Wereldkampioenschap Ironman Hawaii 2013

81263ba14957c7a2288cce480389974b

Voor ik over mijn eigen wedstrijd vertel, wil ik alle IM Hawaii 2013 finishers feliciteren! En zeker alle Belgen. Wauw, wat een editie van de ironman van Hawaii voor de Belgen dit jaar: drie age group wereldkampioenen, een hoop fantastische prestaties en een leuke sfeer aan onze Belgische tafel bij de prijsuitreiking. Maar DE prestatie van het jaar: Frederik Van Lierde wint het wereldkampioenschap Ironman 2013!! Fantastische wedstrijd van een groot triatleet. Toevallig konden we Frederik maandag na de wedstrijd nog zien en spreken en ook toevallig zat ik net voor hem in het vliegtuig naar Los Angeles en kon ik hem horen vertellen en luisteren. Mijn respect is alleen toegenomen: zijn bescheidenheid en passie voor de sport, zijn oprechte interesse in de prestaties van iedereen, zijn respect voor de age group atleten. Een grote wereldkampioen en een grote persoonlijkheid. Nog heel veel succes Frederik!

Maar ik zou dus iets over mijn eigen wedstrijd vertellen. Voor het tweede jaar op rij werd ik age group wereldkampioen in Hawaii en 18de overall met een tijd van 9u33’29”. Ik zette net als vorig jaar de snelste vrouwelijke fietstijd (4u49’54”) neer, de tweede snelste fietstijd aller tijden. Ongelooflijk hè, mijnen bompa die meer dan twintig jaar geleden al heeft gezien dat ik kan fietsen, had erbij moeten zijn.

Ondertussen spelen al enkele dagen de beelden van het voorbije seizoen en de wedstrijd als een film in mijn hoofd. Een seizoen dat goed begon met een goede winter en een leuke stage in Lanzarote, maar sinds begin maart was het vooral miserie met ziekte, een DNF in IM Texas, blessures,… En dan nu dit resultaat: bevestiging! Ik ben al drie dagen aan het nagenieten van mijn prestatie en de mentale vorderingen, en ik ga nog even op wolkjes lopen.

Een blog over de eerste week op het eiland vinden jullie hieronder. De tweede week begon wat in mineur met één of ander virus, want ik had keelpijn, hoofdpijn en van die joekels van klieren in mijn hals. Gelukkig ben ik er rustig bij gebleven (Rik Van Looy deed ook zijn beste koersen met keelpijn), heb ik eens een training geskipt en extra veel gerust. Vrijdagavond was het gevoel veel beter. Ideaal was het zeker niet, maar ik kon aan de startlijn verschijnen.

Met de nodige portie stress, maar na een goede nacht, reden we onze berg af naar Kailua. Body marking, wegen, pre-swim bag afgeven, zonnecreme, fiets klaarmaken, opwarmloopje, speedsuit aan en anti-frictie creme smeren. Ik heb nog niet veel ironmans gedaan, maar met de ervaring die ik heb, voelt dit alles toch al een klein beetje als routine aan. Na het opwarm-loopje ging het al veel beter met de zenuwen. Ik voelde me er klaar voor: nu geen foutjes maken, hoofd letterlijk en figuurlijk koel houden en positief blijven! Bij de start kon ik al onmiddellijk mijn grootste fout van vorig jaar vermijden. Door de micro’s worden de age groupers al vanaf 6u35 in het water geroepen, maar ik bleef rustig op de kade staan tot 6u50. Opwarm-zwemmeke naar de startlijn en tot zeven uur kon ik goed warm blijven met allerlei aquajog (denk ik toch)-bewegingen. Yess, het startkanon! Ik had onmiddellijk een goed ritme te pakken, de ademhaling was comfortabel snel en ik bleef gespaard van harde meppen. De oceaan zo glad als een kale knikker, het was heerlijk zwemmen! Alleen een rode skinfitter vond het leuk mijn rug regelmatig een halve meter onder water te duwen, even demarreren dan maar. Over half weg, bij het zien van de koffie-boot, begon ik me toch af te vragen of ik wel snel genoeg zwom. Was ik niet te comfortabel bezig? En waar was iedereen? De trapjes op en dan een angstige blik naar de klok: 58’32”. Oef, mijn gevoel laat me niet in de steek. Dit is een goede zwemtijd. Snel de transitie door (deze keer kan Loic mij echt niet beschuldigen van nagels lakken in T1) en hop de fiets op.

