DNF Ironman Zuid-Afrika

Ironman Zuid-Afrika heeft niet gebracht wat ik verwacht had. Mijn verwachtingen lagen nochtans echt niet hoog. Ik wist dat ik niet de conditie had om hard te gaan, maar dat ik de ironman niet zou kunnen finishen, dat had ik echt niet verwacht. Ik had immers veel en regelmatig getraind en zelfs zonder veel intensiteit kon ik toch goede tempo’s halen op training. Ik had op voorhand richtlijnen gekregen over de wattages die ik mocht duwen op de fiets en het tempo waaraan ik mocht beginnen lopen. Er werd hierbij geen enkel risico genomen en het zou allemaal haalbaar geweest zijn, maar een totale off day, een platte band en een aantal fouten hebben er anders over beslist. Als ik nu de resultaten bekijk, hadden die vooropgestelde tempo’s geen top 10 plaats betekend. Het deelnemersveld was immers van een hoog niveau. Maar het doel was om te finishen en om ervaring op te doen, en ook dat is niet gelukt.

De nacht van zondag op maandag voor de wedstrijd vloog ik naar Port-Elizabeth met British Airways. De vluchten verliepen heel goed, maar toch was het een vermoeiende reis van 24u deur tot deur. In Port Elizabeth logeerde ik in een studio aan het huis van Elaine en Dieter, hun twee honden en twee katten. Het was leuk om bij hen te verblijven zodat ik een beetje een thuis-gevoel had en met al mijn vragen bij iemand terecht kon.

Elaine, Max, Sparky, Naughty dog (op opvoedingskamp), en ik.

Elaine, Max, Sparky, Naughty dog (op opvoedingskamp), en ik.

Ironman Zuid-Afrika is heel goed georganiseerd en het parcours is ongelooflijk mooi. Een heel afwisselend fietsparcours ook: door bos, langs de duinen en de zee. Uitdagend: +1600 hoogtemeters en meestal veel wind (PE is de windy city van Zuid-Afrika). Het loopparcours is voor de helft tussen de mensen en voor de helft desolaat. Er is wel geen meter schaduw, wat het op een warme dag zoals op deze editie zwaar maakt. Als je in de winter goed kan trainen en de vluchten wil betalen, is deze wedstrijd een echte aanrader. OK, er was een klein haai-incidentje. Maar dat was echt klein, zowel het incident als de haai: het ging over een baby-‘vegetarisch’ haaitje dat stout was geweest en weggezwommen was van moeder haai… Een aantal Belgen en ik en nog een 5-tal andere mensen werden met jetski’s uit het water gehaald, maar een half uur later kon er alweer gezwommen worden. Laat dit je niet tegenhouden om deze mooie wedstrijd te doen!

Ik had een heel rustige taperweek. Dat klinkt waarschijnlijk als een pleonasme, want een taperweek is sowieso rustig, maar ik heb al andere taperweken meegemaakt: problemen met de fiets, ziek worden, beginnende blessures, slapeloze nachten,… Dus deze taperweek voelde relatief goed aan, tot twee dagen voor de wedstrijd. Ik mocht nog 4km lopen en 2km zwemmen, en dat liep van geen meter. Er zat gewoon geen power in mijn benen en zelfs traag lopen voelde aan als een opgave. Op zaterdag fietste ik nog 20km voor ik mijn fiets in de transitiezone ging zetten.

Het was voor mij de eerste keer dat ik in een klein groepje zou starten. Met iets meer dan 20 prof triatletes waren we. Geen turbulente massa start dus. Ik wist dat Lucy Gossage een gele badmuts droeg en dat we in Lanzarote ongeveer hetzelfde tempo hadden gezwommen. Ik had wel nog geen intensiteit getraind, maar ik ging toch proberen bij haar in de buurt te blijven. Blijkbaar was ik niet de enige die dit dacht, want met een grote groep zijn we na ongeveer 59’ aan land gekropen. Een uur van water binnenkrijgen, klop krijgen en uitdelen (sorry!!!), en tevergeefs zoeken naar een ritme. Ik hing continu aan de rekker en had het gevoel geen lucht binnen te krijgen. De zwemtijd is voor mij traag (ook op basis van de trainingstempo’s), maar het voelde aan als kei hard werken. Doordat de boeien ver uit elkaar lagen, was het ook moeilijk ons te oriënteren. Na het keerpunt viel het tempo volledig stil, ik zwom op de derde rij maar zag geen boeien en wou dus geen kop nemen. Ik denk dat niemand goed wist waarheen. Plots ging het tempo terug de hoogte in en even later passeerden we een gele boei. Maar op het einde waren we opnieuw serieus afgeweken, te veel naar de goed zichtbare shark rock pier, en moesten we terug dieper de zee in om langs de juiste kant de laatste rode boei te nemen. Ik ben ervan overtuigd dat we hier een omweg hebben gezwommen.

