Triathlon XL Gérardmer (Stefanie)

Zaterdag 1 september, eindelijk stond ik nog eens aan de start van een wedstrijd! Ik werd op de triathlon van Gérardmer 8ste vrouw, 80ste overall, in een tijd van 5u15m21s en in een stevig deelnemersveld!

Het is best wel een moeilijk seizoen. Van november tot half april heb ik maar zeer weinig kunnen trainen en soms enkele weken gewoon niet door mijn studies: portfolio’s, eindexamens, presentaties, sollicitaties… het bleef gewoon maar komen. In april verloor ik puur van de stress op enkele weken tijd 4 kilo en het duurde weer enkele weken voor ik me een beetje energiek voelde. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt! Ik ben ongelooflijk blij dat ik ondertussen afgestudeerd ben, want zelfs met een voltijdse job kon ik gestructureerder en meer trainen dan in die twee laatste jaren van de studies geneeskunde. In mei werd in de triathlons van Bilzen en Obernai duidelijk dat het niet goed zat met de vorm. We planden een lang trainingsblok met voornamelijk basistraining. Misschien, als alles goed zou gaan, zou ik wel starten in de powertriathlon van Aarschot. Maar begin juli geraakte ik plots (na twee jaar zonder blessures) geblesseerd aan de enkel, en kon ik niet lopen of pijnvrij bergop fietsen. Bizar, omdat we enorm voorzichtig waren geweest. Tja, al snel nam ik de beslissing om enkel nog in Gérardmer te starten (als het ging) en alles op Ironman Hawaii te zetten.

Opgelucht en blij stond ik dan ook aan de start van de XL triathlon te Gérardmer. Eindelijk een wedstrijdje! Ik had drie degelijke loopweken gehad en ik had in Polen en Tjechië enkele fietstochten met hoogtemeters gedaan. Daar moest ik het maar mee doen. Er werd ook niet volledig getaperd voor deze wedstrijd, daar had ik, met het oog op Hawaii, immers geen tijd voor.

Op wedstrijddag was het bewolkt en koud in Gérardmer, tien graden bij de start, maar het was gelukkig wel droog. Meer dan 1000 deelnemers, één gezamenlijke start, het was nog eens lekker ouderwets drummen…. Voor het eerst in al die jaren, had ik problemen met mijn zwembril, drie keer moest ik me op mijn rug leggen om een volgelopen bril leeg te maken. Om het zwemmen nog lastiger te maken, kreeg ik problemen met mijn ademhaling. Koude lucht en inspanningsastma, het blijft een probleem. Even watertrappelen, schoolslag zwemmen, shit, het ging toch niet nu al gedaan zijn? Niet panikeren, rustig blijven, ritme zoeken. Gelukkig kwam ik erdoor en zat ik na het zwemmen nog in de wedstrijd.

De spectaculaire inzinking in 2010 hier en het gebrek aan intensieve trainingen indachtig, deden me beslissen om met de rem op en gecontroleerd te fietsen.. Het fietsparcours is prachtig! Verkeersvrij, hellingen en prachtige afdalingen die elkaar zo snel opvolgen dat er weinig gestayerd wordt (maar toch twee PRO vrouwen gezien met een vaste AG man die samenfietsten, tja). Ik heb ooit beweerd dat er op dit parcours maar 2 of 3 keer geremd moet worden. In de derde ronde had ik terug door hoe dat moest 🙂 . Het fietsen ging goed en gecontroleerd. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik me aan het opblazen was.

Toch stapte ik met een klein hartje van de fiets voor de drie looprondes van 7km rond het meer. Hoe zouden de benen nog aanvoelen na de beperkte klimtrainingen? Gelukkig viel dit heel goed mee. Ik zocht een degelijk looptempo waarvan ik dacht dat ik het 21km zou volhouden. Dat tempo werd al snel gebroken door enkele hindernissen: de strand- en tevens finish zone bestond uit drie op elkaar volgende, steile, houten bruggen en een lang houten ponton over het water. Nog een beetje hoger en een strobaal hier en daar en het zou een XTerra finish kunnen zijn! Ik denk niet veel na terwijl ik loop, maar op het einde van de tweede ronde, pikte het toch wel een beetje toen ik besefte dat ik die houten monsters in totaal vier keer moest nemen! Ook daarbuiten is het loopparcours uitdagend door de hoogtemeters. Ik kon aan een degelijk tempo blijven lopen en op het einde zelfs nog versnellen, waarbij ik enkele atleten opraapte die wel een inzinking kenden.

Met een grote glimlach kwam ik over de meet! Dit had ik zo hard gemist! Ik was tevreden met het gevoel en de tijden, waarbij de nummers 5 tot 9 echt heel dicht bij elkaar zaten. Ik denk wel dat ik hier beter kan presteren als ik meer specifiek zou getraind hebben op dit soort wedstrijden (gelukkig denkt de trainer dat ook ;-)). Volgend jaar misschien, maar dit jaar heb ik maar 1 prioriteit: het podium van de age group 40-44 halen op de Ironman van Hawaii.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s