en ben ik 14km na de splitsing toch maar teruggekeerd naar de splitsing en heb ik daar geopteerd voor de kortere tocht van 156km, zodat ik toch nog de meeste hellingen zou kunnen doen.

Mijn benen waren helemaal niet goed. Ik kon ofwel heel rustig rijden, ofwel heel hard rijden op de hellingen, maar dan maar juist de lengte van de helling. Nadien deden mijn benen zoveel pijn dat ik opnieuw naar dat heel rustige tempo moest vertragen. De fietsers rondom mij begrepen er niets van: op de hellingen stak ik iedereen snoeihard voorbij (het gemiddelde fietsniveau op deze tochten is immers echt niet hoog) en op de stukken tussen de hellingen kon iedereen mij dan weer voorbijsteken. Net dat waar wij voor trainen en wat ik meestal goed kan: lange stukken hard rijden, lukte zaterdag helemaal niet. Blijkbaar is dat een typisch fenomeen van vermoeidheid, maar t was ontzettend frustrerend.

Soit, ik heb dan toch 1 keer in de voorbereiding voor Lanzarote meer dan 180 km gereden. Mentaal zal het mij niet veel helpen, want het was heel traag en met een slecht gevoel, maar hopelijk herrinnert mijn lichaam het zich wel een beetje over ondertussen 3 en een halve week.

Heel ontgoocheld (het voelde aan als een gemiste kans) ben ik Luik binnen gefietst, heb ik mijn 5 euro waarborg teruggevraagd, (de medaille moest ik zelfs niet hebben), en ben ik naar huis gereden.

Er is dan maar een ding dat je kan doen he: RUSTEN!! De nacht van zaterdag op zondag meer dan tien uur geslapen, zondag overdag ook nog twee uur geslapen en de rest van de dag in de zetel gelegen. Ik was gewoon tot niets in staat. Mijn stem was plots ook weg Het enige nuttige dat ik zondag heb gedaan, was mijn fiets kuisen. ‘s Avonds lag ik opnieuw om 8 uur in mijn bed voor een nacht van meer dan 10u. Maandag werd ik immers opnieuw ‘s morgens vroeg in Leuven verwacht.

Ondertussen doen mijn maag en darmen gelukkig opnieuw wat ze moeten doen en voel ik mij ook iets beter. Ik denk echter dat ik nog een paar rustige dagen en lange nachten nodig zal hebben. En dat merk ik vooral aan de toestand van ongelooflijke prikkelbaarheid waarin ik momenteel zit. Dus iedereen is gewaarschuwd he J.

Ook sluipt er zo’n beetje paniek bij: minder getraind in de winter, wel een goede stage gehad, maar nu vier weken voor IM Lanzarote mis ik een lange fietstraining en een dag waarop ik normaal gezien 28km zou lopen. Deftige trainingen kunnen later deze week ook niet hervat worden, omdat ik zondag als age grouper deelneem aan Powerman Horst. Niet dat wij veel rusten voor deze voorbereidingswedstrijden, maar vrijdag en zaterdag moeten wel rustig zijn.

Hopelijk kan ik zondag gewoon een goede voorbereidingswedstrijd lopen in een discipline die eigenlijk niet de mijne is. En hopelijk kan ik nadien nog twee weken goed doortrainen.

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s