T was al een hele tijd geleden dat ik met frisse benen fietste, en het gevoel was heel raar. Ik moest even kijken of ik weldegelijk op mijn aerodynamische Teschner zat, zo bizar was het gevoel in mijn benen. Maar alles was dik in orde, en de benen deden wat ze graag doen! Fietsen maar. De wind was helaas overwegend in ons voordeel en tot het dorpje Hawi lag het tempo waanzinnig hoog zonder veel krachten te verspillen. En waar was iedereen? Had ik door sneller te zwemmen een hoop mannen achter me gelaten die ongeveer mijn niveau fietsen? Wat een zaligheid, quasi geen kat op de baan! Aan Hawi maken we een keerpunt en werd ook alles anders: wind pal op kop, en plots zoveel volk rond me. Het bleef wel mogelijk om de juiste afstand te houden, tot net vóór het tankstation mijn landgenoot Sam Gydé passeerde. Ik wou net een aanmoediging roepen, toen in zijn zog een groot peloton fietsers passeerde. Ik kon mijn ogen niet geloven dat dit ook op een wereldkampioenschap gebeurt. Na een aantal kilometers benen redelijk stil te houden, lag het veld terug wat uit elkaar en had gelukkig een kleine helft van de stayergroep een kaart gekregen. Het was nog even stoempen tegen de wind (I love it!) om in Kailua te geraken, maar met de halve Biestmilch booster die ik net had genomen, kon ik de focus goed bewaren. Ik had wel last om mijn lichaam koel te houden, iets wat vorig jaar en tijdens de trainingen (zonder bevoorrading) moeiteloos ging. Misschien een gevolg van dat virusje vorige week? Ik zal t waarschijnlijk pas volgend jaar weten, en veel doet het er niet toe: ik moest gewoon verder met de huidige omstandigheden.

Net voor de wisselzone hoor ik de lokale Hans Cleemput roepen: ‘from Belgium, she did it!!’. Heu?? Ik zou pas de dag nadien weten what I did: virteel eerste vrouw van de fiets. Leuk, maar triathlon bestaat uit drie disciplines hè.

Vooraf had ik hoge verwachtingen van mijn marathon: de trainingen gingen heel goed, ik had twee lange duurlopen aan meer dan 13,5km/u gedaan, mijn basissnelheid lag 10 à 15”/km hoger dan vorig jaar, en ik kende geen enkele loop-off-day in de voorbereiding. Ik had wel amper gelopen van begin juli tot half augustus door een blessure, en was dus niet zeker of ik voldoende kilometers gedaan had. Ongetwijfeld waren mijn verwachtingen te hoog, en was ik daardoor zo ontgoocheld toen ik het gevoel had dat ik niet vooruit ging in het begin van de marathon. Als je een kleine 5 uur aan meer dan 37km/uur gemiddeld hebt voortbewogen, voelt alle lopen immers traag: ik was er rotsvast van overtuigd dat ik geen 11 km per uur liep en heb me redelijk hard geforceerd in het begin van het lopen. Achteraf heb ik in de tracker gezien dat ik de eerste vijf kilometer veel te snel liep voor de beoogde marathontijd, maar ik was de garmin van mijn stuur vergeten te halen en ik had dus niets! Geen afstandsmeter, zelfs geen gewoon horloge. Half in paniek roep ik naar de supporters langs het parcours: een horloge, ik heb een horloge nodig! Gelukkig had Elke, de vrouw van Koen Vanderbeke zich hierop voorzien (Koen had immers eens net hetzelfde meegemaakt) en kreeg ik van haar net voor Palani road (na 16 km) een garmin. Heel erg bedankt! Zonder dit horloge waarop ik zag dat ik toch een goed tempo kon houden als ik niet stapte, had ik de finish niet gehaald. Ondertussen echter had ik mezelf al teveel pijn gedaan op ali’i drive. Lopen aan een deftig tempo werd afgewisseld met lange stukken stappen. De mentale tik was immens, de focus weg. Pas op kilometer 24 begon ik er terug door te komen en kon ik continu blijven lopen. Marathontijd: 3u39’07”. Nog steeds een PR, maar 15 à 10’ trager dan de verwachte tijd. Het niveau van mijn looptrainingen dit jaar doet me echter geloven dat ik in staat ben een degelijke marathon te lopen. Ooit loop ik een goede marathon hier. Ik neem deze ervaring alvast mee en ik trek mijn lessen eruit.

