Winst in Bilzen 111 met een drafting-intermezzo

Vorige zaterdag heb ik mijn seizoen in België afgesloten met een mooie, maar moeizame overwinning in de Bilzen 111 triathlon. Woensdagavond had ik mij nog helemaal groggy getraind, waardoor ik mij zaterdag echt niet gerecupereerd, laat staan fris, voelde. Toen ik vrijdagnamiddag een sms’je kreeg van mijn beste vriend en soulmate: ‘Suc6 met de ID-training morgen!’, voelde ik mij onmiddellijk een stuk beter: Bilzen 111 is een intensieve training in de voorbereiding naar Hawaii. Geen verwachtingen, gewoon mijn best doen. Oef!

Organisator van de wedstrijd, Wim De Doncker, koos als locatie in en rond het Albertkanaal. Het zwemmen in dat kanaal was aangenaam: geen geduw, wel massa’s plaats. Koud was het ook, ik vermoed door de mist, maar één keer aan het zwemmen, was het goed te doen.

Het wordt een gewoonte, maar alweer kon ik de voeten van een aantal zwemmers niet houden, en moest ik een groepje laten gaan. Gelukkig had ik geoefend op rechtdoor zwemmen (je moet eens met je ogen toe een baantje trekken) en op ‘boeien zoeken in de mist’.

In de wisselzone heb ik tijd genomen om voldoende kleren aan te trekken (volgens Frederik Sleutel te veel tijd: http://teamhawi.wordpress.com ). De eerste kilometer bolde van geen meter. Toen er daar zo’n elektronisch snelheidsbord stond te flikkeren: ‘U rijdt 26 km/u’ en dan die uitlachende smiley 🙂 , dacht ik even aan stoppen. Tot ik mij realiseerde dat iedereen traag reed en het bergop ging. Er was toch aangekondigd dat het parcours vlak zou zijn? Niet dus, en joepie, een helling! Dat deel van het parcours werd het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) in elk van de vijf ronden, want klimmen kan ik wel. De souplesse is echter nog zoek: in het lange stuk wind tegen langs het kanaal werd ik ingehaald en voorbijgestoken. Geen paniek volgens de coach: de laatste twee trainingsweken staan in het teken van het herwinnen van de souplesse. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat het gevoel in Hawaii veel beter zal zijn. Toch ben ik nog tevreden over mijn fietsniveau gezien de vermoeidheid in de benen en het feit dat ik mijn hartslag maar halfweg extensieve-duur-zone kreeg. Ik fietste rondjes van een dikke 31’, alleen de laatste ronde was ‘significant’ trager. Misschien omdat ik aan het lopen dacht?

Nog even bij het fietsen blijven met een intermezzo over het drafting ding:
Tot nu heb ik zelden non-drafting wedstrijden gedaan op vlakke, niet-selectieve parcours. Ik verkies wedstrijden met hellingen: IM Lanzarote, IM Wales, Butgenbach, Eupen, Gerardmer,… Voor de wedstrijd dacht ik: oeioei, wat gaat dat geven zo 5 ronden van 19 vlakke kms… Maar het was perfect mogelijk om geen meter te stayeren. OK, je moet af en toe je benen stil houden, en OK, bijna heb ik mij schuldig gemaakt aan blocking en moest ik mij opnieuw helemaal laten uitzakken omdat ik het tempo niet kon aanhouden (of versnelde de fietser bij het zien van mijn lange krullen? Ik wist dat er een reden ging zijn om een tijdrithelm op te zetten ;-)). In die situaties je laten uitzakken tot op 10 meter is de regel van het spel, maar die wordt duidelijk niet door iedereen nagestreefd. Ik vermoed dat er onder de triatleten zoiets leeft als onder de wielrenners in de jaren 90: ‘iedereen doet het, en dus doe ik het ook’. Ik vind dat het hoog tijd is dat er een mentaliteitswijziging komt. Elke triatleet zou daarin zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Op andere gebieden is echter al vaak gebleken dat dit niet werkt, zelfs niet in een spel als triathlon of sport in ‘t algemeen, dus moet er ook gecontroleerd worden en moet er beter en correcter gestraft worden. De straf zou om te beginnen al geen ruststraf mogen zijn, maar een extra loopronde van minimum 1 km. Extra lopen, dat doet niemand graag (tenzij je Timothy van Houtem heet, die vloog over het parcours!). Het blocking fenomeen moet op één of andere manier ook beter gemonitord worden. Voor referees op motoren zal het moeilijk blijven om dit op te sporen, omdat er anders gefietst wordt met een motard in de buurt. Misschien moeten we iedereen zo’n elektronisch snelheidsbord op zijn rug laten installeren? Dan kunnen verschillen in tempo bij het voorbijsteken en uitzakken bekeken worden, en kunnen grote tempowissels opgespoord worden? Of referees incognito laten meefietsen? Ik weet het, gewoon domme suggesties, maar ik bedoel: er moet écht iets gebeuren.
Ik heb, dankzij de witte strepen, nu goed begrepen hoe ver tien meter is, en het is VER. Bij wind tegen heb je niets voordeel van iemand die tien meter voor je rijdt. Misschien is er een mentaal effect, maar daar heb ik vorige zaterdag niets van gemerkt. Tien meter is goed van afstand, maar dan moet iedereen wel weten hoe ver tien meter juist is.
Tot zover het intermezzo. Hopelijk begrijpen organisatoren en de federatie dat er actie nodig is, en dringend. Dat drafting op non-drafting wedstrijden maakt onze fantastische sport kapot.

Na t fietsen, komt het lopen. Maar eerst mocht ik nog eens lang wisselen, en neen Frederik Sleutel, t was niet om mijn nagels te lakken! Wel om kousjes aan te trekken en ja, ook mijn veters te knopen. Sorry coach, ik stel transitietrainingen voor volgende week in Hawaii??

Een klein stukje off-road (Wim De Doncker kon t niet laten hè) en daarna twee keer 2,5km in & out op het jaagpad. Zo’n tien km lopen na 100km fietsen blijkt iets raar te zijn. Je wil het tempo van een kwart lopen, maar dat lukt niet. De eerste 5 kms gingen nog relatief goed, maar daarna voelde ik me helemaal leeglopen. Omdat mijn voorsprong groot genoeg was, heb ik de laatste 2,5km toch maar ietske vertraagd.

Bij het oplopen naar de sport-events finishboog, ging er even een rilling door mij heen. Winnen is leuk. Zeker na de moeilijke start van het seizoen, de DNS in IM Lanzarote en de opgave in Gerardmer. Af en toe heb ik zo’n motivatie-boost nodig. Ik houd me meestal rustig, maar deze keer kon ik het toch niet laten om een luide ‘YESSS’ te roepen bij het overschrijden van de finish. Het woord dat daarna in mij opkwam, was: LEEG…

Bedankt aan Wim voor de organisatie, aan de fotografen en de vele supporters!

Nu, drie dagen later met 11 uur fietsen op de rollen met intensieve stukken, een lange looptraining met fantasiekes en wat loszwemmen, ben ik (ik dacht niet dat dat kon) nog meer leeg. Vandaag (woensdag) en morgen wordt er minder getraind. Ik ga inpakken, de e-mails van de lieve mensen die een pronostiek hebben ingestuurd, beantwoorden, alles op het werk vakantieklaar maken en een studieboek kopen. T schooljaar is ook weer begonnen hè.

De volgende blog komt vanuit Hawaii! Vergeet ook niet een pronostiekje te wagen op https://stefanieadam.org/pronostiek

 

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s