Min of meer geplande DNF op het BK in Deinze (23/8/2015)

Tja, die voetblessure van eind juli en begin augustus was nog niet helemaal over. Na de triathlon in Lommel heb ik deze blessure goed verzorgd en laten behandelen. Ik was al opnieuw aan het lopen, maar nog niet voluit. Toch lukte het alweer om een goed basistempo te lopen. De opwarming voor de wedstrijd was pijnvrij, dus de hoop groeide dat ik de wedstrijd zou kunnen uitdoen. Ik had me voorgenomen dat indien ik iets zou voelen, ik onmiddellijk zou uitstappen.

Het zwemmen was niet eenvoudig. Bij de start was het duidelijk dat we stroom mee hadden en dus probeerde ik in het midden van het kanaal te zwemmen. De start was goed, misschien te snel, en net als in Kapelle o/d Bos had ik onmiddellijk een aantal andere vrouwen in mijn voeten. Na een tijd verdween mijn focus, ik geraakte precies in slaap gewiegd zo zonder volk zichtbaar rond me. Ik was eigenlijk aan het denken aan mijn cursus hydraulica en waarom ik nu weer in het midden van het kanaal moest zwemmen bij stroom mee. Gelukkig kon ik me snel de juiste figuren voor de geest halen en me opnieuw concentreren op het zwemmen! Iets over halfweg nam Françoise Theate de kop over. Oef, even gewoon volgen.  Bijna gelijktijdig kropen Françoise, Sophie De Groote, Charlene Ottevaere en ik aan wal.

Het was een lang stuk lopen naar de fietsen en tijdens dat lopen schoot de pijn opnieuw in mijn voet. Ik moest vertragen en als laatste begon ik aan de wissel. Afgeleid door de pijn ging die wissel nog slechter dan anders en verloor ik ontzettend veel tijd. Eens op de fiets, kon de inhaalkoers beginnen. Al snel zat ik in een goed ritme en kon ik Françoise en Charlene inhalen. Sophie reed een eindje verder. Ik stak haar voorbij en ze pikte aan. De eerste ronde (van 4) fietste ik aan 38.3km/u gemiddeld, en dat voelde goed aan. Ondertussen begon het wel in mijn hoofd te malen: met de pijn aan mijn voet kon ik het lopen en dus ook mijn ambities op winst wel vergeten (Alexandra Tondeur was niet gestart). Ik wou wel de 90km kei hard fietsen als training, maar ondertussen nam ik Sophie mee. Ik vond dat ze heel dicht achter me reed, maar volgens de referees blijkbaar op reglementaire afstand. Soit, t zal dan wel goed genoeg geweest zijn zeker? In het begin van de tweede ronde kon ik me echt niet meer motiveren om hard te fietsen omdat ik wist dat ik moest opgeven in T2. Die tweede ronde cruisde ik, ontgoocheld, aan 36km/u gemiddeld (hartslag 140 of zoiets). Sophie nam pas op het einde van de tweede ronde de kop over. Het was ook aan het keerpunt na de 2de ronde dat ik zag dat Charlene (de uiteindelijke winnares!) terug dichterbij was gekomen. Toen heb ik de juiste beslissing genomen en ben ik uitgestapt.

De ontgoocheling achteraf was groot. Het was een unieke kans om Belgisch kampioene te worden, want er stond geen enkele van onze prof triatletes aan de start. Hopelijk komt er zo nog eens een kans en past het BK volgend jaar in de planning.

Ondertussen zijn we een aantal weken verder. Gelukkig is de blessure niet verergerd en heb ik al twee weken goede loopkilometers kunnen afhaspelen. Niets zo leuk als zonder pijn trainen! Er werd ook een heel mooie foto genomen in Deinze, waarvoor dank! deinze_fiets

Dit bericht werd geplaatst in Wedstrijdblog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s