IM Hawaii – nog een maandje!

Nog exact 1 maand en dan is het zo ver: dan start ik voor een lange sportdag in de ironman van Hawaii. Ik vertrek al op 28 september naar het eiland, zodat ik kan acclimatiseren en nog een week kan trainen zonder andere dingen aan mijn hoofd.

Het is immers druk geweest in mijn hoofd, te druk. Twee dagen na de triathlon van Lommel, kreeg ik plots pijn aan mijn voet op de typische plaats van een stressbreuk metatarsaal. Maar een stressbreuk zou toch wel heel bizar zijn: ik had niets veranderd aan loopstijl of –schoenen, en ik had niet overdreven met de loopkilometers. Integendeel, ik liep weinig. Na twee dagen aanmodderen en toch lopen, heb ik op vrijdag een botscan laten doen. De beeldjes waren niet overtuigend, toonden alleen maar een belachelijk klein puntje als de foto heel donker werd gemaakt. Dan maar een afspraak gemaakt voor een NMR een week later. Die toonde volledig intacte botjes, met een serieuze ontsteking van alle weke delen tussen de botjes. Ondertussen was ik 12 dagen niet aan het lopen, en de pijn ging niet weg. De stress daarentegen, vooral omdat er geen diagnose, laat staan een oorzaak, was, nam met de dag toe. De osteopaat vond diezelfde vrijdag nog een blokkage in de voetwortelbeentjes, die hij er met een ferme snok uittrok. Diezelfde avond gebeurde er vanalles raars in mijn voet en de volgende dag stond ik quasi pijnvrij op. Na een tweede bezoek bij de osteopaat en met nieuwe steunzolen, ben ik opnieuw beginnen lopen, drie dagen voor de halve triathlon in Gerardmer op 1 september…

Met een klein hartje ben ik naar Gerardmer vertrokken met als doel: hard zwemmen, nog harder fietsen, op duurtempo lopen en finishen. Dat was echter zonder het weer gerekend: nat, 6 graden ‘s morgens en 10 graden ‘s middags. Ik kan heel slecht tegen de koude, en wat ik toen nog niet wist: inspanningsastma kan helemaal niet tegen de koude. Een opwarming van 20 minuten lopen voor de wedstrijd bracht geen soelaas. Na 200 meter hard zwemmen, kreeg ik plots geen lucht meer. Iedereen kent dat gevoel wel in koud water, wetende dat eens de bloeddoorstroming goed op gang is, dat ook weer wegtrekt. Daarom is opwarmen voor een wedstrijd zo belangrijk. Ik heb dan even rondgedobberd, om vervolgens op duurtempo verder te zwemmen. Het water was warm genoeg (19 graden), maar de lucht boven het meer was ijskoud: 4 graden. Telkens ik probeerde te versnellen, begon ik te piepen, alsof mijn luchtpijp werd toegeknepen. In de wisselzone heb ik enorm veel kleren aangetrokken, in de hoop een beetje warm te krijgen. Maar ook op de fiets kreeg ik geen lucht, kon ik niet in extensieve duurzone gaan, en kreeg ik dus ook niet warm. Iedereen stak me voorbij in de eerste klim, en klappertandend kneep ik de remmen dicht na de eerste afdaling. Dit had geen zin.

Na de wedstrijd heb ik met enkele andere triatleten gepraat en zij vertelden me dat ze wel warm kregen bij het klimmen, maar koud hadden bij de afdaling. Ik heb respect voor alle triatleten die gefinisht zijn. De beste reden om dat te doen, kwam van clubgenoot Michael: ‘had ik zelf de sleutel van het appartement gehad, had ik gestopt, maar tja, ik kon sowieso niet binnen, dus heb ik maar uitgelopen!’

Ik denk nog steeds dat ik de juiste beslissing heb genomen om niet verder te doen, maar als iemand met inspanningsastma mij hiermee kan helpen, laat dat dan zeker weten. Alweer een DNF achter mijn naam dus. En dat bracht natuurlijk nog meer stress mee in t kopje.

Nu, twee weken na Gerardmer, heb ik dat stress-knopje in mijn hoofd al een kwartslagje kunnen omdraaien. Ik loop quasi pijnvrij, en zaterdag staat er opnieuw een 2 uur duurloop op het programma. Het zwemmen, en vooral het fietsen, gaan op de belangrijke trainingen goed, beter dan vorig jaar. Ik ben heel blij met mijn TESCHNER TT-fiets, ik zit comfortabel, aerodynamisch en ik heb geen last meer van de chronische bilblessure die mij twee jaar heeft geplaagd. Het lopen is een vraagteken, maar ik zal wel, als alles volgens planning gaat, frisser van de fiets komen. Ik vermoed dat de laatste trainingsweek en de taperweek in Hawaii zullen zorgen voor het volgende kwartslagje van dat stress-knopje. Ik begin er in ieder geval al veel meer naar uit te kijken! Lees ook: http://teamhawi.wordpress.com/2012/09/13/team-hawi-met-8-atleten-naar-kona/#more-951

Maar eerst neem ik nog deel aan de wedstrijd in Bilzen op 22 september, waar we met veel Team Hawi – atleten aan de start zullen staan. Het is een laatste test, en hopelijk kan ik er met relatief uitgeruste benen aan de start staan. Meer nieuws daarover over tien dagen!

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

2 reacties op IM Hawaii – nog een maandje!

  1. Tine Deckers zegt:

    Ik vertrek samen met Sofie Goos ook op 28 september naar Hawaii. Mss hebben we wel dezelfde vluchten? (continental airlines)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s