De laatste van 2017 – door Frank

Ik had me ingeschreven voor ‘IRONMAN ARGENTINA’. Dit zou sowieso een avontuur worden. Mijn dochter Sinaii ging mee om me te steunen / helpen. Zo samen op pad was eens heel leuk. Bedankt Sinaii!

Opstijgen was voorzien in Schiphol dinsdag 28 november om 8u, dus hadden we voor de zekerheid een kamer in de IBIS van Schiphol geboekt maandag. Zo waren we zeker op tijd, hadden we nog een redelijke nachtrust en ik was nog een nachtje langer bij Stefanie. Thanx Stefanie om ons te brengen en al de steun de weken/dagen ervoor.

Alles ging vlot , koffers ingecheckt, en fiets mocht met 3kg te veel in de koffer gelukkig ook mee. Onze eerste vlucht was naar Madrid (mooi op tijd), gevolgd door een snelle overstap naar het vliegtuig richting Buenos Aires. We zaten in het vliegtuig, klaar om te vertrekken, maar niet, shit, technische problemen. Na 2u30 wachten in de vlieger waren we eindelijk weg voor een vlucht van +13u. Niet leuk van tijd te verliezen tijdens je reis maar tja dat hoort er blijkbaar al eens bij. Bij aankomst was het al ‘s nachts 24u (in België 4u ’s morgens). Later dan verwacht, en erger: Europcar was dicht. Wat nu? Al een geluk dat onze geboekte B&B een shuttle dienst had en zo hadden we toch nog een degelijke nachtrust. Na een goed ontbijt en wat rondbellen, hebben we onze wagen gevonden. Later dan verwacht konden we onze reis verder zetten richting ‘Mar del Plata’ 400km verderop . Wel nog enkele uren verspeeld door file op de ring rond Buenos Aires, wat een drukte! Rond 17u zijn we in Mar del Plata aangekomen, oef. Ingecheckt in ons hotel , beetje opgefrist, en dan iets gaan zoeken om te eten. Voor de zekerheid maar een goeie pizza Hawaii 🙂 binnen gespeeld, je weet maar nooit! Mijn pijpje was ondertussen wel uit en terug in het hotel viel ik als een blok in slaap.

Donderdag kon dan de echte voorbereiding beginnen: uitpakken, fiets ineen zetten , beetje gaan losbollen en checken of alles in orde was met fiets, naar de winkel voor eten en drinken, naar de inschrijving om ons wedstrijdpakket af te halen, eten maken, filmke zien op tv en terug als een blok in slaap. Donderdag was zo voorbij.

Vrijdag heb ik 40 minuutjes los gelopen. Gewoon zalig zo in de zon bij 25°! In de namiddag heb ik dan nog het zwemparcours getest met wetsuit in de zee. Amai toch steeds aanpassen aan het zout water en die golven. De temperatuur van het water was 16°, het zou zondag sowieso een wetsuit swim zijn.

Zaterdag, de dag voor de wedstrijd, ben ik nog een uurtje gaan losfietsen. Daarna alles gaan klaarzetten in de wisselzone. De fiets, maar ook de Bike & Run bags moesten we weghangen: alles moet erin zitten voor de race. Voor mij een belangrijk momentje, want ik durf al eens nonchalant te zijn. Zit alles in de zakken, en waar staat mijn fiets nu ook al weer? Dan zie je me soms zoeken in de wisselzone :-). Deze keer heb ik alles goed bekeken en zijn de wissels vlot verlopen :-).