Shark rock pier in Port Elizabeth

Het fietsen begon met een lange klim in trapjes. Ik moest het fietsen rustig doen en mocht me niet opblazen. Het lukte me over het algemeen goed om me aan het richtwattage te houden. Ook nadat verschillende andere triatletes, waaronder Tine, me voorbij staken. Na 35km kreeg ik gezelschap van een triatlete die ongeveer mijn tempo fietste. We reden samen verder op reglementaire afstand en dat ging heel goed. Maar rond km 60 reed ik lek, mijn eerste lekke band in ironman. Eén CO2 bommeke heb ik verspild, de tweede poging was wel goed. Tijdens het herstellen kon ik heel rustig blijven, maar nadien kwam dan toch de ontgoocheling en, heel dom van me, reed ik 15km te snel. Ondertussen ontstond er nog een ander probleem: mijn maag en buik voelden niet goed. Om het geprul met openen van gellekes (littering=DSQ) te vermijden, zou ik een iets anders voedingsschema hanteren: mijn gellekes in een transparante drinkbus aangelengd met water, water en sportdrank van de organisatie en zouttabletten voor de elektrolyten. Ik had hiermee geoefend op training en toen ging het goed. Op wedstrijd echter had ik veel last om de zouttabletten binnen te houden. Ik weet niet goed of het komt door de 15 te snelle kms, of door de maag-darm problemen of door de off day, maar vanaf het begin van de tweede ronde kon ik geen wattages meer duwen en mijn tempo viel volledig stil. Misschien was ik gewoon niet gezond, de maag-darmproblemen hebben immers nog twee dagen aangehouden.

Terugtocht naar Port Elisabeth

Terugtocht naar Port Elisabeth

In T2 stapte (niet sprong) ik van mijn fiets en dacht ik: AI, dit doet pijn! Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld in T2, mijn quads en kuiten waren dan al volledig verkrampt. En dat na 180km met een gemiddeld vermogen dat lager lag dan de meeste van mijn trainingsritten. Na een heel lange wissel, kon ik de eerste 6km nog lopen, maar ik voelde toen al dat ik het niet ging kunnen volhouden. Twee noodzakelijke sanitaire stops en veel wandelpauzes later heb ik na 14km in de marathon de handdoek in de ring gegooid. Alweer. Ik denk niet dat ik al ooit zo ontgoocheld ben geweest (op vlak van triathlon hè). Een hele winter en voorjaar ben ik gezond en blessurevrij en op wedstrijddag loopt het alweer fout.

Na de wedstrijd heb ik niet veel tijd gehad om over de laatste 6 maanden na te denken. Ik had immers een groot examen op 10 april. Onmiddellijk na dat examen ben ik naar Mallorca op trainingsstage vertrokken. Over een paar dagen ga ik naar huis en in mei kom ik terug om deel te nemen aan de halve triathlon van Mallorca. Wat ik daarna ga doen, dat weet ik nog niet. Maar ik houd jullie via blog en andere kanalen zeker op de hoogte!

Sa Calobra klim in Mallorca

Sa Calobra klim in Mallorca

Dit bericht werd geplaatst in Trainingsblog, Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

2 reacties op DNF Ironman Zuid-Afrika

  1. Braspenning Jos zegt:

    Kom aan Stefanie dit komt allemaal wel goed een slechte dag is nog geen slecht seizoen.
    Rustig blijven trainen en dan komen de resultaten wel.

  2. Papa zegt:

    Stef, wij zijn erbij in Mallorca. DNF kan dus niet. En je tijd zal schitterend zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s