De emoties aan de finishlijn waren immens. Ik wist immers in de marathon niet dat ik als tweede amateur liep en mijn age group aan het winnen was. Snikken zonder tranen, ik heb iets nieuws geleerd…

Helaas geen recovery zone met leuke babbels voor mij, want aan de finish stonden twee dopingcontroleurs op mij te wachten. Als ik al geen tranen meer had, hoe zou ik dan in godsnaam kunnen plassen?? Mijn maag functioneerde ook niet meer, en al het water dat ik dronk om te kunnen plassen, kwam er samen met restanten cola, gellekes enzo, terug uit. Samenvattend: het was niet mooi, ik voelde me ellendig en mijn huisgenoten hebben lang op mij moeten wachten. Maar het werd toch nog een leuke avond. De IronmanVoice (Mike Reilly) tot middernacht horen roepen: ‘You are an IRONMAN!’ blijft zeer speciaal. Ik hoop dit nog een heel aantal jaar te kunnen meemaken en nog heel veel plezier te beleven aan de trainingen.

Emoties aan de finish, en daarbij horen natuurlijk de bedankwoordjes voor al die mensen die speciaal zijn voor mij of mij de mogelijkheid geven mijn sport te beoefenen. Bedankt:

Mijn dierbare familie.

Mijn goede vrienden vanuit de periode toen er nog geen iron… voor mijn naam stond, en die mij ook zo zien!

Mijn coach Loïc Hélin. Bedank voor het vertrouwen!

Mijn triathlonkameraden.

Mijn collega’s en werkgever.

De KU Leuven voor het topsportstatuut.

Mijn materiaalsponsors: Teschner (fietskader), On running shoes, Endurance Junkie (kledij), Born (sportvoeding), Biestmilch, Cobb (zadels), Rudy Project (helm), SB Konstrukt

Mijn adviseurs: kiné Robbie Billen, sportarts Vincent Vanbelle, osteopaat Peter Tailleu, fysisch geneesheer Nathalie Adam, voedingsconsulente Christine Tobback, athletefitting.

Foto’s en een overzicht van de mediaberichtjes volgen nog!

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

5 reacties op Wereldkampioenschap Ironman Hawaii 2013

  1. Kirsten van Itterbeeck zegt:

    Je bent blijkbaar door een roller coaster van emoties gegaan, maar het resultaat mag er zijn!

  2. Jan Feyaerts zegt:

    Ik heb je met spanning gevolgd met de tracker. Na het fietsen leek het wel binnen te zijn maar die marathon moet ook nog gelopen worden natuurlijk. Dikke proficiat met dit prachtig resultaat! Waar is de tijd dat we elkaar tegen kwamen bij de ritjes van de KUL…

  3. Leen Meysmans, sportfunctionaris SKW zegt:

    Stefanie,

    Alweer een pracht van een prestatie om fier op te zijn.
    Knap hoor en welverdiende proficiat.

  4. Roger van houtem zegt:

    Ik heb je prestatie ter plaatse kunnen volgen en weet dan ook hoe zwaar deze triatlon is. Ik kan alleen maar zeggen : respect. Wat een prestatie. Geniet ervan.

    • Bedankt! Het was uiteindelijk een goede dag. Jullie ook heel hard bedankt voor het supporteren en de steun in de week voor de ironam. Hopelijk tot later op één of andere wedstrijd. Geniet nog van het lopen en het fietsen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s