Zondag race day: voor ons als age grouper was het een rolling start en dat vind ik gewoon super: geen gevecht in het water, gewoon vlot zwemmen, zalig. Ik kwam uit het water op 1:08u waar ik tevreden mee ben. Zoals steeds een trage wissel en dan de fiets op voor 180km. Dit ging in het begin heel vlot, kilometers wind in de rug en maar vooruitgaan tot we aan het keerpunt kwamen. Inderdaad veel wind en nu was het ‘stoempen‘. Ik had nog steeds een redelijk gevoel maar nooit dat super gevoel. Moest het echt slecht geweest zijn, zouden ze me wel voorbij komen vliegen zeker. Ik had dus een raar gevoel, was het nu goed of niet? Na 5:28u kwam ik terug in de wisselzone. Tja, ik had hier iets sneller verwacht. Nu de loopschoenen aan en weg voor mijn marathon. Direct de snelheid die ik wilde lopen en dit zo lang mogelijk volhouden. Ik voelde me sterker dan in Vichy. Ook hier was er veel tegenwind wat het moeilijker maakte om soepel te lopen, bovendien was het net als het fietsen nooit vlak. Maar ik kwam tevreden binnen na een marathon van 3:41u.

DSC_0557

Na een beetje bekomen in de recovery zone, waar er genoeg eten & drinken voorzien was, zag ik mijn resultaat: eindtijd van 10:27u en 5de in mijn age Group :-). Zelf was ik hier tevreden mee. Zeker met mijn 2de ironman op 3 maand. ‘Heb ik een ticket voor Hawaii?’, dat was toch ook een beetje het doel. Op maandag ging ik naar de roll down. Drie slots in mijn categorie en alle drie weg. Dus helaas GEEN IM Hawaii voor mij, een slot voor Hawaii gemist met 5 minuten…. Tja, ik heb het geprobeerd, maar de concurrentie was sterker.

Seizoen 2017 zit er nu op. Nu toch even mentaal en fysiek bekomen. Wat 2018 brengt, dat zien we wel, eerst kerst & Nieuwjaar vieren. Daarna maken we plannen voor volgend seizoen.

Stefanie’s seizoen 2018 ligt zo goed als vast met als hoofddoel ‘IRONMAN HAWAII’ in oktober, dus voor haar sta ik klaar om te helpen / steunen. Ook voor zoon Troy, die toch enkele stappen vooruit moet kunnen zetten in seizoen 2018. Eigenlijk ben ik meer bezig met anderen dan met mezelf maar ik voel me goed in deze rol van manager, helper, supporter ;-).

Iedereen prettige feestdagen gewenst en een sportief 2018.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1/10: Motus Crosstriathlon – door Frank

Yes was lang geleden maar ben dan toch gestart in de cross triathlon van Waasmunster. Veel verwachtte ik niet van deze race want na de Ironman van Vichy heb ik meer gerust dan getraind, maar het was puur voor de fun en mijn zoon Troy startte er ook .

De afstanden 750 / 18 / 5: amai, dat gaat afzien worden. Tja niet te vergelijken maar wat is afzien na een Ironman  :-).

Met ongeveer 70 atleten stonden we aan de start en om 13u vlogen we het koude water in.

Ongelooflijk maar het zwemmen ging heel goed. Ik kwam als 6de uit het water en na (een trage) wissel de MTB op, normaal mijn sterkste discipline. Maar vandaag dus niet. Ze haalden me constant in en ik kwam enkele plaatsen minder goed terug de wisselzone in. Weer een trage wissel en beginnen lopen. Oei, de form was er zeker niet, een toptijd zal het niet worden vandaag. Over de hele race had ik gewoon de snelheid niet. Ik kwam nog als 13de algemeen binnen en was wel 1ste 50+ 🙂

Het belangrijkste: ik heb me geamuseerd, Stefanie was erbij als supporter, het parkoers was easy, de mensen van de organisatie hebben echt hun best gedaan. EN ik heb Troy zien winnen, knap!, en dat gaf een goed gevoel.  Na de race nog rustig naar huis gefietst, een mooie sportieve dag!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1/2 triathlon Deinze en Ironman Vichy: 2 keer winst! – door Stefanie

Pffffieeww, dit was toch wel spannend! Op voorhand wist ik dat het een risico ging zijn om op 8 dagen een halve en een hele triathlon te doen, zeker gezien ik zo weinig had kunnen trainen sinds maart, het begin van het stagejaar geneeskunde. Maar ik ging het toch proberen. In Deinze zou ik vol gaan voor winst om zo mijn eindklassement van de urban3sport series veilig te stellen. Aan dat eindklassement hangt immers ook een prijzenpot van 1500 euro en daarmee zou ik dan mijn vlucht naar Hawaii kunnen betalen. Want dat zou dan ook het doel in de ironman van Vichy zijn: dat fel begeerde ticket voor Ironman Hawaii 2018.

