Dankjewel Team Hawi huisgenoten!

Zo’n week voor vertrek naar Hawaii, net na mijn overwinning in Bilzen, stuurde ik een berichtje naar Loïc: “De power is er wel in het fietsen, maar ik heb totaal geen souplesse, en t blijft toch spijtig dat ik niet kan lopen.”
Zijn antwoord: ‘De power wordt de laatste week in Hawaii nog omgezet naar souplesse en die twee weken in Hawaii voor de wedstrijd gaan we ook dat kopke van jou in de juiste richting krijgen’.
Ha, dacht ik, Loïc begint aan ‘mission impossible’!!

De eerste week viel het woord ‘mentaal’ veel te vaak, zo vaak dat collectief werd beslist het woord niet meer te gebruiken. Elke keer ik mentaal hoorde, zakte de moed mij in de schoenen. ‘Ga ik dat wel kunnen? In die hitte, en t blijft toch ver hè’. Ik twijfelde aan alles, en t werd nog erger met een pijnlijke blaar op mijn voet, een losfietstochtje waarin ik niet kon volgen, slecht slapen,… Ik heb nogal wat afgeklaagd en gezaagd.
Ik vermoed dat er op een gegeven moment een geheim crisisberaad werd gehouden door mijn huisgenoten: ‘Nog effe volhouden mannen, en Stefanie nog niet achter t behang plakken. Negeren, afleiden of moed inspreken!’

Dat moed inspreken, ging zo:
– ‘Kijk hè Stefanie, ik ga t maar één keer zeggen: er zijn hier geen 30 vrouwen die beter zijn dan jou.’
– ‘Stefanie 2.0, en ze wint alles’.
– ‘Iedereen hier ziet dat je goed in vorm bent’.
– ‘Dat denken zij van jou ook’, nadat ik een afgetrainde vrouw had bestempeld als zijnde prof.
– ‘Jij bent de slimste van de hoop, je hebt LOS gefietst’, nadat ik niet kon volgen op de fiets.
– ‘Goed hè dat je goed geslapen hebt!’ (dat was pas de woensdag voor de wedstrijd)
-…

Ik vermoed zelfs dat het ‘bommetje’ deel uitmaakte van het complot! Net zoals de lange looptraining onder begeleiding en die avond van het ‘ik wil water, NU!’-gebeuren.

Ik zoog alles in mij op als een onverzadigbare spons. Maar ergens werd toch een vat gevuld en een limiet bereikt, want ik begon er zowaar zelf in te geloven. Voor het eerst keek ik uit naar een ironman, kon ik niet slapen de nacht voor de koers en was ik vastberaden om kei hard mijn best te doen en die grenzen op te zoeken. Voor het eerst kreeg ‘mentaal’ een positieve connotatie.

Bedankt Team Hawi huisgenoten voor jullie geduld en pep-talk! Alleen had ik dit nooit gepresteerd.

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s