DNF in Horst aan de Maas

Vandaag mocht ik als laatste voorbereidingswedstrijd voor ironman Lanzarote deelnemen aan de powerman in Horst aan de Maas, tevens EK lange afstand duathlon. Die ETU wedstrijden zijn voor het publiek ongetwijfeld heel leuk, maar voor ons atleten vooral ontzettend saai: 6 rondjes van 2.5 km lopen, 3 ronden van 20km fietsen en dan nog 3 rondjes van 2.5km lopen. Heel veel bochten en alles biljartvlak (en Limburg heeft zo mooie hellingen!). Maar in functie van Ironman Lanzarote ging ik mij er niets van aantrekken en heb ik mij lang op voorhand ingeschreven. Bij de age groupers, want duathlon is helemaal mijn discipline niet en met dergelijk parcours is er weinig verschil in het fietsen te maken.

De laatste tien dagen liep alles een beetje fout: eerst een maag-darm virus, waarschijnlijk iets te snel opnieuw beginnen trainen, en daarna in een heel erge vermoeidheid gesukkeld. Pas gisteren had ik opnieuw een klein beetje zin in alles. Dat is voor mij (en ik vermoed voor iedereen) een teken dat het de goede weg op gaat. Maar op dat moment was het kalf al verdronken.Effe uitleggen: van donderdag had ik al door dat die weerkerende blessure opnieuw kwam loeren. We hebben lang gedacht dat het een soort piriformissyndroom was (een uitsluitingsdiagnose waarmee je echter nooit tevreden mag zijn als diagnose). T komt er eigenlijk op neer dat de piriformis anatomisch ietske anders zou liggen en daardoor tegen de belangrijke zenuw (nervus ischiadicus) duwt. Je krijgt dan pijn in billen en hamstrings en sommige mensen tot aan de knieen. Gelukkig is mijn kinesist, Robbie Billen, verder gaan zoeken en voelen, en zo hebben we gemerkt dat de uitstralingspijn vanuit mijn rug komt. Een oud turnletsel, een bilaterale spondylolysis tussen L4 en L5, zou een verklaring kunnen zijn. Een andere mogelijke verklaring is de slechte werking van mijn diepe stabilisatiespieren in mijn rug doordat ik zo goed gestabiliseerd ben door de grotere spieren. Ik moest dan van die heel gemakkelijke stabilisatie-oefeningen doen en kreeg verbod voor alle andere moeilijke (met redcord of zitballen) of zwaardere oefeningen. Ik blij natuurlijk! Verder heeft Robbie mijn rug steeds ongeveer om de drie weken behandeld, behalve de laatste maanden waarin we de tussenperiode langer maakte, omdat ik geen klachten meer had. De rug-verklaring houdt ook steek als je weet dat alles nog verslechterd is na mijn auto-ongeluk vorig jaar op 11 mei, waarbij ik toch een serieuze klap heb gekregen.

Daarnaast heb ik nog de volgende dingen ondervonden:

–       Zwemmen is heel goed! Ik vermoed door het gebruik van die diepe stabilizatiespieren. De laatste twee weken heb ik maar vier uur gezwommen…

–       Auto rijden is ontzettend slecht. En net dat heb ik de laatste maand heel veel gedaan: naar Zuid-Frankrijk en terug, naar Luik, naar de Westhoek, maar ook vaak naar het werk omdat ik zo moe was.

–       Hoe minder ik beweeg, hoe erger de symptomen. De laatste tien dagen heb ik door ziekte en vermoeidheid belachelijk weinig uren getraind. En door met de auto naar het werk te gaan, deed ik ook mijn dagelijkse fietstochtjes tussen thuis-station-werk niet.

–       Complementair met het vorige: hoe meer ik zit, hoe erger de symptomen. Als ik niet aan het trainen ben, zit ik; voor deze website, om te studeren of om te werken. En dan verder:

–       Stoelen waar je knieen hoger zijn dan je heup, zijn heel slecht voor de rug.