In Deinze deed ik waarschijnlijk mijn beste halve triathlon ooit. Coach Wim (van 3coach.be) had me duidelijke instructies gegeven: mee zijn in het zwemmen, doseren op de fiets, consolideren in het lopen zonder te forceren. Mijn zwemmen trok op niets. Frank en zijn zoon Troy zeiden me het achteraf ook: ‘jij hebt zeker drie keer dwars de Leie overgestoken’. Tja, de juiste zwemlijn kiezen, zal ik precies nooit meer leren. Eén keer op de fiets voelde ik me onmiddellijk heel goed. Maar ik heb wel gedoseerd! Ik fietste elk van de vier rondjes in 35 minuten. Perfect. Ook in het lopen voelde ik me vanaf het begin goed. De eerste twee rondes waren wel heel eenzaam door de battle of the sexes (een competitie waarbij de vrouwen met een voorsprong vertrekken op de mannen en wie eerst over de lijn komt, wint de battle!), maar nadien kwam er gelukkig meer volk op het parcours. Aan sfeer was er in Deinze trouwens ook geen gebrek. Doordat het fietsen en lopen vier rondes waren en er heel veel publiek was, was het een heel leuke wedstrijd. Na twee rondes lopen wist ik dat ik voldoende voorsprong had op de tweede vrouw, maar het leek erop dat ik ook nog voldoende voorsprong had op de eerste man om de battle te winnen. Het was een moeilijke beslissing zo rond km 14 van de halve marathon: blijven doorlopen aan 4’15”/km en zo de battle winnen, of vertragen naar een comfortabele 4’45”/km en zo sneller herstellen voor Ironman Vichy een week later? Tja, ik koos het eerste. Een battle winnen, smaakt immers zo zoet!! De laatste kilometers kon ik nog vertragen en extra hard genieten van deze overwinning. Ik won de battle en had bij aankomst een voorsprong van 13 minuten op de tweede vrouw!

Check zeker de foto’s door ThrowBack Media op de media pagina!

Resultaat: Zwem: 30’26”, Fiets: 2u21’07”, Loop: 1u31’07”, Totaal 4u26’06”. 22ste overall, 1ste vrouw.

15_klein

 

De week erna verliep enorm snel. Dit  in tegenstelling tot normale taperperiodes voor een ironman waar de dagen gewoon heel lang duren en het niet snel genoeg raceday kan zijn. Eerst nog drie dagen stage gelopen (op de roes van de overwinning). Inpakken en woensdagavond vertrokken we dan naar Vichy. Hoewel ik geen stijve spieren had gehad na de halve van Deinze, merkte ik toch tijdens de korte trainingen dat ik niet gerecupereerd was. Ik moest er gewoon het beste van maken op zondag. Op zaterdag zag ik online dat mijn teamgenoten van 3MD het fantastisch goed deden! Een inspiratie! Op zondag was het dan aan mij en Frank. Het zwemmen was zonder wetsuit. Normaal gezien is dit geen probleem voor mij. Maar deze keer werd het toch heel lastig na 3km. Ik kon de vorm gewoon niet houden. Ongetwijfeld speelt het zeer beperkte zwemvolume hier mee. Fietsen gaat me gelukkig altijd redelijk goed af :-). Ik reed de eerste ronde volledig alleen. Op het einde van de tweede ronde kwam een groepje mannen me voorbij en ik besloot me achteraan te zetten. Het tempo verminderde wel stevig, maar ik voelde aan mijn benen dat het niet mijn dag ging worden, dus ik hield me heel rustig in die tweede ronde. Op het einde van het fietsen had ik een voorsprong van 20 minuten op de tweede vrouw. Al vanaf de eerste kilometer van de marathon voelde ik dat het een lijdensweg ging worden. Wat een verschil met de week ervoor in Deinze, hoe frustrerend ook! Maar tegelijkertijd het besef ik had gegokt en dat ik er dus gewoon voor moest blijven gaan tot aan de finishlijn. Hawaii 2018 was het doel, er zijn dit jaar geen kansen meer om me elders te kwalificeren, en na Hawaii 2018 heb ik vijf jaar geen mogelijkheid om te gaan. Dus ik moest zeker blijven volhouden. Na de eerste ronde hoorde ik dat mijn voorsprong met nog 2 minuten toegenomen was. Amai, hoe kon dit? Ik liep immers echt niet vlot. In de tweede en derde ronde moest ik regelmatig stappen. Maar gelukkig kreeg ik in de laatste ronde opnieuw wat meer energie. En kon ik zo de ironman van Vichy winnen. Een kippenvelmoment. En dan die massa supporters van 3MD, gewoon fantastisch! Bedankt!

