Najaarsoffensief!

Nooit gedacht dat ik op vijf weken tijd drie halve triathlons op degelijk niveau zou kunnen doen, maar het is gelukt. En zo heb ik mijn seizoen afgesloten met drie keer winst, mooi prijzengeld en een hoop vertrouwen. Meer moet dat niet zijn hè;-).

12 september: de halve triathlon in Saint-Briac (http://www.emeraude-events.com/).

Met een groepje trokken we naar Bretagne om er één van de mooiste triathlons te doen die ik al gedaan heb. Zo’n half uurtje voor de wedstrijd wisten we nog niet zo goed hoe we in t water moesten geraken, maar iets later verscheen die broodnodige strook strand, werd er nog snel een startlijn getrokken, en weg waren we.

Zwemstart, wtf;-)???

Zwemstart, wtf;-)???

01_start

Ik was goed vertrokken, en al snel zwom ik op kop van een tweede groepje. Zeezwemmen, ik vind het nog altijd enorm leuk! Na de Australische exit werd er een beetje versneld en legde ik me comfortabel in een aantal voeten. 12de zwemtijd en eerste vrouw.

02_exitwater

Australische exit en nog op kop van een klein groepje

Het fietsparcours bestond uit drie lussen van 30km met een aantal stukken heen en terug waardoor de concurrentie eventueel gespot kon worden. De eerste 12km van elke ronde was zeer selectief: veel bochten en een aantal korte en steile hellingen. Daarna volgden 13km beter bollend terrein met toch nog redelijk veel hoogteverschil, om dan in de laatste 5km razendsnel terug naar de zee te knallen. En dat allemaal in een zeer mooie omgeving. Veel concurrentie heb ik niet gezien op de heen-en-weer stukken, en geleidelijk aan werd mijn voorsprong erg groot. Ik heb ook niet veel gestayer gezien: nog een reden om voor deze selectieve wedstrijden te kiezen. Na de verkenning de dag voordien had de coureur in ons gezelschap gezegd: als je op dit parcours 36 gemiddeld kan fietsen, dan “kunde met de vélo rijden”. Lap, 2u30, gelukt en ik tevreden :-). Het fietsen ging dus goed, maar in de laatste ronde begon ik toch een beetje koud te krijgen.
Ik was dan ook blij dat ik mocht beginnen lopen. Drie rondjes, die ik gelukkig niet had verkend. Had ik dat wel gedaan, had ik geen 234W normalized power getrapt! Na een kort stukje op de dijk mochten we onmiddellijk beginnen aan een stuk met korte steile hellingen in het dorp. Auch!! Verstand op nul, en vooral niet denken dat het drie ronden zijn.
DSC_0532
Gelukkig volgde nadien een langer stuk op de dijk. Allez, lang: na 3 minuten ongeveer wachtten alweer 17 treden en een ongelooflijk mooi, onverhard stuk op het gebergte langs de kust.
04_loop

Na een lusje onverhard, kwamen we dan via een steile afdaling opnieuw op de dijk. En dat lusje dus drie keer. Toen ik na twee ronden uitgerekend had dat mijn voorsprong op de tweede vrouw (de nummer 3 van Ironman Nice) niet verminderde, kreeg ik al even dat kippenvelmomentje dat zo typisch is aan de aankomstlijn. Het laatste rondje heb ik redelijk wat verval gehad, ik kon gewoon niet meer sneller. Aan de finish had ik 13 minuten voorsprong en was ik 17de overall. Zelden heb ik zo’n uitgebreid buffet gezien in de recovery zone! Net voor de prijsuitreiking ben ik er nog eens binnen gelopen;-). Deze wedstrijd is echt op verschillende vlakken een aanrader!
07_finish

11_podium

Op 7 oktober vertrok ik met mijn mama op vakantie. Eerst een weekje naar de Costa Brava, gevolgd door enkele dagen Cote d’Azur. Een beetje vitamine D opslaan om ons te wapenen tegen de winter. Oh ja, er zouden ook twee halve triathlons gedaan worden;-)!

met mijn mama op vakantie

met mijn mama op vakantie

11 oktober: Half Empuriabrava (http://100x100half.com/)