–       Loopstijl: hierop heb ik het laatste jaar het hardste gewerkt en dit heeft gezorgd voor de grootste vooruitgang van de blessure en voor het feit dat ik die toch een hele tijd onder controle heb kunnen houden. Ik vermoed echter dat mijn loopstijl bij sneller lopen nog niet in orde is. Eigenlijk trainen wij daar ook niet voor: wij trainen om in vermoeide toestand, na 180km fietsen, nog een degelijke marathon te lopen in 12 a 13km/u. Ik train niet om gedurende een uur sneller dan 16km/uur te lopen. Zelfs moest ik ervoor trainen, ik zou het maar amper kunnen hoor ;-). De aard van het beestje is er ook nog.

–       Wedstrijdschoenen of schoenen met weinig demping (mijn Newtons vb. waar ik wel heel graag mee loop en met een betere houding!) geven iets hardere landingen. Vorige woensdag heb ik een laatste korte intervaltraining met de newtons gedaan. Op asfalt bovendien. Dit is een een lastige afweging: met de Newtons land ik beter op de voorvoet en krijg ik meer natuurlijke demping dat super goed is voor mijn rug. Maar ik vermoed dat mijn loopstijl bij snel lopen toch nog te hard-bonkend en achterover-leunend is en dus slecht voor mijn rug.

–       En dan natuurlijk: de totale verwaarlozing van die oefeningen. Het typisch menselijk ding: geen pijn, dus geen oefeningen. Ik zal maar niet beginnen over ‘goede voornemens’ zeker…

Donderdag al had ik opnieuw dat verkrampte gevoel in rug met bijhorende uitstraling. Maar vanmorgen na de autorit van toch weer anderhalf uur, wist ik al: dit wordt moeilijk. Ik heb het bovendien nog ge-sms’t naar coach Loic. Wat doe je dan: loslopen, extra stretch-oefeningen voor rug en op hoop van zegen vertrekken. De eerste drie ronden gingen goed, de vierde begon de pijn en de verkramping al op te zetten, en na 10km begon mijn lopen er echt onder te lijden. Het is heel frustrerend: je hartslag zit laag (je hoort mensen rondom je bijna doodgaan en je denkt: djuu, ik wil ook!), maar je benen kunnen gewoon niet doen wat je vraagt door de pijn in lage bilstreek en hamstrings. Vooral mijn rechterbeen weigerde dienst. Van ietske sneller dan 15km/u zakte mijn tempo stelselmatig verder weg. Ik ben blijkbaar nog 2 minuten verloren in die laatste 5 a 6 kms op de dames waar ik bij zat. 15km in 1u02’05”.

Maar ik was vooral hier om een deftige training te doen, en meestal valt het fietsen wel mee met die blessure. Het fietsen ging inderdaad nog redelijk vlot, alleen had ik regelmatig een pijnscheut in mijn rechter hamstring en kon ik ook ietske minder goed trekken met dat been. Ik voelde mijn rug ook verder verkrampen. Maar al bij al heb ik een goede tijd bij elkaar gefietst, 1u39’15”, blijkbaar de vijfde tijd, maar daar ben je natuurlijk niets mee als je achteraf niet kan lopen.

Al na drie passen had ik door door dat lopen geen zin had. Nog tien passen geprobeerd… Ik kon, zoals in Ironman Lanzarote, lopen aan ongeveer 10km/uur, maar voor deze wedstrijd had ik geen zin om mijn lichaam dat aan te doen en bovendien zou die totale afgang mij mentaal pas echt de dieperik in duwen. DNF dus.

En ook een heel klein hartje voor Ironman Lanzarote. Ik was ervan overtuigd dat ik dit probleem onder controle had, maar niet dus. Gelukkig weten we er ondertussen al veel meer over, en zijn er een aantal zaken waaraan we kunnen werken. Uiteindelijk heb ik een aantal wedstrijden kunnen doen zonder of met minimale pijn: chtriman 113, IM Wales, de duatlon in Hyeres. Hopelijk lukt het om me hieraan op te trekken. Daarnet al oefeningen gedaan, morgen naar kinesist bellen. Nog drie weken om hier iets aan te doen.

De autorit naar huis was ellendig: ik kon niet pijnvrij zitten, en ben drie keer moeten stoppen om effe rond te wandelen. Mijn ervaring is wel dat ik snel opnieuw kan trainen. Dus hopelijk ben ik woensdag na twee relatieve rustdagen met gelukkig toch al een aantal uren training, klaar voor de laatste intensieve blok richting Lanzarote.

Meer nieuws binnenkort dus!

Stefanie

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s