Revalidatie Stefanie – Winter Frank

Ondertussen zijn we bijna 3 maand na mijn operatie waarbij de afgescheurde pezen van de hamstrings van mijn rechter been met ankers opnieuw in het bot zijn vastgehecht. De revalidatie verloopt vlot, maar natuurlijk niet snel genoeg voor mij. De situatie zou anders zijn moest ik zoals Wout Van Aert, met gelijkaardige blessure, voltijds kunnen revalideren, maar tja, het werk heeft prioriteit. En als assistent fysische geneeskunde zijn het zeer lange, gelukkig ook interessante, dagen.

Tot 25 september (6 weken lang) moest ik liggen, of met krukken rechtstaan/wandelen. Ik mocht niet zitten!! Denk maar aan eten, lezen, op laptop werken, … Dit was echt een afschuwelijke periode. Van 12 uur sport en voltijds werk naar plots niets meer. Soaps kijken op TV is echt niet aan mij besteed! Mijn lichaam en geest hebben zeer hard geprotesteerd, maar ik ben het goed doorgekomen, ik moest wel. Die zes weken zijn nodig om de ankers goed in het bot te laten groeien en om de pezen ook goed te laten genezen. De eerste keer zitten (precies een harde bol onder mijn zitknobbel) en de eerste stretching bij de kinesist waren zeer pijnlijk, maar ik kon wel onmiddellijk tot een rechte hoek komen. Het stappen werd opgebouwd van 500m tot 1km, tot na 2,5 weken al een rondje van 4km wandelen op de vesten. Fietsen op de rollen met het stuur veel hoger en zonder weerstand mocht ook al snel. Op 13 oktober zat ik voor de eerste keer opnieuw buiten op een fiets, ik was super gelukkig. Het was wel nog een elektrische fiets (met dank aan een collega van Frank van wie we deze fiets mochten lenen), maar ik was echt blij om op 16 oktober naar het werk te kunnen ‘fietsen’. Nog twee weken later zat ik dan voor het eerst op mijn gewone fiets en mocht ik echt trappen! Wat heb ik dat gemist!!

IMG-20191101-WA0000

En tien dagen later fietste ik, na toestemming van de kinesist, mijn eerste lange duurrit. Het werd onmiddellijk een tocht op de weg van bijna 4 uur en 93km met mijn MTB zonder klikpedalen. Misschien licht overdreven 😉 , maar na meer dan drie maanden had ik zo’n lange duurrit echt wel eens nodig. En nog belangrijker: geen hongerklop, geen peesreactie nadien, geen stijve benen! Hopelijk mag ik snel opnieuw met klikpedalen fietsen en eens een helling opbollen (opknallen zal pas over een half jaar zijn!). Zwemmen is nog met de pull bouy, aquajoggen lukt ook sinds een week. Stilletjesaan kan ik dus beginnen bouwen aan een goede basisconditie. En dat is ook nodig als je ziet wat er verloren wordt bij immobilisatie!

conditieverlies

 

Waar zit ik nu in het revalidatie-traject van een jaar?

Return to participation: CHECK

Return to sports: NOG NIET! Het doel is om eerst de basisconditie op te bouwen, samen met excentrische peestraining en het opbouwen van de spierkracht (-40% na 3 maanden volledige rust!). Momenteel voelt die hamstring nog iets meer als pap aan vergeleken met de andere zijde. Voordat ik intensiever mag beginnen trainen en mag lopen, moet die kracht in de rechter hamstrings goed opgebouwd zijn. In een isokinetische test mag het verschil tussen rechts en links maar 10% bedragen voordat ik intensief begin te trainen. Anders riskeer ik spierscheuren op te lopen. Dus ja, ik ben opnieuw aan het fietsen en zwemmen, maar het zal nog een hele tijd duren voordat ik echt mag trainen.