Als je zoekt naar buitenlandse wedstrijden, vind je ook in Spanje een hele hoop mooie, goed georganiseerde, en betaalbare wedstrijden. Ik kende de Costa Brava nog niet, maar deze streek is ondertussen op mijn lijstje toegevoegd om eens met de MTB te verkennen! (help, ik moet 100 jaar worden;-)!)
De voorbereiding op de wedstrijd was goed gegaan. Ik had enkele trainingen geskipt omdat ik precies meer tijd nodig had dan voorzien om te recupereren van de halve triathlon in Bretagne. Maar af en toe een training inkorten of overslaan, daar zal ik niet heel veel slechter van worden hè. Goed uitgerust en met heel veel goesting in de wedstrijd stond ik samen met 499 andere triatleten aan de start. Even dwaalden mijn gedachten af naar alle triatleten die op dat moment hun Hawaii avontuur aan het afronden waren. Ooit ga ik nog eens terug, maar nu kei hard genieten van de dingen die financieel en tijdsgewijs haalbaar zijn.
sfeerbeeld_start

sfeerbeeld_start_bis

Het zwemmen beloofde een beetje drummen te worden met een eerste boei op sprintafstand. Ik was duidelijk niet de enige die dit had voorzien. Gelukkig is mijn snelheid nog niet helemaal afgebot en kon ik redelijk vooraan de bocht rond de boei nemen. Erna was het opnieuw aangenaam zwemmen. Ik deed een goede zwembeurt en kwam ongeveer gelijktijdig met twee andere vrouwen aan wal.

Het fietsen bestond uit twee rondes. Ik had verwacht dat het een vlak, snel parcours ging worden, maar niets was minder waar! Tijdens de verkenning drie dagen voor de wedstrijd werd ik na elke km beter en beter gezind:-). Er stond wind, het parcours was helemaal niet vlak, er waren een heel aantal bochten en sommige stukken asfalt bolden gewoon niet. Dus eigenlijk toch nog een deftig fietsparcours. Ik voelde me zeer goed op de fiets, en kon mijn positie tussen de mannen goed houden. Als 7de (1ste vrouw) dook ik T2 in, om daar uit te gaan als 9de…. Er is nog wat transitietraining nodig tegen volgend jaar! Op dat moment had ik 15’ voorsprong op de tweede vrouw en 22’ op de derde. Normalized power: 232W. Blijkbaar is dit mijn waarde voor halve triathlons!

Het lopen bestond uit twee rondes. Eerst een stukje op de dijk langs de zee en daarna op de dijk langs een rivier. De heenweg was heel de tijd vals plat omhoog. De laatste 1,5km voor de U-turn liepen we op een soort gravel met dikke keien. Maar de terugweg was heel plezant vals plat naar beneden. En dat alles bij voldoende schaduw, in mooie natuur en met goede bevoorradingen. Opnieuw had ik na 15km door dat de overwinning binnen was en kon ik me niet meer opladen om te blijven gaan. Het gevolg was dat mijn kms plots 20” trager werden gelopen. Tja, veel zit in t kopke hè. Een dag later vertelde ik aan mijn mama dat het toch wel jammer is dat ik altijd zo’n verval heb op het einde en dat de coach dit precies toch ook niet zo leuk vindt.
DSCN0412 DSCN0418

Tweede overwinning van het najaar binnen! En de vakantie nog niet halverwege. De dag na de wedstrijd was puur ontspannen met kort losfietsen, een pintje drinken en een wandeling op Cap de Creus.

Cap de Creus

Cap de Creus

18 oktober: halve triathlon Bandol (http://triathlondebandol.wix.com/triathlon-de-bandol)

Dinsdag reden we naar Bandol, een stadje aan de Côte d’azur. Het beloofde een pittige wedstrijd te worden: zwemmen in de Middellandse Zee in twee U’s rond een grote rots met een Australische exit aan de andere kant van de rots. 83km fietsen in twee ronden met in totaal 1700 hoogtemeters. 20.4km lopen met meer dan 300 hoogtemeters op de sentier littoral in drie ronden.
Ik had een beetje schrik van kinderziektes voor deze wedstrijd, omdat het een eerste organisatie was, zeker toen ik hoorde dat het parcours niet verkeersvrij zou zijn. Er zou een auto voor de eerste fietser uit rijden, maar zou dat voldoende zijn voor een eerlijk en veilig verloop van de wedstrijd? Tja, ik moest de situatie nemen zoals het was hè.

