Winters wedstrijdweekendje met vroegtijdig einde in mineur

Dit weekend stond op zaterdag de run en bike in Neder-over-Heembeek en op zondag de winterduathlon in Hofstade op het programma. Ik keek er al lang naar uit, zo’n wedstrijdweekendje in de modder bij het begin van de lente is altijd leuk. Nu ja, de lente laat wat op zich wachten dit jaar. Met -1 graad Celsius en een ijzige wind voelde het eerder aan als putteke winter! Gelukkig bestaat er zoiets als lopen om dan toch warm te krijgen, de beste momenten van de afgelopen twee weken :-).Winterwedstrijdjes zijn ook goed om wat gemotiveerd te blijven in deze lastige periode. Allez, zo’n motivatieboost heb ik momenteel helemaal niet nodig. Ik werk keurig al mijn trainingen af, loop de kwaliteitsstukken sneller dan gevraagd en voel me véél beter dan een jaar geleden. De zin om te koersen was dan ook ontzettend groot! Maar helaas zal het bij één koerske blijven dit weekend en was het gevoel tijdens dat koerske alles behalve positief…

Aangekomen in Neder-over-Heembeek bleek het parcours ingekort van 21 tot 13,5km en bovendien gewijzigd, à cause des écologistes, naar grotendeels asfalt met veel minder hellingen dan normaal. Dat drukte onmiddellijk de feeststemming onder de lange afstandsatleten die ook kunnen fietsen op modder en zware hellingen (ikke dus!), maar als de écologistes vinden dat het natuurgebied niet verder mag beschadigd worden, ben ik de laatste om daar lastig over te doen.

Met vier TEAM HAWI koppels stonden we aan de start: Francois en Raph voor het topteam, Dries en ik bij de mixt, Sietse en Loïc om elkaar eens goed op te jagen en Frederik en (opgetrommelde, altijd bereid een koerske te lopen) -Jonathan als last minute inschrijving. Eén van de twee moest 500m verderop starten. Berekoud was het tijdens het wachten met de fiets, zeker omdat de start dan ook nog eens 15’ werd uitgesteld. Francois kwam door als 3de, quasi onmiddellijk gevolgd door (jeugdig enthousiaste) Sietse. Iets later kwam Jonathan en daarna Dries. En zo werd het al snel duidelijk dat Dries een échte off-day kende. Maar mentale weerbaarheid kent hij als geen ander, en dat in combinatie met een zeer goed basistempo, leidde toch nog tot een degelijk loopniveau. Voor mij liepen de eerste loopstukken zeer goed. We haalden Frederik en Jonathan in en we bleven op dezelfde afstand van Loïc en Sietse. Maar toen sloeg de koude op mijn hyperreactieve (astma) longen (net zoals in Gérardmer), kreeg ik amper nog lucht en werden ook de fietspauzes alles behalve een moment van recuperatie. Vanaf km 8 werd het écht lastig voor mij en zakte mijn tempo tot in de kelder. En Loïc en Sietse verdwenen uit het vizier. Jammer, zeker omdat mijn benen nu helemaal niet aanvoelen alsof ik wedstrijd heb gelopen.

Op 1km van het einde zat ik zo slecht dat ik ook nog een wissel compleet miste, waardoor de pedaal van mijn MTB kei hard tegen mijn rechter knie knalde. Ik heb gevloekt en op mijn tanden moeten bijten, maar gewisseld moest er. Bij die wissel even testen of lopen ging en gelukkig lukte dat quasi pijnvrij! Bij de aankomst (na een slechte 49’) werd het echter snel duidelijk dat het toch een serieuze bots geweest is: dik en blauw. Ik weet niet wat mijn MTB bezielt, maar twee aanvallen op mijn rechter knie op één week (vorige week ook al een blauw plek) vind ik er écht wel over.

Dus nu zit ik hier met een zak ijs op mijn knie. Mijn zus Nathalie die fysisch geneesheer is (ik weet het, k ben nen echte gelukzak!), heeft al kunnen uitsluiten dat meniscus of kruisbanden geraakt zijn, maar er is wel een slijmbeurs van de knieschijf gezwollen en er zitten wat crepitaties in de buitenste quadriceps. Op dit moment doet zelfs stappen pijn, maar in principe zou t woensdag alweer in orde moeten zijn (fingers crossed). Die gekneusde knie en het feit dat mijn longen ongetwijfeld weer gaan overreageren in deze kou, hebben mij en mijn trainer doen beslissen om morgen niet te starten in de winterduathlon van Hofstade. Ik vind het heel spijtig, want ik had enorm graag deelgenomen aan deze leuke wedstrijd van mijn ploeg SP&O. T is niet leuk om de intensiteit en de adrenaline van de wedstrijdjes te missen, maar nu moet ik vooral gewoon slim en geduldig zijn. Het eigenlijke doel is immers over een kleine drie maand.

Raph en Francois werden vandaag 2de, Sietse en Loïc 5de (!!!) en Dries en ik 2de bij de mixt. Van Jonathan en Frederik ken ik de uitslag niet.

Volgende stap richting IM Texas: crossduathlon Geel op 10 maart!

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s