Return to performance: wordt verwacht in September 2020 (Fingers crossed!). Als postergirl 🙂 van de nieuwe WCUP Triathlonseries in 2020 ben ik dan ook zeer blij dat de timing perfect is om mijn competitie-comeback te maken op de kwarttriatlon in Dendermonde, de thuisstad van mijn ploeg 3MD!!

WCUPtriathlonseries

OF het ooit nog op hetzelfde niveau zal zijn als voordien, is nog een vraagteken. 10% van de geopereerde proximale hamstringrupturen wint immers nooit de volledige kracht in de spieren terug. En dan is er natuurlijk nog mijn opleiding tot specialist in de fysische geneeskunde met lange werkweken én examens én extra opleidingsmomenten ’s avonds en in de weekends. Het is misschien nu even wat moeilijker om alles te combineren, maar mijn revalidatie vraagt ook tijd. Die ironman, die komt er nog wel!

Hoe gaat het ondertussen met Frank?

Frank heeft echt afscheid genomen van de triathlonsport. In 2019 deed hij zijn laatste triatlonwedstrijden en verliet hij zijn club 3CT. Ik heb meermaals geprobeerd om hem zijn loopschoenen te laten aantrekken (je weet wel: de algemene conditie, het klein buikje, de gewrichten,…), maar tevergeefs… Ondertussen liggen de papieren voor de koerslicenties klaar en zit hij met zijn gedachten al bij de koerskes in het voorjaar en de meerdaagse MTB tochten van de zomer. Maar eerst een winter strandracen! Om het in zijn woorden te zeggen: ‘hadden die strandraces 15 jaar geleden al bestaan, dan had ik NOOIT triathlon gedaan :-)’. Hieronder zijn verslag.

Yep het is nog steeds hoe het is , geen triathlon in 2020 :-). Ik was er op uitgekeken en dan wordt het tijd om te stoppen maar NIET stoppen met sporten zoals sommigen denken ;-). We gaan terug koersen en MTB wedstrijden meedoen , de winter ziet er dan ook helemaal anders uit en deze wordt zelfs nog druk ook. Ik was al een tijdje aan het denken om eens een strandrace mee te doen. Ik heb enkele verhalen op het net gelezen en filmpjes bekeken,… dat wil ik eens meedoen.
Ik heb mijn MTB omgebouwd naar een beachracer en dat ziet er nog show uit ook, het oog wil ook wat hé.

De eerste:
Op 19 oktober stond de eerste in mijn agenda ‘Beachrace Oostende’. Een babbel met de rijder naast mij heeft wat tips opgeleverd, maar ook een waarschuwing: Oostende was niet de simpelste om te beginnen: Oei :-). De wedstrijd ging over 40km in 4 ronden, en het parcours was toch wel spectaculair, ook al omdat je met 300 man aan de start staat. Eerst 5 km in rechte lijn windaf naar de eerste pier, als je daar met 300 man tegen 45 a 50km/u aankomt en als je ziet hoe snel ze daar overvliegen… Dat moest ik toch wel even gewoon worden. Na 5km U-turn en iedereen zoekt het harde zand op, even chaos en ik blij dat ik een koersverleden heb! Om het nog zwaarder/spectaculairder te maken moesten we 5 keer door het los zand naar de dijk en terug het strand op. Zo lang mogelijk een goed spoor volgen, maar ik moest er toch af en stukken lopen.
Na een tijd ontstaan er groepjes en wordt er samengewerkt. Het is afzien, ook technischer dan ik had verwacht. Ik moet ook opnieuw leren om het eerste kwartier vollen bak te gaan, om me daarna in een goed groepje te kunnen zetten. Ik besef dat ik nog veel kan bijleren! In de uitslag ben ik algemeen 66ste en 5de +50 geworden.
Ik heb me super goed geamuseerd, en me ondertussen al voor enkele strandkoersen ingeschreven. De volgende wordt ‘ Katwijk ‘ in Nederland op 2 November, dan 1 December De Panne , 28 December Bredene. Mijn duurtrainingen afgewisseld met strandraces, het wordt een leuke winter!

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s