Het zwemmen was nog eens apart voor de vrouwen, 10’ voor de mannen.
DSCN0439

De eerste 200m zwom ik op kop naast een andere triatlete, maar dat tempo was eigenlijk een beetje laag. Gelukkig had ik gezien dat een derde vrouw een iets andere route nam, maar wel veel sneller ging. Met een korte versnelling kon ik in haar voeten naar de eerste boei zwemmen. Maar amai, het ging snel. Dit tempo zou ik helemaal niet kunnen volhouden. Richting tweede boei had ik de indruk dat zij helemaal fout zwom. Even twijfelde ik, maar omdat ik eigenlijk maar moeilijk mee kon, koos ik voor de kortste weg. Volgens mij toch. Het werkte, want aan de tweede boei waren we weer samen. Al dat open waterzwemmen (in legale en illegale plassen;-)) levert dan toch iets op! Na de tweede boei kon de terugweg naar de kust beginnen, en opnieuw zat ik tegen mijn limiet. Bij de Australische exit kreeg ik het even heel lastig. Dat gevoel van rechtop te komen, snel te moeten lopen en gewoon geen lucht meer te krijgen. Maar daar had ik opnieuw een ‘chanceke’, want de eerste vrouw kreeg problemen met haar bril waardoor ze niet onmiddellijk weg was. Oef, een adempauze voor mij. In de tweede, kleine U van het zwemparcours, zwom ook zij trager, waardoor ik enkel op het einde een klein gaatje moest laten. Als tweede vrouw klom ik uit het water na een zwemproef die ik niet snel zal vergeten!
Nog iets dat ik niet snel zal vergeten: ik zat gelijktijdig met haar op de fiets. Zouden de wissels dan toch al beter gaan?

Na een korte aanloopstrook werden er twee rondes gefietst in een ongelooflijk mooie streek.
DSC01350
Met 1700 hoogtemeters voor 83km moet ik niet gaan uitleggen hoe zwaar het parcours was. Het verkeer op het fietsparcours viel eigenlijk nog wel mee dankzij de vele seingevers. Maar echt veilig vond ik het toch niet. De regen die ’s nachts was gevallen, maakte het fietsparcours nog meer uitdagend dan het al was. Ik heb redelijk veel angsten uitgestaan! Ik had heel sterk het gevoel dat ik niet goed bezig was. Verstand op nul en blijven duwen! Ik train wel met vermogensmeter, maar ik doe wedstrijd zonder zichtbare vermogensdata, ze worden wel geregistreerd. Uiteindelijk fietste ik alweer maar eens hetzelfde, gevoel goed of minder goed. Inderdaad, 233 watt normalized power. Na de vieze, natte afdalingen was ik heel blij om in T2 te zijn (en mijn mama ook). T kon me zelfs niet veel schelen dat me nog een zwaar loopparcours opwachtte! Opgelucht liep ik veel te snel uit de wisselzone, maar dat feestje duurde niet lang, want al snel wachtten ons 50 treden omhoog. In elke loopronde zaten 50 treden om hoog, 17 omlaag, 700m strand, stukken onverhard, een klein venijnig super steil stukje (heen en weer) en amper vlak. Maar het was ongelooflijk leuk om op zo’n gevarieerd parcours en in zo’n mooie omgeving wedstrijd te mogen doen!
loop

Na de tweede ronde gaf mijn moeder door dat ik in de eerste ronde geen tijd had verloren op de tweede vrouw (ik had toen meer dan 10’ voorsprong). Heel luid riep ze er nog achter: “uw best blijven doen hè”. Djuu, dacht ik, dat had ze onthouden! En dus heb ik dat maar gedaan. Helemaal ‘choco’ kwam ik over de streep. Ik moest er even bij gaan liggen. Ik denk niet dat ik op een halve triathlon al ooit zo had afgezien. Maar het was het waard. De voldoening is dan des te groter!
Ook deze wedstrijd is een echte aanrader! Ik hoop alleen dat er iets wordt gedaan aan de gevaarlijke passage doorheen het dorpje Cadière-sur-mer (lekkere wijn, dat wel;-))!

Bedankt coach Jesse voor het voorstel om deze wedstrijden te doen!

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s