Toch voelde ik me na de wedstrijd eerst enorm teleurgesteld. Alweer een slechte marathon in een ironman…. Volgens de testen moet ik immers 20 minuten sneller kunnen lopen. Na een paar uur kon ik dit gelukkig ombuigen naar een gevoel van fierheid. Hoe doe ik dit tijdens één van de zwaarste studies die er is? Wie blijft er topsporter in het stagejaar geneeskunde, waar weken van 60u een normale zaak zijn, er soms weken van 70u zijn en waar je als student heel de tijd geëvalueerd wordt? Geen wonder dat ik niet volgens mijn potentieel loop met zo weinig trainingsvolume. Dus uiteindelijk ben ik echt heel trots op mijn prestatie in Vichy en ook op het korte, maar fantastisch mooi seizoen! (Wat natuurlijk niet wegneemt dat ik de lange trainingen, de dagen op de fiets, de stages, enzovoorts, enorm hard mis.)

Frank deed na jaren opnieuw een lange afstandswedstrijd. Helaas was het zwemmen zonder wetsuit een heel groot nadeel voor hem en stond zijn voorband plat in de wisselzone. Ook de marathon heeft hij niet op niveau gelopen na een lastige blessure in het voorjaar. Hij heeft zijn ticket voor Kona 2018 niet kunnen halen, maar ik ben wel heel fier op hem en ik ben ook heel blij dat hij even zijn favoriete wedstrijden (kort en off road) aan de kant zet en mee met mij voor de lange afstand traint!

Na Vichy heb ik twee weken nog een beetje getraind. Ik kon me echter niet meer opladen om in La Roche te starten. Van de 6 edities van triathlon La Roche won ik er 4 bij 4 deelnames. La Roche blijft dus nog altijd een beetje van mij :-).

De voorbije vier weken en de komende drie weken heb ik heel zware stages en liggen de trainingen zo goed als volledig stil. Na 1 november zou het iets rustiger moeten worden, en kan ik dan eindelijk met de voorbereiding op Ironman Hawaii 2018 beginnen! We houden jullie op de hoogte!

Resultaat Vichy: Zwem: 1u04’21”, Fiets: 4u51’41”, Loop: 3u48’48”, Totaal 9u51’10”.

finish_happy

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ironman Vichy – door Frank

Eindelijk was het zover, want een heel jaar in functie van deze wedstrijd is fysiek en mentaal soms zwaar, zeker voor mij omdat dit redelijk laat beslist werd .

We hadden via airbnb een appartementje gehuurd een 20km van Vichy in het dorpje Saint Gérand le Puy wat een goede keuze was: beetje weg van al dat Ironman gedoe, Vichy omgetoverd in een Ironman dorp, neen beter ergens rustiger.

Wat doe je de dagen ervoor, beetje los fietsen , rusten , beetje los zwemmen , rusten , loslopen , rusten , …………………… en opletten wat je eet en drinkt. Ik voelde wel dat alles goed kwam, ik was er klaar voor. Allee voor zover je kan klaar zijn om een hele triathlon te racen 🙂

Racedag , tja eerder  raceweekend want op zaterdag moet je alles al klaar zetten , fiets check in , loop en fiets bag op zijn plaats, de stress is voelbaar!

