Psst, en game over… Powertriathlon Aarschot

Net als vorig jaar ben ik plat gereden in de eerste koers van de tweede seizoenshelft, en net als vorig jaar was dat met een geleend wiel (en toch weiger ik om bijgelovig te worden!!). Vorig jaar was dat in Eupen en vond ik het niet zo erg, omdat het toch van geen kanten ging door opkomende inspanningsastma, maar dit jaar was de situatie helemaal anders.Om te beginnen had ik enorm veel zin in deze wedstrijd. T was immers al veel te lang geleden dat ik nog een koerkse kon doen en dat ik mij helemaal gezond voelde. Bovendien had ik nu heel goed gezwommen. De vrouwen mochten dit jaar eens samen met de mannen in het aangename water van de plas van Rotselaar springen. Hier is dat geen probleem, want de plas is breed genoeg voor iedereen. Ik had onmiddellijk een goede start en was goed mee met een groepje. Net voor de eerste boei merkte ik echter dat ik een beetje in overdrive aan het gaan was, en heb ik even gas moeten terugnemen. Toen kwam snelle en ervaren zwemster Francoise Theate bij mij en moesten we een klein gaatje laten op een groepje mannen. En daar merk ik dan de trainingsachterstand: bij voldoende zwemkilometers zou ik dit gaatje hebben kunnen toezwemmen, maar het ontbreekt duidelijk nog aan snelheidstraining. Francoise en ik hebben de rest van het parcours min of meer samen gezwommen. Min of meer, omdat Francoise iets efficienter bleek in het rechtdoor zwemmen, iets waar ik de komende maanden nog extra op moet werken.

Ik ben heel tevreden over mijn zwemniveau. Sinds ik voor lange afstand train, heb ik nooit mijn niveau van de korte afstandsperiode en dus het niveau van Francoise, en dus Lieve Cappaert-Paulus of Joke Coysman kunnen halen. Logisch  met gemiddeld 2,5 zwemtrainingen per week, terwijl er dat in 2004-2006 eerder 5 a 6 per week waren. Vandaag zit ik er kort bij en heb ik snelle vissen als Charlene Ottevaere en Liesbeth De Schrijver toch op een kleine achterstand kunnen zwemmen. Voor mij het bewijs dat het gevoel in het zwembad juist is: mijn techniek zit goed, nu alleen nog de kwantiteit en de kwaliteit.

Snel gewisseld, en hop, mijn fiets op. De wegen lagen er nat en glad bij en ik had mij voorgenomen geen risico’s te nemen, en heb elke bocht en het houten brugje heel rustig genomen. Een keer op de dijk, kon ik tempo beginnen maken. De hartslag, de snelheid, de ademhaling en het gevoel zaten goed. En ik reed op kop, en dat geeft vleugels! Ik was net aan t denken: amai, ik doe dit super graag! En psst, daar ging mijn achterband plat. Game over. Nadien het besef: verdorie, ik had een schuimbus en een bommeke moeten meenemen, een echte beginnersfout. De wandeltocht nadien was lang genoeg om tot rust te komen en te bezinnen en nieuwe plannen te maken. Maar die moeten eerst nog met de trainer besproken worden natuurlijk.

Ondertussen ben ik toch een beetje gefrustreerd aan het raken, maar gelukkig ebt dat gevoel altijd weer weg na twee goede trainingsdagen!! T is deels pech, OK, maar eigenlijk is ’t niet alleen dat: ik had in t voorjaar sneller naar de dokter moeten gaan, ik had reservemateriaal moeten meenemen, ik had… En zo leren we elke keer iets bij en blijf ik hopen dat ooit een keer alle stukjes juist vallen!

Bedankt 2XU voor de korting op het meest comfortabele en snelle pak waarin ik al gezwommen heb (de V:2) en bedankt Endurance Junkie om mij redelijk lang warm te houden tijdens de wandeltocht langs de Demer.

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s