Gefinisht in de halve triathlon van Eupen;-)!

Een bizarre titel, want de finish van een halve triathlon halen is voor mij geen doel meer, liefst doe ik een halve binnen een bepaalde tijd. Maar na al de pech van dit jaar, vertrok ik toch met dat doel indachtig. En t scheelde alweer niet veel of het had ook deze keer niet gelukt de finish te halen. Voor de wedstrijd was ik nog tegen een vriend aan het grappen: “Wat heb ik nog niet voorgehad dit jaar? Ik zou eens in den décor kunnen vliegen misschien?” En dat heb ik dan ook maar gedaan.

Fiets klaar zetten in T1: mooi fietske he!

TESCHNER, BORN en ZIPP!

Maar laat ons beginnen met het begin: het zwemmen. Net als in Aarschot ging het zwemmen vlot. Ik moest zelfs iets minder gas terugnemen na de snelle start. De start in Eupen is heel breed, waardoor het zalig zwemmen is! Maar waarom vertrekken zoveel triatleten tegen de stuwdam? Ik lag dichtbij de boeien, zou dat niet de kortste weg zijn? Iemand die mij kan helpen dit raadsel op te lossen? Pas bij het keerpunt kreeg ik een goed overzicht: er lag niemand binnen een overbrugbare afstand voor mij en ook rondom mij was er niemand te zien. Ik vermoed dat er een hoopje in mijn voeten aan het zwemmen was, maar tja, iemand moet het kopwerk doen he. Als eerste vrouw kroop ik aan wal.

Op de fiets bolde het niet zoals ik gewoon ben. De oncomfortabele asfalt zal daarin meegespeeld hebben, maar ook mijn benen deden bizar. Van de eerste tot de laatste km deden ze zeer. Het tempo zat nochtans goed. Het klimmen ging ook zonder die extra cartouche redelijk, maar in de afdalingen was ik heel voorzichtig: ik wou geen risico’s nemen op die heel slechte wegbedekking. Joke bleef de eerste ronde ergens vlak achter mij hangen, maar in de tweede ronde ben ik haar kwijtgespeeld. Net na de tweede ronde, ging het fout: in de enige goede afdaling van het parcours begaf mijn voorrem het in een scherpe bocht naar rechts. Gelukkig loopt de hoofdbaan daar rechtdoor, en kon ik een beetje verderop tot stilstand komen. Pfiew, maar half den decor in (eerste keer geluk)! Na wat gevloek bekeek ik de rem eens deftig en de kabel bleek intact, hij zat gewoon niet meer op de juiste plaats (2de keer geluk). Met een imbus-sleutel kon ik dit misschien wel opgelost krijgen. Natuurlijk had ik net dat niet mee. Na Aarschot had ik alles mee om kapotte banden vol schuim te blazen of zelfs een nieuwe band op te leggen, maar geen imbus-sleutel natuurlijk. T geluk stond echter nog eens aan mijn kant (3de keer): één van de seingevers had een multi-tool bij: het kantelpunt van mijn pech van de voorbije maanden? Exact 4’35” later (in een reflex had ik op mijn klok gekeken) kon ik opnieuw (met zo’n in-gang-duwtje zoals de professionele wielrenners, kei leuk!) vertrekken. Ondertussen waren veel atleten en atletes gaan vliegen natuurlijk. Echter, ik kon maar aan een ding denken: Yes, ik zit nog in de race, en ik ga hier kei hard van genieten!

Groot was mijn verbazing toen ik een dikke ronde later in de eerste helling van de ronde Joke opnieuw voor mij zag. Ze pikte opnieuw aan, tja, iemand moet tempo maken he, en zo reden we naar de wisselzone.

Ondertussen had ik ook het raadsel van de goede zwemarmen en slechte fietsbenen opgelost: na een periode van 7 weken quasi niet trainen in mei en juni, ben ik pas op 1 juli opnieuw met regelmaat beginnen trainen. De zwemtrainingen doe ik met SP&O en daar heb ik al grote stukken kwaliteit mogen trainen. Het fietsen en lopen echter, bestond puur uit basistraining. Rustige duurlopen en fietstochtjes, af en toe een minuutje een beetje sneller, max 1u15’ loopjes. Geen wonder dat mijn benen weigerden sneller te gaan. Ik weet echter dat deze vijf a zes weken basistraining broodnodig zijn voor wat er de komende twee maanden nog volgt.

Hetzelfde bleek bij het lopen. Ik kon een goed basistempo lopen, en ik kon dat ook lang volhouden (endurance he :-)), maar er zat niets snelheid in mijn benen. Het loopparcours in Eupen is eigenlijk al een uitdaging op zich: grote stukken onverhard, een boomwortelweg, een venijnig stuk vals plat en enkele steile afdalingen. T had leuk geweest als ik hier kon schrijven: Joke maakte tempo en ik pikte aan, maar ze liep gewoon veel te snel! Ik moest zelfs niet proberen om te volgen. Toch ben ik (en de coach ook) al redelijk tevreden over het tempo dat ik heb kunnen lopen.

Endurance Junkie!!

Een mooie en juiste tweede plaats was dus mijn deel, en daar ben ik tevreden mee. Ik weet dat, als we de trainingen wat opdrijven, ook de snelheid zal terugkomen. Heel positief is dat ik geen last heb gehad van mijn chronische bilblessure waarvan de oorzaak zeker bij het fietsen ligt, maar de gevolgen zich in het lopen laten voelen. Ik kan de plotse vooruitgang niet verklaren: is het de iets andere fietspositie op mijn nieuwe Teschner (dank u sponsor!)? Is het door minder te zitten nu de examens gedaan zijn? Is het door het losmaken van mijn bekken? Is het door de iets andere loopstijl? Is het door continu te denken: stefanie, ontspan je poep :-)? Nu, een week later, heb ik toch weer wat last, dus ‘voltooid verleden tijd’ zoals mijn trainer het wou noemen, is niet de juiste term. Maar het is wel hoopgevend dat ik een maand zonder last heb kunnen trainen (tijdens de examens had ik meer last, zoals altijd als ik weinig train). En het betekent ook dat het zonder pijn kan, dus de zoektocht gaat verder! Mijn trainer was ook heel tevreden over deze verbetering: nu kunnen we eindelijk de loopvolumes eens wat opdrijven. Ik moest even slikken, want voor Wales en in het voorjaar had ik toch al veel gelopen? Maar t was mij inderdaad al opgevallen dat de andere Team Hawi -leden (http://teamhawi.org) veel meer lopen dan mij, dus ik weet wat mij te wachten staat! En ik kijk ernaar uit hoor.

Volgende afspraak is de kwart van Lommel op 12 augustus.
Meer foto’s in het foto-album! (met dank aan Lieven Van Meel en Caroline Devos)

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Een reactie op Gefinisht in de halve triathlon van Eupen;-)!

  1. dirk huyberechts zegt:

    Een tip: de dag voor de wedstrijd,of als je je fiets wedstrijdklaar maakt/kuist ,alle boutjes nog eens controleren of ze nog vastzitten,door de trillingen tijdens het fietsen komt na onbepaalde tijd of km’s bijna zeker altijd wel iets los! grtz,Dirk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s