Om 4u de wekker om te eten  + een Monster energy.  Yep, ik hou me er al jaren aan: voor een race hoort dit erbij :-), dan richting Vichy.

Fiets nazien, laat ons zeggen volhangen met rommel die je moet meesleuren , veel eten & drinken! Meer dan 1500 atleten die zich klaarmaken voor hun belangrijke race. Yes, we zijn er klaar voor en ik ga naar de box met de zwemtijd die ik denk te kunnen zwemmen. Mijn eerste ironman sinds jaren, maar ik vind het wel positief dat het met een rolling start is. Super gewoon, want het zwemmen is veel ontspannender (achteraf iets te ontspannend als je mijn tijd ziet ;-)).

Na een zwak zwemnummer naar mijn fiets, shit achterband staat plat, neen waarom nu??, even een serieuze ontgoocheling. Ik begin mijn bandje te vervangen. Als je op de uitslag ziet, heb ik een wissel van 12min, wie doet trager? Soit, weg voor 180km fietsen, het eerste uur ging dit steeds door mijn hoofd: plat, nu in deze race, en zonder reservebandje dus er mocht niets meer gebeuren. Maar dan kwam ik in de flow van de race: ik ga uitdoen. Ik dacht al niet meer aan een goeie eindtijd maar enkel uitdoen. Zonde na al die voorbereiding. Uiteindelijk nog een mooie fietstijd van 5:12u kunnen neerzetten en het ging heel soepel.

Nu nog een marathon ( 4 rondjes van 10,5km ) in de warmte. Jaja ondertussen brandde de zon en was het 38°C, maar ik kon mooi mijn tempo beginnen lopen. Onderweg goed eten /drinken en zeker niet stappen. Dit ging goed maar de laatste ronde was het beste eraf en moest ik stappen in de bevoorradingszone. Dan kwam ik dichter bij de finish en de laatste 500m:  een mensenmassa die je naar de finish roept.  Waauw kippevel! Dat moet je een ironman toch wel meegeven , die sfeer, super gewoon, de finish over , die medaille rond je nek…. I did it. Toch even van genieten maar in mijn achterhoofd was er toch nog een kleine teleurstelling: een lekke band.

Ondertussen wist ik dat Stefanie gewonnen had bij de dames en ze stond me in de recovery op te wachten. Toen ze me stevig vastnam , werd ik toch even emotioneel. Awel dit was het beste moment van de dag 🙂

Nu de cijfertjes :

Zwem: 1:17:41  –  fiets: 5:12:44  –  loop: 3:51:23  –  Totaal: 10:36:30

Vichy_frank

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nisraman: 2de plaats! – door Stefanie

Door Stefanie

Soms moet je als atleet eens uit de comfortzone gaan. Een deelname aan de Nisraman zou daar perfect voor zijn: 1km zwem, 42km fietsen met 2 keer de Mur de Maboge, 18km MTB en 10km trail loop. Dat ik in de Ardennen goed fiets, dat is al een aantal keer gebleken. Maar mountainbiken is toch nog iets anders, en trail lopen had ik ook nog nooit gedaan. Het zou een echte vuurdoop worden in het offroad sporten!

06_nisrama_fiets

Door een bacterie in de Ourthe werd het zwemmen vervangen door 2.6km lopen.  Met een kleine achterstand op de andere favorieten kwam ik de wisselzone binnen. Snel de fiets op voor mijn favoriete onderdeel. Gelukkig had ik de juiste versnellingen bij, want die Mur de Maboge is echt wel steil. Ik verschoot nog van de kracht in mijn benen, want de kindjes in het ziekenhuis hadden me op het einde van de stageperiode pediatrie nog een lichte buikgriep doorgegeven. Na het fietsen had ik een voorsprong van bijna 4 en een halve minuut! Fietsschoenen uit, MTB schoenen aan (een volgende keer zet ik andere pedalen op mijn TT fiets!) en de MTB op. Het begin ging heel goed: enkele snelle afdalingen, twee keer de Ourthe over en mooie, steile beklimmingen. Het tweede deel was meer technisch: afdalingen waar ik af de fiets moest en stukken door velden en bos waar Wim en zijn crew twee dagen ervoor nog het paadje hadden moeten vrijmaken van begroeiing. Het was eigenlijk wel super plezant en de tijd vloog voorbij! Ik vond van mezelf ook dat ik goed gefietst had, en ik was blij dat ik nog als eerste in de wisselzone aankwam. Maar daar kwam Christine Verdonck al, onze Belgisch Kampioene XTerra triathlon! Amai, ik moet toch nog veel oefenen op die MTB! Al zou het met een betere MTB dan mijn zware 26-inch’er ook al wel een minuutje sneller gaan. Het lopen begon gemakkelijk boven op het plateau van Nisramont. Maar daarna volgde een lange afdaling met veel rotsen en boomwortels. Off road dus hè J. Na 2km ging Christine me in een rotvaart voorbij. Ik remmend in de afdaling, zij springend van rots naar rots. Hier kan ik ook nog veel winnen! Mijn schoenenkeuze was ook niet helemaal goed. De barrage over en vervolgens een grillig wandelpaadje langs de Ourthe met natuurlijk ook hoogteverschillen. Doordat ik het trailparcours niet had verkend (grote fout!) moest ik niet alleen naar de grond kijken, maar ook naar de wegwijzers. De bewegwijzering was gelukkig wel heel goed, ook geen evidentie hier! Eén keer we naar boven konden klauteren en nog wat konden lopen op bredere paden, ging het opnieuw veel beter voor mij. De laatste km is nog heel veel klimmen en die kon ik nog gemakkelijk lopen. Ik was heel blij aan de finishlijn, yesss, dit was plezant en ik heb het goed gedaan als niet-specialiste.  Het was leuk om eens een offroad wedstrijd te doen! Frank ook content, want die ziet het wel zitten om dergelijke wedstrijden na (hopelijk) Hawaii 2018 wat vaker te doen!

Bedankt Frank voor het in orde zetten van mijn fietsen, voor al de tips, en de MTB tochtjes!

06_podium_nisraman

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

16 juli: halve triathlon Klazienaveen – door Frank

Een dikke 3u bollen richting Noord-Holland…., maar de laatste wedstrijd voor IM Vichy had ik ook liefst op een vlak parcours. We hadden in de buurt een trekkershutje geboekt voor 1 nacht, zo konden we ontspannen naar de wedstrijd toeleven.

De start was om 11u, 1900m zwemmen in rechte lijn in het meest troebele water dat ik al ooit gezwommen heb. Ik kwam mooi in 30 minuten uit het water, wat voor mij heel goed zwemmen is.
Dan de fiets op voor 92km zwemmen. Volledig verkeersvrij, goed aangeduid, en natuurlijk veel wind! Tja, plat en open vlaktes, stoempen dus. Door wat last met de onderrug kon ik niet mijn volle kracht gebruiken, maar het ging goed.

Klazienaveen_frank
Het lopen ging elke ronde beter. Op het einde kon ik nog goed versnellen, dus ik ben heel tevreden over mijn wedstrijd!

Uitslag: zwem 30:08 / fiets: 2u36 / loop: 1u37. 37ste overall, 3de H50+

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

17 juni: Caveman te Kanne, wat een mooie en uitdagende wedstrijd! – door Stefanie

Afstanden: 1200m zwemmen in het Albertkanaal – 60km fietsen met 3x Slingerberg – 13km lopen op een zeer uitdagend parcours!

Vandaag deden Frank en ik ons laatste wedstrijdje van deel 1 van het seizoen. Vanaf nu komt de focus te liggen op het langere werk en zal er in de weekends vooral getraind worden. Ik won de wedstrijd bij de vrouwen en Frank werd knap 2de bij de heren 50+ en vooral: hij had eindelijk opnieuw een goed gevoel! De virale infectie die we na de triathlon van Belfort in zijn bloed gevonden hebben, lijkt nu wel helemaal voorbij.

Sfeerbeelden: https://vimeo.com/222097810

Tijdens het zwemmen klampte ik zo lang mogelijk aan bij Sandra. Met een achterstand van 11” kroop ik uit het Albertkanaal. In Lacs de l’eau ‘d Heure verloor ik nog meer dan een minuut, dus hier was ik heel tevreden mee. Na wat geklungel met mijn fietsschoenen (immers, de Slingerberg werd ons al na 100m voorgeschoteld), vond ik snel mijn ritme bergop. Op het vals plat stukje bovenaan kon ik Sandra voorbij steken, schakelde ik een paar tanden groter en reed ik weg. Het was een mooi fietsparcours met de Slingerberg en stukken langs het kanaal. Op het einde van het fietsen had  ik een voorsprong van 7 minuten op Marjolein Truyers. Ai, dacht ik, als ik maar niet te hard gefietst heb! Maar het loopgevoel zat eigenlijk redelijk goed van in t begin. Ik had wel niet verwacht dat het parcours zo uitdagend (en dus ook plezant) ging zijn!!! In elke ronde mochten we 300m door de mergelgrotten lopen (zie de website van sportevents.be voor enkele sfeerbeelden). Van 25 graden buitentemperatuur, hopla, naar 13 graden in de grotten. De truuk met de zonnebril om de ogen sneller te laten aanpassen aan het donker, werkte zeer goed. Eén keer uit de grot, volgde bijna onmiddellijk een trap tot bovenop de brug over het Albertkanaal. Aan de overkant van het kanaal offroad kei steil naar beneden, om dan eindelijk voor even een goed tempo te zoeken op een vlakke asfalt langs het kanaal. Vier minuten verder was het echter opnieuw klimmen over een kiezelpad en vervolgens door de velden naar beneden. Nog één keer over de hoge brug om dan terug aan de wisselzone uit te komen. Oef. Eén ronde gedaan, nog twee te gaan!! In Lacs de l’eau d’heure kon ik blijven pushen tot het einde. Vandaag ging dit minder goed en was mijn derde ronde een minuut trager dan mijn eerste. Misschien de vermoeidheid na het drukke programma van de afgelopen weken? Toch iets te snel gefietst? Is 7 minuten voorsprong te comfortabel of kwam het doordat er geen battle of the sexes was?  Soit, met een voorsprong van bijna 6 minuten werd ik eerste vrouw en 30ste algemeen in 2u45’41”.
Voor alle triatleten die houden van een beetje uitdaging, is deze wedstrijd echt wel een aanrader!

De veteranen en dus ook Frank mochten 20’ na ons het water in. En ongelooflijk, het zwemmen ging super goed bij Frank. “Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik kwam samen met Jan Van De Poel uit het water, dat is mij nog nooit gelukt!”. Nu ja, ik weet wel hoe hij het gedaan heeft: van één week plonsen in het bad naar drie keer per week een gestructureerd zwemprogramma afwerken, dat moet toch iets van verschil geven hè. Ook in het fietsen vond hij onmiddellijk het goede gevoel en kon hij 60km het gewenste tempo aanhouden. Het eerste deel reed hij in de buurt van Jan en hoorde hij iemand naar Jan roepen dat die eerste 50+ hing. Dat geeft moed natuurlijk, en in de laatste ronde kon Frank zelfs een beetje wegrijden van Jan. In het lopen is hij voorzichtig vertrokken, en dat tempo kon hij gemakkelijk lopen tot het einde. Misschien iets te voorzichtig vertrokken? Met een grote smile liep hij over de finish: “Yesss, eindelijk opnieuw het goede race-gevoel!” Helaas heeft een andere 50+er hem nog voorbij gestoken in het lopen. En zo kwam het podium bij de heren 50+ op ongeveer 3 minuten van elkaar aan de finish. Wat als…. deze wedstrijd apart zou verlopen?? Frank’s resultaat: 45ste algemeen in 2u51’07”.

De volgende wedstrijd voor Frank is de halve triathlon in Klazienaveen op 16 juli. Voor mij wordt de volgende wedstrijd de Nisraman op 23 juli.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen